Dirk van den Borne: Eert overleden tante met fietstocht naar Kroatië

Welkom terug in Arendonk, Dirk! En gefeliciteerd! 1.635 kilometer, dat is niet niks. Hoe voel je je nu, met zo’n enorme tocht in de benen?
Dirk: "Dankjewel! Het is heerlijk om weer thuis te zijn. Het was een lange tocht, maar eigenlijk hebben de benen er niet zo erg onder geleden. Ik ben een actieve voetballer en fiets veel. Blijkbaar was dat een voldoende basis voor de tocht. Bovendien heb ik niet alleen gefietst. ’s Avonds na het fietsen, legde ik de benen omhoog en deed ik een terras. En als het eens een dag wat minder ging, fietste ik gewoon een dagje wat minder ver. Maar nu blijven vooral de herinneringen, en die zijn waardevol. Leuke mensen ontmoet en mooie dingen gezien onderweg. Eigenlijk was het niet eens de bedoeling om naar Kroatië te fietsen. Ik heb familie in Vincenza in het noorden van Italië en het plan was om daar naartoe te fietsen. Maar toen ik eenmaal daar was, had ik nog geen zin om terug te keren en dacht ik eraan om richting Zuid-Italië door te fietsen. Maar daar gaven de weersvoorspellingen temperaturen tot 40 graden aan. Daarom ben ik richting Venetië, Trieste en zo naar Slovenië en Kroatië gefietst.”

Kom je onderweg veel fietsers tegen die zoals jij alleen onderweg zijn voor een lange reis?
“Eigenlijk wel. Soms waren er dagen dat ik niemand tegenkwam, andere dagen wel vijf. En bikepackers trekken elkaar misschien ook wel een beetje aan. Als je een fietser tegenkomt die gepakt en gezakt is, pas je de snelheid even aan en rijd je een stukje samen. Dan deden we een praatje en als het klikte reden we een tijdje samen verder, anders duurde het maar even. Zo kwam ik een Nederlandse ex-renster tegen tegen wie ik zei dat ik al een tijdje met het idee speelde om eens een nachtje door te fietsen. Waarop ze meteen vroeg of ik het niet zou zien zitten om dat die dag al meteen samen te doen. Zo hebben we van 14 uur tot 10 uur ’s ochtends samen doorgefietst en hadden we die dag 270 kilometer op de teller.”

Viel je dan niet in slaap op je stuur?

“Eigenlijk viel dat wel mee. De benen wilden nog wel mee en het kopke ook. Maar ’t was vooral de maag die protesteerde. Die dag heb ik geleerd dat de maag ook slaap nodig heeft. Ik had ’s ochtend nog een broodje salami gegeten en dat was me niet goed bevallen. Daardoor kon ik niets meer binnen krijgen. En als je niks meer kan eten, dan houdt het op bij het fietsen.”

En vond je onderweg gemakkelijk slaapplekken?
“Absoluut! Als ik fiets, plan ik mijn overnachtingen nooit vooraf. Rond 17 uur stopte ik ergens, at ik iets en sprak ik mensen aan in de hoop op een slaapplek. Zo kwam ik vaak terecht bij locals, mensen die me thuis met open armen ontvingen. Dat was het leukste deel van de dag. De gesprekken die je voert, de verhalen die je deelt, dat is onbetaalbaar. Het toonde me hoe gastvrij en vriendelijk mensen overal ter wereld zijn. Ze waren oprecht geïnteresseerd in mijn verhaal en mijn missie, en die gesprekken gaven me extra energie. Mijn eerste avond kwam ik zo trouwens ex-minster Lydia Peeters tegen. Die menselijke connectie, die onverwachte vriendschappen, zijn veel leuker dan een plek op een camping.”

Wat was de specifieke aanleiding om een goed doel te koppelen aan je reis?
“Ik ben altijd al een fervent fietser geweest. Maar deze keer was het een heel persoonlijke tocht. De aanleiding was het overlijden van mijn tante aan kanker vorig jaar in augustus. Tegelijkertijd heeft mijn vader de strijd tegen kanker gewonnen, en ik ken helaas nog zoveel mensen in mijn omgeving die met deze vreselijke ziekte in aanraking zijn gekomen. De combinatie van die ervaringen heeft me doen besluiten dat ik mijn passie voor het fietsen kon gebruiken om iets nuttigs te doen. Met mijn tocht wilde ik een eerbetoon brengen en tegelijkertijd een steentje bijdragen aan onderzoek. De gedachte aan hen was mijn grootste motivatie om door te zetten. De afstand was langer dan ooit, maar de reden om te fietsen was sterker dan de vermoeidheid.”

Hoe heeft de gedachte aan je vader en tante je geholpen tijdens zware momenten?
“Ik had een sticker van Kom op tegen Kanker op mijn stuur geplakt. En als ik dan in de Alpen mijn fiets eens letterlijk te voet naar boven aan het duwen was dan keek ik naar die sticker. En dacht ik bij mezelf: ‘Er zijn ergere dingen dan dit.’ Ik wist waarvoor ik het deed. Dat besef hielp me om door te duwen, om de pedalen te blijven ronddraaien, zelfs als de helling eindeloos leek.”

En heb je de tocht kunnen afronden zonder technische pech aan de fiets?
“Helaas niet. Maar ik heb maar één keer mechanische pech gehad op de hele tocht. Mijn pedaal schoot los. Dat is op zich al vervelend, maar het gebeurde op een heel onhandige plek: midden in de Alpen. In een reflex gooide ik er een aantal Poolse vloekwoorden uit. En toevallig stond een Poolse werkman te klussen aan een tattoo-shop naast de weg. Hij kwam kijken wat er aan de hand was en wees me de weg naar een fietsenmaker die me kon helpen. Het toont nog maar eens aan dat je niet zomaar alleen bent op de wereld. Zelfs in de meest afgelegen gebieden vind je altijd wel iemand die je wil helpen.”

Je fietste door de Alpen en Slovenië. Zo sprokkelde je waarschijnlijk heel wat hoogtemeters bij elkaar.
“In de bergen kon ik meestal kiezen voor een brede weg door de bergen met veel auto’s of rustige zandpaden. Uiteraard koos ik dan voor de zandpaden, maar daar zaten vaak pittige hellingen bij. Ik ben gewend aan afstanden, maar de hoogteverschillen waren nieuw voor mij. Maar het uitzicht dat je krijgt als je de top van een col bereikt, is onbeschrijfelijk. Als ik dan uitkeek over de bergen en valleien was de pijn snel vergeten. Ook die nacht dat we doorfietsten zagen we veel reeën en ander wild. Echt de moeite!”

Je hebt al meer dan 6.000 euro ingezameld voor Kom op tegen Kanker. Wat betekent die steun van al die mensen voor jou?
“Dat is gewoonweg fantastisch. Ik had nooit durven dromen dat ik zoveel geld zou inzamelen. De steun die ik van iedereen kreeg, is overweldigend. Deze week stortte er nog iemand anoniem vijfhonderd euro. Echt zot! Het is zo mooi om te zien hoe mensen zich verbonden voelen met dit doel. Het geld gaat rechtstreeks naar Kom op tegen Kanker, en dat is uiteindelijk het belangrijkste. Het bewijst dat we samen het verschil kunnen maken. Wie wil kan trouwens nog altijd storten.”

Wat zijn je verdere plannen nu de kilometers erop zitten en je weer thuis bent? Zit je alweer in je hoofd met een nieuwe fietstocht?
(Lacht) “Ik geniet nu even van de vakantie. Het was voor het eerst dat ik drie weken op pad kon. Tot vorig jaar werkte ik nog als varkensboer en dan kon ik maar kort vakantie nemen. Maar ik maakte een overstap naar het onderwijs. Vanaf nu heb ik dus lange zomervakanties. En stilzitten, dat kan ik niet. Ik denk niet dat ik deze zomer nog zo'n lange tocht ga plannen, maar ik sluit zeker niet uit dat er in de toekomst een nieuw avontuur aankomt. Want het fietshart klopt nog steeds.”

MEER INFO
Wil je ook bijdragen aan de fondsencampagne van Dirk, ga dan op komoptegenkanker.be naar de actie ‘Van hier naar het zuiden tegen kanker’.