Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Sven Huybrechts regisseert de allereerste Vlaamse duikbootfilm

HERENTALS — Een kortfilm, een heleboel tv-ervaring en een bijdrage aan ‘Piet Piraat en het Zwaard van Zilvertand’. Tot zover het cv van Sven Huybrechts. Midden oktober voegt de filmmaker uit Herentals daar Torpedo aan toe, de allereerste Vlaamse duikbootfilm. “Het heeft engelengeduld gekost, maar dat geduld wordt nu beloond”, zegt Huybrechts.

“Als kind wist ik al dat ik ooit op een filmset zou staan”, steekt Sven Huybrechts (44) van wal. “Ik raakte helemaal in de ban van de collectie Betamaxbanden van mijn vader, met op nummer één de films van Steven Spielberg, zoals ‘E.T.’. Pure klasse. Ik zet die film nog regelmatig op. Als er morgen een zondvloed dreigt en ik nog maar de tijd zou hebben om drie films te bekijken, doe dan maar ‘Jaws’, ‘Raiders of the Lost Ark’ en ‘The Good, the Bad and the Ugly’.”

Over E.T. gesproken. Jouw liefde voor die film gaat blijkbaar erg ver, want hoe heet jouw zoon?
Sven Huybrechts: “Elliot, naar dat personage uit E.T. (lacht) Mijn dochter heet Billie, een naam die verwijst naar ‘Kramer vs. Kramer’, de lievelingsfilm van mijn vrouw. Het enige verschil is dat Billy in dat drama een jongen is.”

Liefde voor opnamesets en camera’s, het zit bij de familie Huybrechts duidelijk in de genen.
“Dat kan kloppen. In de tijd dat mijn vader (Carl Huybrechts, nvdr.) nog presenteerde, mocht ik als broekventje mee naar de gigantische studio’s van de openbare omroep. Dat was voor mij pure magie. Dat gevoel heeft mij nooit losgelaten. Toen ik na mijn middelbare studies koos voor het Ritcs, de Brusselse media- en theaterschool, hebben mijn ouders daar onmiddellijk mee ingestemd.”

Die keuze heeft geloond, want straks kunnen we kennismaken met jouw debuutprent, de eerste Vlaamse duikbootfilm.
“Het genre is natuurlijk niet nieuw, maar Torpedo wordt inderdaad wel de eerste Vlaamse duikbootfilm. Het was Jan Verheyen die mij in contact heeft gebracht met A Team Productions. Tijdens het schrijven van het script had ik al testen gedaan met miniatuurmodellen, met de zogeheten ‘dry for wet-methode’. Aanvankelijk dacht Jan dat mijn script nooit verfilmd zou worden, tot hij het resultaat van die testen te zien kreeg. Razend enthousiast was hij.”

Engelengeduld

Een duikbootfilm, waarom heeft geen enkele Vlaamse cineast of regisseur daar eerder aan gedacht?
“Moeilijk te zeggen, al spraken de reacties die ik kreeg als ik anderen over mijn project vertelde wel boekdelen: ‘Jaja, het zal wel. Begin maar met iets bescheidener’. En bood ik mijn idee aan bij mogelijke partners of producenten, dan was het antwoord meestal een beleefde ‘neen, bedankt’.”

Nadat producent Kobe Van Steenberghe jou had beloofd het scenario te zullen verfilmen, was het uiteindelijk nog eens zeven jaar wachten. Waarom heeft het zo lang geduurd?
“De hamvraag was: kunnen we dit verwezenlijken met Vlaamse budgetten, nota bene met een regisseur voor wie deze film zijn debuut zou zijn? Buiten een goede kortfilm en ervaring in de tv-wereld had ik weinig gewicht in de schaal te werpen. Dat maakte de financiering er niet bepaald makkelijker op, laat staan dat het een versnellende factor is geweest.”

Zo lang moeten wachten, hoe voelt dat voor een cineast met goesting en ambitie?
“Eén woord: verschrikkelijk. Het leek de Processie van Echternach wel. Ik kreeg overal positieve reacties op het scenario, maar het leek er maar niet van te komen. Bij A Team Productions waren ze wel enthousiast en hadden ze net Image gedraaid, de film van Adil El Arbi en Bilall Fallah. Later volgden nog Black en Patser. Door het succes van Patser waren er plots meer middelen om Torpedo te draaien. Zonder Kobe Van Steenberghe en Hendrik Verthé zou het nooit gelukt zijn.”

Waarmee opnieuw is gebleken: geduld is een schone deugd.
“Mijn enorme liefde voor de cinema heeft daar absoluut in meegespeeld. Ik wilde per se slagen. Gelukkig wordt dat geduld nu beloond.”

Heb je nooit overwogen om het oorspronkelijke scenario te downsizen, om potentiële geldschieters te paaien?
“Op voorhand alleszins niet. De producers waren daar zelf ook geen voorstander van. Eenmaal we begonnen met de opmaak van een concrete planning, hebben we dat wel een beetje moeten doen. Downsizen of niet, ik ben enorm tevreden met het resultaat. Nu het publiek nog.”

Steven Spielberg

Torpedo is naast een duikbootfilm ook een oorlogsfilm. Wat heb jij met de oorlog?
“Ik ben gek op oude oorlogsfilms, vooral dan op de ‘bunch-of-guys-on-a-mission-movies’ van eind jaren zestig, zoals The Great Escape, The Dirty Dozen en Where Eagles Dare, om er maar drie op te noemen. En hoewel iedereen bij een duikbootfilm onmiddellijk denkt aan het oorlogsdrama Das Boot, is Torpedo veel meer een avontuurlijke film, waarbij een charismatische bende een zelmoordopdracht krijgt om met een duikboot te leren varen en er een belangrijke lading mee naar de Verenigde Staten te brengen. Ook in ‘Zand Erover’, mijn eerste kortfilm, was er al een link met de oorlog. Het was een magisch-realistische film over twee jongens die op een oorlogskerkhof in Ieper een veldslag nabootsen. Plots stoten ze op een oude veteraan, die een graf komt bezoeken en hen de les spelt. Op de vlucht voor die akelige man belanden ze in de loopgraven, tussen de soldaten.”

Is oorlogsfilm trouwens de beste genre-typering voor Torpedo?
“Doe maar ‘war adventure’. Het is een echte avonturenfilm.”

Het verhaal speelt zich af in WOII. ‘Losjes gebaseerd op feiten’, lezen we. Klopt dat?
“Je moet er vooral niet met de loep op gaan zitten. Historische juistheid was geen prioriteit. Het is geen historisch drama, maar pure fun en fictie.”

Historisch accuraat of niet, sommige filmsites zijn nu al lyrisch. Eentje kondigt Torpedo aan als een ‘Indiana Jones-film, maar gedraaid met een bescheidener budget’. Nu jij weer.
“Toen ik aan de producers uitlegde wat voor film Torpedo moest worden, heb ik hen gezegd dat het wel een duikbootfilm is, maar eigenlijk veel meer ‘Raiders of the lost Ark’ dan ‘Das Boot’. Eerder cinemafun dan een ernstig oorlogsdrama. Larger than life, over the top avontuur, wat niet wil zeggen dat ik mij wil meten aan Steven Spielberg.”

Spielberg slaagde er altijd in een indrukwekkende cast op te trommelen. Dat deed jij ook.
“Wat meer is: elke acteur past perfect bij het script. Bovendien zijn het schatten van mensen. Zonder uitzondering waren ze allemaal enthousiast over het scenario. De eerste lezing van het script aan de tafel was goddelijk. Daar kwamen de personages al meteen tot leven. Het klikte ook over de hele lijn. Toen Koen De Bouw de tekst te zien kreeg, omschreef hij zichzelf als ‘een jongetje dat voor het eerst cinema ontdekt’. Mooi, toch?”

Tegelijk creëer je met zo’n cast wel hoge verwachtingen.
“Daar zeg je wat. Werken met een cast als die van Torpedo heeft me vooraf ook angst ingeboezemd. Wat gedaan als dit niet werkt? In dat geval zou het ook voor de acteurs gezichtsverlies betekenen. Die vrees ebde weg toen we voor het eerst op de duikbootset stonden. Vergelijk het met kinderen die worden losgelaten in een snoepwinkel. Die set was trouwens een droom om in te werken, met dank aan de producers en de magistrale belichting van Robrecht Heyvaert, die niet voor niets het vertrouwen kreeg van Jerry Bruckheimer om Bad Boys 3 te draaien.”

En dan hebben we het nog niet gehad over de muziek van componist Hannes De Maeyer.
“Mogen samenwerken met Hannes is als een geschenk uit de hemel. Toen ik de score voor het eerst te horen kreeg, donderde ik bijna van mijn stoel. Fantastisch, ik heb er geen ander woord voor. Hannes voélde het gewoon.”

Kick-assfilm

Nu heb je samengewerkt met o.a. Sven De Ridder en Koen De Bouw. Later worden dat misschien — pak ‘em beet — Brad Pitt of Will Smith. Hoe hard lonkt het buitenland?
“Eerlijk waar, daar geloof ik niet in. Niet met Torpedo alleszins. Dat is ook nooit mijn ambitie geweest. Je maakt geen film om door te breken in het buitenland, je maakt een film omdat je heel graag een goeie film wil maken. Bovendien zijn ze in Hollywood al één en ander gewoon op vlak van oorlogsfilms. Torpedo is een kick-assfilm, dat wel, maar het blijft een Vlaamse film, die bedoeld is om een Vlaams publiek te vermaken.”

Is — nu Torpedo een feit is — op vlak van scenario’s schrijven the sky nu the limit?
“De pret kan in ieder geval niet op. Ik weet nu dat we geen schrik moeten hebben om ons te wagen aan genrefilms die we in Vlaanderen niet gewoon zijn. De volgende film zal een western zijn. In Spanje zijn er nog enkele sets waar ooit beroemde spaghettiwesterns werden opgenomen, dus alles is mogelijk.”

Even nog en dan start een lange reeks van avant-premières. Begint het al te kriebelen?
“Uiteraard. Pas dan zal ik weten of de film écht werkt of niet. Tot nu toe kregen alleen maar mensen die met de film te maken hebben het eindresultaat te zien. Eenmaal in de zaal spreekt het grote publiek. Ik kijk met de nodige zenuwen uit naar de reacties.”

In welke mate kan jij kritiek incasseren?
“Om eerlijk te zijn: dat ligt moeilijk. Zijn de reacties slecht, dan ben ik iemand die daar echt wakker van kan liggen. Op de social media is tegenwoordig iederéén recensent. Toen de eerste poster op Facebook verscheen, schreef iemand: ‘Dit zal wellicht het beste zijn van de hele film.’ Om te gieren.” (lacht)

Samuel L. Jackson gaf onlangs toe dat hij vooral incognito gaat kijken, goed vermomd, om de reacties van nietsvermoedende bioscoopgangers te kunnen peilen.
“Ik heb mijn vrienden, die niet op de première aanwezig kunnen zijn, alvast beloofd om samen te gaan kijken. Gelukkig kennen weinig mensen mij. Ik hoef me niet per se te vermommen.”

Veel regisseurs zijn vooral bevreesd voor wat ervaren filmrecensenten ervan vinden. Hoe zou de beste krantenkop er volgens jou uitzien?
“Huybrechts zorgt voor old school cinemafun. Dat zou een goeie zijn. En de slechtste? Torpedo mist zijn doel.”

Tekst: Peter Briers
Portretfoto: Bart Van Der Moeren


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*