Ga naar inhoud
Onderox
Terug naar overzicht

“Zelfs stoere mannen houden van koeknuffelen”

Elke maand neemt onze reporter een atypische, spannende of relaxerende activiteit onder de loep. Kritisch, maar met een kwinkslag rapporteert hij zijn wedervaren. Deze maand: koeknuffelen

Nederland doet het al langer, Vlaanderen begon er pas zes jaar geleden mee: koeknuffelen om de stress te verjagen. In het Ravelse melkveebedrijf van de familie Versteynen is het intussen wekelijkse kost. “Zelfs stoere mannen worden er rustig van”, aldus boer Ben. Waarheid of kwatsch? Onderox dook de stal in en nam de proef op de som.

Jan en zoon Ben Versteynen (31) staan al meer dan acht jaar aan het hoofd van een melkveebedrijf in Ravels, op de grens tussen België en Nederland. Het bedrijf telt 260 koeien, waarvan de helft de klok rond wordt gemolken door een computergestuurde robot. Dat weet haast geen kat, en precies daar knelt het schoentje. “Wij hebben gemerkt dat de afstand tussen de landbouwer en de burger groot is”, legt Ben uit. “De mensen hebben geen flauw idee hoe zo’n melkveebedrijf werkt. Om die kloof te dichten wil ik niet met mijn tractor op de openbare weg gaan staan en luidkeels protesteren om zo wat aandacht los te weken. Dat heeft geen zin. Ik ben iemand die bewust de dialoog opzoekt.” Die aandacht voor zijn onderneming kwam er dankzij het koeknuffelen. “Om de mensen naar hier te lokken, konden we kiezen uit verschillende mogelijkheden: ijsjes maken, hoevetoerisme of het openen van een eigen bed and breakfast. Dat is het niet geworden. We hebben ingespeeld op de passie die leeft voor de koeien. Daar is het uiteindelijk het knuffelen uit voortgekomen.”

“We staan er na zes jaar nog altijd van versteld hoeveel dierenvrienden in het algemeen, en koeienvrienden in het bijzonder, er rondlopen. Door onze wat atypische activiteit bereiken we nu twee groepen in één klap: mensen die benieuwd zijn naar de werking van een modern landbouwbedrijf en mensen die gepassioneerd zijn door koeien.”

Koefans
“Er zijn veel misopvattingen over koeien. Stieren die reageren op een rode lap, bijvoorbeeld. Dat is onzin. Koeien kijken in zwart en wit. Domme koe, zeggen we wel eens. Ook dat klopt niet. Koeien zijn slimmer dan algemeen wordt aangenomen. Maar veel meer nog dan dat stoor ik me aan het begrip ‘boer’ als scheldwoord. Er zit een hele wereld achter een boerderij en het beroep van landbouwer.”

Twee procent van de Vlaamse bevolking weet intussen wel beter. “Wat betekent dat we nog 98% van de mensen moeten bereiken. De meerderheid weet dus nog altijd niet wat koeknuffelen precies inhoudt. Als ik uitleg waar het voor staat, beginnen mensen spontaan te gniffelen. Leg ik hen uit waarom we met dat knuffelen zijn begonnen, dan krijg je ze plots wel mee. Het is net als in Bobbejaanland: sommigen kiezen bewust voor de snelle attracties, anderen dan weer niet. Of je houdt ervan, of het zegt je niets. Onder de bezoekers die het uittesten klinkt het wel unisono: ze genieten met volle teugen van het knuffelen. De koeien trouwens ook.”

Al houden nogal wat bezoekers in eerste instantie de boot af. “Een vaak gehoorde reactie als mensen nietsvermoedend het erf oplopen is: ‘Ik doe niet mee!’ Waarom? Koeknuffelen lijkt allesbehalve stoer. Mannen die met hun vrouw langskomen en zich eerst afzijdig houden, zie je gaandeweg ontdooien. Meestal duurt het een kwartier en dan zitten ze stiekem toch te knuffelen.”

“Een tijdje geleden kregen we een ruige motorrijder over de vloer. Hij moest naar aanleiding van zijn verjaardag vijf gekke opdrachten vervullen, waaronder koeknuffelen. Na een half uur lag hij vredig naast de koe te slapen. Dat had ie vast niet gedacht toen hij die ochtend thuis was vertrokken.”

Koefans: ze bestaan wel degelijk. Versteynen kijkt er lang niet meer van op. “Ze komen in alle vormen en maten”, lacht hij. “Verzamelaars van koeienspullen, koeienfotografen en zelfs koeienschilders. Koeien hebben duidelijk een enorme aantrekkingskracht.”

In het bedrijf draagt elk dier een nummer, al is dat - benadrukt Ben - louter om praktische redenen. “We geven ze ook namen: Gerdje, Iris en Fientje, om er maar drie te noemen. En ook al hebben we er zo’n 260, toch kan ik aan de hand van de uier en de hoeven meteen zien met welke koe ik te maken heb. Het zijn meer dan zomaar nummers.”

Onder de loep
Tijd voor een rondleiding. De zaterdagsessie zit - zoals wel vaker - nokvol, en dus luisteren om en bij de dertig bezoekers gefascineerd naar de introductie van boer Ben. Die opent met een handvol facts and figures. Dat een doorsnee koe dagelijks 32 liter melk uit de uier laat persen, bijvoorbeeld, en dat beesten van 600 kilogram geen uitzondering zijn. In de stal geldt overigens het recht van de sterkste: de grootste koe zwaait de scepter, de anderen moeten zich schikken. En ‘boe’ roepen helpt niet. Van de kalverenschuur - zeg maar: materniteit voor kleine koeien - gaat het via de digitale melkmachine naar de hoofdstal, waar het gezelschap stilaan wordt opgewarmd voor het hoogtepunt van het drie uur durende bezoek: het knuffelen. “Een koe voelt wanneer iemand angstig is”, waarschuwen Ben en Marianne Keirens, die tijdens het knuffelen assisteert. “Een bange koe zal zich afwenden, terwijl nervositeit andere koeien eerder zal aantrekken. Gaan ze lopen, blijf dan gewoon zitten. Koeien zijn nieuwsgierig van aard, en meestal keren ze gewoon terug. Reageer je niet op hun ‘avances’, dan bestaat de kans dat ze jou aflikken.”

Ik ben niet vies van een likje hier of daar, maar als het even kan, liever niet van een koe. En dus neem ik me voor om elk signaal van interesse of ontluikende liefde charmant te beantwoorden. “Ga ervoor”, zegt Versteynen bij wijze van startschot. Ik grijp de koe meteen bij de horens. Figuurlijk dan, want het eerste rund dat ik benader, zet het spontaan op een lopen. “Die is even van haar melk”, denk ik vergevensgezind. Er is meer aan de hand, blijkt later, want ook koe nummer twee laat me - bijna letterlijk - een poepje ruiken.

ZZ Top
“Ga naast de koe zitten en maak je zo klein als mogelijk”, roept Marianne als ze me ziet blunderen. Haar truc slaat aan. Gerdje, niet meteen de makkelijkste uit de stal, heeft er wél zin in. Straffer: eenmaal op dreef lijkt ze zowaar in te dommelen. Terwijl haar hete adem voelbaar is op mijn rechterwang, krab, wrijf en aai ik dat het een aard heeft. Twee minuten later ligt ze effectief te ronken. Who’s next?

Op naar ZZ Top, een zwartgevlekte koe die eerst tegenstribbelt, maar zich dan helemaal gewonnen geeft. Ook haar wacht een omhelzing die ze niet licht zal vergeten. Zelfs Ina - enigszins berucht door haar aangeboren aversie tegen knuffelen - laat me gewillig toe in haar comfortzone. Ben kijkt en ziet dat het goed is. “Wie Gerdje in slaap krijgt en zelfs Ina kan verleiden, verdient een maximumscore. Die is geboren voor het knuffelen.” Zo hoort u het ook eens van een ander.

Meer info & reserveren: www.koeknuffel.be.
Ken jij ook een activiteit die in aanmerking komt voor deze reportagereeks?
Mailen kan naar peter.briers1@telenet.be. 


Tekst en foto’s: Peter Briers


Reactie toevoegen

Velden met een * zijn verplicht.

Onderox?*