Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

Jana Bogaerts: op één lijn met de wereldtop

BALEN — In Noorwegen, Ierland en Italië danste ze al de pannen van het dak, in Nashville is ze Open Advanced, op een zucht van Superstar. In Balen blijft ze echter een nobele onbekende. Jana Bogaerts werkt in stilte aan een fantastische carrière in Line Dance. Maar omdat de discipline in ons land niet erkend wordt als topsport, is er helaas weinig interesse voor haar prestaties. Zelfs niet als een meisje van 19 al driemaal wereldkampioene werd.

Hoezo, geen topsport? Wanneer tieners van deze wereld bezig zijn met hun smartphone en Playstation, studeert Jana in de spiegelzaal van sportcomplex De Bleukens eenzaam haar nieuwe danspassen in. Trainingen volgt ze bij Stephanie Smeers van de dansschool ‘Style & Perfection’ in Diepenbeek, zo’n tien uur per week en na haar schooluren in Leuven. Jana: “Allemaal nodig voor de competitie in Amsterdam die er over enkele weken aankomt. Ik hoop er mijn laatste punt te halen, dan ben ik Superstar.” We zitten aan tafel in Balen, mama Vicky assisteert want Jana is de bescheidenheid zelve. “Ach, ik dans nu eenmaal graag”, zegt ze. “Op een dansvloer voel ik me als een vis in het water. Maar voor de derde keer wereldkampioene worden in één van de zwaarste divisies, dat vond ik toch wel super. Het is ook een bevestiging dat ik goed bezig ben.”

Als je als negentienjarige al dit palmares kan voorleggen, op welke leeftijd ben je dan beginnen dansen?
Jana Bogaerts: “Ik denk dat ik zeven jaar oud was, toen ik met mijn grootmoeder mee naar de countrybals in de buurt ging. Recreatief Line Dance was toen nog iets voor oudere mensen maar dat kon me niet schelen. Moeke heeft Ierse roots, misschien speelt dat wel mee. Op een countrybal op de Keiheuvel was de Balense wedstrijddanser Antonio Merino-Cordoba aanwezig. Toen hij zag hoe ik probleemloos van ‘muur’ kon veranderen en in zestien tellen direct weer in het juiste ritme kwam, vroeg hij of ik niet een keertje naar een wedstrijdtraining wilde komen. Ik heb lang getwijfeld maar ben toch gegaan. De eerste keer vond ik het maar niks, je moest met je armen zwaaien en met je achterwerk schudden en dat wilde ik niet. Maar Antonio gaf zich niet gewonnen.”

En dan was je vertrokken. Welk parcours heb je intussen al afgelegd?
Mama Vicky: “Oei, waar moeten we beginnen? Na een lessenreeks bij Antonio mocht Jana op haar negende al meedoen met het Belgisch Kampioenschap Line Dance dat toen in Mol doorging. Drie jaar later volgde een wereldkampioenschap in Milaan, waar ze in haar leeftijdscategorie derde werd. Overal waar we met de auto geraakten, pikten we de danswedstrijden mee. Jana had de guts om te winnen, als mama kan je dan toch niet anders dan je dochter bijstaan en aan de zijlijn mee supporteren. Ook moeke gaat nog regelmatig mee naar wedstrijden. Ze is nu 72 en danst zelf niet meer maar ze geniet voluit van wat haar kleindochter op de dansvloer neerzet.”

Waar is Line Dance eigenlijk ontstaan?
Jana: “Het is een typisch Amerikaanse discipline en komt uit het countrydansen waar een groep mensen samen danst op countrymuziek. Daarin heb je twee groepen: het koppeldansen en Line Dancing. Intussen is de muziek wel geëvolueerd en is het een mix geworden van country en latin. Sinds kort is er ook hiphop bijgekomen en liedjes die je op de radio hoort. Als ik daarop een wedstrijd dans, moet ik er wel op letten dat ik niet begin mee te zingen want dat is in Line Dance absoluut not done.”

Hoe gaat zo’n wedstrijd in z’n werk? Je danst samen en toch is er maar één die winnaar wordt?
Vicky: “Het is ingewikkeld. Per categorie voeren maximum 12 deelnemers tegelijk zes dansen van elk twee minuten uit. Een deel daarvan is opgelegd, verder mogen ze zelf variaties in de bewegingen aanbrengen. Ze dansen wel in lijn en in groep maar worden individueel beoordeeld. In de eerste ‘muur’ is het telkens een opgelegde choreografie, daarna mag elke danser zelf verder invullen. Maar slechts een bepaald aantal tellen want dan moet hij of zij weer terug mee met de groep in dezelfde richting verder gaan. Zeker bij variaties is het belangrijk dat ze niet tegen elkaar botsen. Jana moet ogen op haar rug hebben om niet in de fout te gaan want dat levert haar een strafpunt op. Het hangt van details af om een wedstrijd te winnen.”

Is de concurrentie zwaar?
Jana: “Dat valt wel mee. Vooral in Amerika, Engeland en Ierland zijn er veel en goede dansers want daar is Line Dance echt bekend. Maar naast de dansvloer zijn we vrienden onder elkaar. Op zaterdagavond is er meestal een party waar we gezellig samen zitten. Mijn Engels is niet zo super maar communiceren lukt wel. Of ik voor een wedstrijd zenuwen heb? Natuurlijk! Ik moet op het laatste moment meestal naar het toilet en met zo’n  ingewikkelde dansjurk en panty’s aan is dat niet snel-snel. Maar eenmaal ik op de vloer sta, ga ik helemaal op in mijn dans. Dan hoor of zie ik niks meer. Ook niet als mijn familie, die zo vaak mogelijk meereist, aan de kant staat te supporteren.”

Je danst in de Open Advanced Female categorie samen met dansers die ouder zijn. Kan je je dan staande houden?
Vicky: “Dat is inderdaad niet zo eenvoudig. In de Open Divisie kunnen deelnemers tot 60 jaar zitten, dus zit daar ook het meeste volk. Technisch is Jana heel goed maar dat ze zo jong is, speelt wel eens in haar nadeel. Vaak wordt ze nog gezien als ‘de kleine Jana’. Een meisje dat in haar dansen nog kan groeien, dus waarom zouden ze haar nu al het maximum van de score geven.”

Je ziet natuurlijk wel een pak van de wereld. Europese steden, wereldkampioenschappen in de Verenigde Staten… In welke steden gingen ze door?
Jana: “De eerste twee in Orlando, midden in een Disney Resort. Daar hebben we wel een weekje vakantie aan gekoppeld maar anders is het vaak het weekend van de wedstrijd en weer terug naar huis omdat ik naar school moet. In het secundair dat ik op Rozenberg S.O. in Mol gevolgd heb, kreeg ik wel wat faciliteiten. Ze profileren zich nu eenmaal als sportschool. Maar in Leuven waar ik momenteel in mijn tweede jaar readaptatiewetenschappen zit, komt zoiets niet ter sprake. Gelukkig zijn de wereldkampioenschappen elke keer in de kerstvakantie. In 2018 was dat in Nashville, daar hebben we toch een dagje in de stad kunnen rondlopen. Ik heb er ook de Wildhorse Saloon kunnen bezoeken, waar bekende countryzangers optreden. Heel indrukwekkend. Jammer genoeg is Line Dance nog altijd niet erkend als topsport, dus is er van subsidies geen sprake en moeten we alles zelf betalen. Voor de wedstrijdinschrijving is dat toch al vlug 500 dollar tot en met de vlucht en de hotelkamer. Dat zou wel eens mogen veranderen vind ik.”

Heb je ooit gedacht aan opgeven? Een tiener wil toch wel eens wat anders dan in De Bleukens voor de spiegels in je eentje staan dansen?
Jana: “Eén jaar is het heel moeilijk geweest. Ik had net een heupoperatie achter de rug, voor school had ik veel werk en er zijn geen rustpauzes. Line Dance wedstrijden en trainingen gaan het hele jaar non-stop door. Gelukkig hebben mijn mama en mijn trainster Stephanie Smeers, die zelf ook al enkele wereldtitels op zak heeft, me kunnen ompraten.  En om even weg te zijn van het dansen, ga ik tegenwoordig tennissen.”

Qué? Nóg eens actief je lichaam in beweging zetten?
Jana: “Ja, maar alleen recreatief hoor, geen wedstrijden. Ik tenniste vroeger ook al maar tja, toen kwam die dag dat moeke me meevroeg naar een countrybal…”

Tekst: Suzanne Antonis
Foto’s: Bart Van der Moeren


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*