Zussen willen ‘een Maurice’ zijn voor Congolese kinderen

Hoe is het idee voor Maison Maurice ontstaan?
Emilie Eeman: “Ik werkte in Congo voor een politiek figuur die daar een foundation had opgericht. Die foundation had destijds een samenwerking met het weeshuis waar ik een goede band had met één van de zusters omdat ik er erg vaak op bezoek kwam. Ik wilde mijn zus heel graag meenemen naar Congo om haar te tonen hoe het leven daar is en natuurlijk bezochten we ook dat weeshuis.”
Christel Eeman: “Emilie had daar een schooltje opgericht en toen ik besliste om haar te bezoeken met mijn dochter om de mensen daar te ontmoeten, is het idee voor Maison Maurice beginnen borrelen. Ik voelde meteen aan dat de mensen daar best gelukkig zijn ondanks dat het voor mij ook wel even schrikken was. Bij het schooltje had ik meteen een goed gevoel, maar het weeshuis is toch nog even blijven plakken. Ik vond het vooral moeilijk om te zien hoe de kinderen voor elkaar moesten zorgen.”

Hoe begin je eigenlijk aan de opstart van zo’n initiatief?
Emilie: “Voorheen deden we alles met onze eigen middelen en de steun van onze omgeving. Mensen brachten spullen die wij meenamen naar Congo. Op een gegeven moment kwam de vraag of we geen vzw zouden opstarten en in 2021 hebben we alles officieel gemaakt. Dat jaar kochten we ook een stuk grond in Kisangani voor Maison Maurice. Hier in België hebben we sindsdien allerlei acties en events georganiseerd om alles te financieren en dat is altijd een succes. Het is geweldig om te zien hoeveel steun we krijgen. Daarnaast ben ik heel blij dat ik dit samen met mijn zus mag doen. Ik had me geen betere partner kunnen wensen.” (glimlacht)

Zijn jullie op bepaalde verschillen gebotst die jullie graag anders wilden aanpakken met de vzw?
Emilie: “De mensen daar doen wat zij denken dat het beste is, en dat is niet fout. Maar wij zijn anders opgegroeid en beschikken over andere middelen en kennis. We proberen inzichten uit te wisselen en van elkaar te leren.”
Christel: “Zo gebruikten zij bijvoorbeeld plastic zakken en oude handdoeken als luiers, wat voor mij vreemd was. Hier kopen we luiers en gooien we ze weg na gebruik. We besloten wasbare luiers in België te kopen en op te sturen. Dat oogt netter, is ecologischer en de kinderen dragen nu leuke motiefjes om de billen.” (lacht)
Emilie: “Het gaat erom dat we samenwerken om het verschil te maken. We willen niet de baas spelen, maar iets duurzaams opbouwen. Die insteek heeft geleid tot een sterke band en vlotte samenwerking.”

Vanwaar komt de naam ‘Maison Maurice’ eigenlijk?
Christel: “Mijn zoontje heet Maurice, maar daarnaast verwijst het ook naar mijn peter die dezelfde naam deelde. Hij heeft ons mee opgevoed en is dus een superbelangrijk persoon in ons leven geweest. Hoewel hij niet officieel familie was, voelde hij wel aan als onze thuis. Het is zo mooi om te zien dat één persoon zo’n impact kan hebben op je leven. Wij willen nu zelf voor ieder kindje in Congo een ‘Maurice’ zijn en zo het gevoel doorgeven van ergens thuis te kunnen komen en jezelf veilig te voelen.”

Wat een hartverwarmende boodschap! Ik neem aan dat jullie roots in dit verhaal ook een belangrijke rol spelen?
Christel: “Mijn zus heeft de roots meer meegekregen dan ik, denk ik. (glimlacht) Zij voelt zich daar echt thuis: ze spreekt de taal, kent de mensen en voelt de cultuur goed aan. Mijn focus ligt meer op België, terwijl Emilie zich op Congo richt.”
Emilie: “Onze mama is Congolese, dus zien ze ons daar als ‘kleine zusjes’. Je wordt niet als indringer bekeken, maar wordt warm onthaald in de gemeenschap. Het wederzijdse vertrouwen zorgt ervoor dat we goed weten waar de donaties naartoe gaan. We dragen die verantwoordelijkheid bewust want transparantie is voor ons als vzw essentieel.”

Op welke struikelblokken botsen jullie zoal en hoe gaan jullie daarmee om?
Christel: “Transport en geduld hebben. Ik wil heel veel doen, maar mijn dagen zijn veel te kort. We hebben allebei nog een job en ons eigen gezin naast Maison Maurice. Het is soms moeilijk om alles te combineren, maar het geeft tegelijk ook veel voldoening om iets te kunnen betekenen voor anderen.”
Emilie: “Transport is inderdaad een groot struikelblok. We hebben veel spullen die we naar Congo willen brengen, maar het transport loopt vaak erg moeilijk. Administratief is het een hele rompslomp. Daarnaast is ook corruptie een probleem. Hopelijk komt daar ooit verandering in.”

Waar zijn jullie tot nu toe het meest trots op?
Emilie: (denkt na) “Ik denk vooral het brengen van een vaste structuur. De kinderen gaan naar school en hebben een vaste routine. Wanneer er zieken zijn, kan er meteen gepaste zorg worden toegediend. De mensen hebben er een dak boven hun hoofd en voelen zich veilig. Ze hoeven zich daarnaast ook geen zorgen meer te maken over eten. Dat is voor ons heel belangrijk.”
Christel: “We hebben sinds vorig jaar ook een waterput geïnstalleerd. Zo hoeven ze geen kilometers meer te wandelen voor drinkbaar water. Wat ik daarnaast zeer waardevol vind, is dat ze hulp durven vragen bij problemen. Ik zie nu ook dat de mensen daar echt gelukkig zijn. Dat doet me veel plezier.”

Het schooljaar start weer op 1 september, een spannend moment. Hoe is dat voor de kinderen in Congo?
Christel: “Voor hen start het schooljaar ook op 1 september. Ze gaan met hun boekentasje van Maison Maurice op de rug naar school. Ze gaan te voet naar school dus het is voor hen een stevige wandeling, maar we zijn blij dat ze allemaal onderwijs krijgen. Een verschil met ons systeem in België is dat ze enkel een voor- of een namiddag naar school gaan, omdat het daar zo warm is.”
Emilie: “Tien jaar geleden richtte ik er een schooltje op in samenwerking met een organisatie van de Franse ambassade. Zij hebben Franse leerkrachten gestuurd om de leerkrachten daar te ondersteunen. Ieder jaar leggen de kinderen nationale examens af en is de school één van de beste van het land. Daar zijn we fier op!” (glundert)

Welke boodschap willen jullie nog graag meegeven aan de lezers?
Christel: “Dat je met een klein gebaar al een erg groot verschil kan maken. Ik hoop dat mensen blijven spreken over het helpen van zij die het misschien wat minder goed of gemakkelijk hebben en dat we op die manier de aandacht kunnen blijven vestigen op goed doen voor elkaar.”
Emilie: “Een beetje medeleven doet al heel veel. Er is zoveel gaande in de wereld waar we treurig van worden. Het doet dan deugd om te weten dat mensen, ondanks de uitdagingen in het leven, nog steeds zo om elkaar geven.”

MEER INFO
www.vzwmaisonmaurice.be

Foto’s: Photo Tresor