Steff Hens: Zoekt de gekste eetchallenges op als ‘Belgische Freetzak’

Op sociale media ben je bekend als ‘Belgische Freetzak’. Klinkt niet onlogisch, maar toch: hoe ben je aan die naam gekomen?
Steff Hens: “Toen ik vorig jaar wilde starten met sociale media moest ik uiteraard op zoek naar een naam. Belgische Freetzak kwam eigenlijk spontaan in me op. Alleen twijfelde ik even, want ‘freetzak’ is natuurlijk niet juist geschreven. Ofwel is het ‘vreetzak’, ofwel ‘fretzak’. Tot ik doorhad dat dat in het Engels wordt uitgesproken als ‘frietzak’. En toen was de naam eigenlijk beslist. Intussen heb ik 22.500 volgers op Instagram en iets meer dan 43.000 op TikTok.”

Een stevig aantal. En je bent nog niet eens een jaar bezig.
“Inderdaad, ik werk ook nog fulltime in een volcontinu regime: zeven dagen werken, dan twee dagen thuis. En dan die Belgische Freetzak er nog bij… Dat maakt het natuurlijk best druk. Maar ik vind het wel heel plezant om ermee bezig te zijn.”

Hoe begin je aan zoiets? Sta je op een dag op en denk je dan ‘Ik word competitive eater’?
(Lacht) “Nee. Op mijn 16de begon ik met fitness. Ik zocht op YouTube naar filmpjes met goeie oefeningen en zo kwam ik bij Furious Pete terecht. Naast fitnessvideo’s postte hij ook video’s waarin hij grote porties at of heel snel at. Dat vond ik wel cool. Een jaar later, ik was toen 17, reed ik met twee vrienden naar Balen omdat ik heel graag de Balense Reus wou proberen. Dat was toen een heel bekende foodchallenge in de regio, met een megahamburger van zo’n 21 centimeter met maar liefst zes stukken vlees. Mijn maten bestelden er één om samen te delen, ik nam er eentje voor mezelf. En zo deed ik mijn eerste foodchallenge ooit, zonder daar verder bij stil te staan. Voor mij ging het vooral om het idee dat ik iets deed wat Furious Pete ook deed.”

Heb je die Balense Reus eigenlijk helemaal opgegeten?
“Ik wel, ja. Mijn twee maten hebben die van hen samen niet eens opgekregen.” (lacht)

En vanaf toen had je de smaak, letterlijk en figuurlijk, te pakken?
“Nee, totaal niet. Na die eerste challenge in Balen ben ik daar niet meer mee bezig geweest. En toen kwam corona. Ik begon weer meer YouTube te kijken en zo kwam ik ‘Beard Meets Food’ tegen. Dat was vroeger de nummer 1 ‘competitive eater’ in Engeland. Zo ben ik dan toch eens wat challenges gaan doen in lokale restaurants: bijvoorbeeld een portie spaghetti opeten binnen een bepaalde tijd, in ruil voor een gratis maaltijd. Bleek dat ik daar wel goed in was.”

En toen was daar… Het wereldrecord frieten eten in Gent.
(Knikt) “Ik hoorde van dat wereldrecord in Gent. Ik wist helemaal niet wat ik moest verwachten, maar deed mee aan de voorrondes en eindigde 4de van ongeveer 45 deelnemers. Tijdens die voorronde heb ik zo’n 1,730 kilogram frieten gegeten, maar ook vier blikken cola en heel wat water gedronken. Dat is natuurlijk totaal niet slim, maar dat wist ik toen nog niet. De finale op 29 december 2025 heb ik gewonnen. Ik at 2,933 kilogram frieten, wat neerkomt op ongeveer drie familiebakken. (lacht) Dat moest op zijn binnen de twee uur. Overgeven binnen de 10 minuten na afloop mocht niet, dan werd je gediskwalificeerd. Gelukkig heb ik dat niet meegemaakt.”

Heb je al ooit overgegeven op een challenge?
“Nee, nog niet, maar ik ben wel al een paar keer heel dichtbij geweest. Als je fysiek vol zit, kan het zijn dat er zo veel druk komt op de overgang tussen je maag en je slokdarm dat je lichaam eigenlijk aangeeft dat het genoeg is. Gelukkig voel ik altijd wel wanneer het tijd is om te stoppen. Toch is het al een paar keer nipt geweest. Onder andere tijdens dat wereldrecord frieten eten: ik had al zo’n twee kilo op en voelde me nog goed, tot ik ineens een grote brok inslikte. Dat viel wel wat zwaar op mijn maag.” (lacht)

Maar het kan toch bijna niet anders dan dat je alles gewoon doorslikt, zonder te kauwen?
“In het begin slik je zo goed als alles gewoon door. Maar na een tijd begint je lichaam vanzelf te zeggen dat je wat rustiger aan moet doen en wat meer moet kauwen. Een tijdje geleden heb ik een meter sushi gegeten. Die eerste halve meter had ik binnen op 2,5 minuut. Ik pak zo’n stuk en slik dat gewoon door. Slokske water erbij en gaan.” (glimlacht)

Is veel drinken het geheim? Of werkt dat net tegen?
“Hangt ervan af. Als je snel wil gaan, is drinken belangrijk: hoe meer vocht, hoe beter iets doorslikt. Maar als je echt voor grote hoeveelheden gaat, kan je het drinken beter beperken. Zo heb ik onlangs een smoske van 4,8 kilogram proberen te eten. Dan weet ik dat ik niet te veel mag drinken, omdat ik die ruimte nodig heb voor het eten.”

Weiger je ook wel eens challenges?
“Choco- en pindakaaschallenges doe ik niet. Dat is te makkelijk na te doen en kan gevaarlijk zijn, met zelfs risico op verstikking als mensen het verkeerd inschatten of te snel proberen. Daar wil ik niet verantwoordelijk voor zijn.”

Je bent vrij atletisch gebouwd. Hoe krijg je dat voor elkaar als je doet wat jij doet?
“Goh, ik heb mijn sportkleren aan hè, dus je kan al raden wat ik na dit interview ga doen. Ik fitness veel en ik wandel zoveel mogelijk. En ik vast ook vaak. Mijn langste periode zonder eten was 40 uur, maar meestal zit ik tussen de 22 en 26 uur. Stel dat ik morgen om 16 uur een challenge heb, dan kan het zijn dat ik nu nog een grote maaltijd eet, maar wel laag in calorieën. Dat kan bijvoorbeeld 2,5 liter soep zijn, tien sandwiches en nog een halve kilo kwark. Dat is een groot volume, en dan vast ik eigenlijk tot de volgende avond. Zo bouw ik een soort ‘krediet’ op dat ik later kan gebruiken tijdens een challenge.”

Je gaat eind mei naar de UK voor een uitdaging. Wordt dat je eerste buitenlandse kennismaking?
“Nee, ik ben in oktober al eens naar Londen geweest, maar dat was eigenlijk gewoon een tripje waarbij ik een paar zaken bezocht heb die eetuitdagingen op hun kaart hebben staan. Nu ga ik naar Cattlemans Steakhouse. Dat is heel gekend voor zijn food challenges en dat kan mij misschien ook wat internationale bekendheid opleveren. Daar doe ik de Sugar Showdown: 7 slices cheesecake, 7 wafels met 7 repen chocolade, 7 bollen ijs met slagroom en nog wat kleine zoetigheden erbij. Het zou zo’n 3 kilogram zijn. En als ik daar dan toch ben, wil ik ook ergens een fish & chips-challenge proberen.”

Zou je dit ooit fulltime willen doen, of wil je het houden zoals het nu is?
“Er zijn mensen die mij zeggen dat ik, als ik het slim aanpak, binnenkort zou kunnen stoppen met werken. Maar ik ben hiermee begonnen voor de fun en dat wil ik zo houden. Voor mij is het belangrijk dat ik mijn eigen goesting kan blijven doen. Nee, zoals het nu gaat, vind ik het goed. Ik heb het beste van twee werelden. Ideaal toch?”

Foto’s: Els Meulemans en Steff Hens