Stralend zonnetje wuift Belgisch Solar Team uit

Best wel veel schoon volk verzameld aan de Sibelco-vestiging. Met een kil maar uitermate stralend lentezonnetje om extra in de verf te zetten dat het hier om een zonnewagen ging. Ra was het initiatief duidelijk goedgezind. Het kostte de jonge superbreinen een jaar lang denken én doen om de wagen voor te bereiden op deze nieuwe uitdaging. Voor het eerst kon er proefgereden worden op de openbare weg. Eerder waren deze testritten voorbehouden voor afgesloten domeinen zoals militaire basissen of de testterreinen van Ford Lommel.

Marie-Johanna Schillemans, jij bent teammanager van dit overduidelijk enthousiaste team. Waar is deze demonstratie goed voor?
Marie-Johanna Schillemans: “Deze oefening kadert in de voorbereiding op de American Solar Challenge. Onze ploeg heeft een jaar gewerkt aan het verbeteren van hun zonnewagen. Er dienden nogal wat aanpassingen te gebeuren om de wagen raceklaar te maken en te voldoen aan de regelgeving in deze wedstrijd. Zo moest er een rolkooi ingebouwd worden en de wagen moest nog performanter worden. Het is de eerste keer dat we deelnemen aan de American Solar Challenge. We hebben wel wedstrijdervaring, maar deze race is langer en er is drukker verkeer. En er zijn meer hoogtemeters. In juni vertrekken we naar Amerika. De Wedstrijd is van 17 juli tot 1 augustus. Het parcours loopt tussen Minneapolis en Amarillo.”

Van enkele sprekers leer ik dat samenwerking tussen de diverse partners cruciaal is. De Molse burgemeester stelde dat er deze zomer twee grote wedstrijden in Amerika zijn: de Solar race gaan jullie alvast winnen en in het voetbal is de kans groot. Maar jullie hameren vooral op samenwerking?
Thibaut Lahaye: “Naast onze inzet is de steun van onze partners natuurlijk erg belangrijk. Dankzij hun steun en inzet werken wij echt wel aan een technologie die op termijn de wereld gaat veranderen. En dat zit hem soms in kleine, maar zo belangrijke details. Zo heeft Sibelco een overeenkomst gesloten met het team om gespecialiseerde materiaalexpertise te leveren. Daarbij is aerodynamica een belangrijk item. Daarom is de cockpit uitgerust met twee vinnen die – ‘zeilschipgewijs’ – kunnen in- of uitgetrokken worden om het meest te profiteren van de aanwezige wind. Ook konden we hoogzuiver kwarts uit een vestiging in de VS gebruiken om de zonnepanelen en de aerodynamica van de wagen nog te verbeteren. De lichtdoorlatendheid van de zonnepaneeltjes wordt hierdoor verbeterd. Het zijn geen zonnepanelen zoals op jouw dak. Er is geen glas aanwezig, alles om de wagen zo licht mogelijk te houden.”

De piloot mag dan wellicht ook niet te zwaar zijn. Hoe raakt hij in die cockpit?
Anthony Vanden Abeele: “Tja, groot mag hij niet zijn en zwaar ook niet, meer dan 67 kilo hoeft niet. En je mag het niet onderschatten, vanuit die beperkte ruimte dient hij honderden kilometers lang alles ongelooflijk in de gaten te houden. En op de plaatsen waar wij racen kan het makkelijk meer dan 40 graden warm worden in de cockpit en neen, hij heeft geen airco.”

Als ik het zo bekijk zit de wagen wel erg dicht bij de ondergrond. Op wegen met verkeersdrempels en wat ze in de koers straatmeubilair noemen is dat toch geen sinecure?
Anthony: “Wat er aan gewicht is, komt onderaan om de stabiliteit te verhogen. Maar het klopt dat rijden op de openbare weg geen lachertje is. En daar kunnen we weer beroep doen op andere partners. Zo is er een wagen die voorop rijdt en haarfijn alle denkbare hindernissen in kaart brengt. Zo zijn er mogelijk ergens werken of ingrepen die nog niet in kaart staan. Een andere wagen volgt de zonnewagen en geeft continu alle info door. En dan is er nog een team dat gewapend is met zand, beton, mortel, schoppen en meer om op voorhand putten en onvolkomenheden in het wegdek te egaliseren. Dat vraagt om een heel vlot en gesmeerd samenwerkende ploeg.”

Jullie kunnen intussen best al een flink palmares voorleggen…
Anthony: “Op Europees vlak zijn de collega’s van de universiteit van Delft onze grootste concurrenten. Soms winnen zij, soms is de zege voor ons, het blijft altijd nipt. En dat houdt je natuurlijk scherp. Maar ditmaal zullen we ons ook moeten meten met de grootste Amerikaanse universiteiten. Maar we gaan er vol voor!”

Foto’s: Jef Aerts