Vicky en Dirk maken een nieuwe start in klein Frans dorpje

‘Leven als goden in Frankrijk’, was dat altijd al jullie doel?
Dirk Van Bijlen: “Helemaal niet. Ik had een goed lopende eigen zaak in poolhouses en tuinhuizen en werkte hard.”
Vicky Werelts: “Voor mij ook niet. Ik ben kapster van opleiding, maar omwille van een allergie voor de producten moest ik me omscholen. Ik heb verschillende jobs gedaan, maar vooral ook hard gewerkt.”
Dirk: “In 2015 trakteerden we onszelf voor het eerst op een echte vakantie naar Frankrijk. We boekten een chambre d’hôte en genoten volop van de time-out. Tijdens de terugweg zei Vicky al dromend dat ze zo’n chambre d’hôte ooit ook wel zou willen doen. Maar daar bleef het bij.”
Vicky: “Het jaar erop zijn we teruggegaan naar hetzelfde pension. En opnieuw zuchtte ik achteraf dat me dat toch een droom leek, zo’n eigen gastenverblijf. Ik werd er zowaar emotioneel van en huilde omdat ik terug naar België moest.”
Dirk: “Het was voor ons ineens helder. We lieten dat idee niet koud worden en zijn onderweg meteen beginnen plannen. Tegen dat we de oprit in Dessel opreden was ons businessplan klaar!”

Dat noemen ze de koe bij de horens vatten.
Dirk: “Inderdaad. De zoektocht naar een geschikte woning heeft wel wat voeten in de aarde gehad. We hebben verschillende regio’s bezocht en hadden een tienpuntenlijst voor het toekomstige huis opgesteld. Het moest echt aan minstens vijf of zes van de voorwaarden voldoen, wilden we eraan beginnen.”
Vicky: “Toch ging het vooral gevoelsmatig. Zo gauw één van ons niet helemaal overtuigd was, werd het geschrapt. Ons huidige huis vonden we in eerste instantie te klein. We hadden een afspraak met de makelaar voor een ander pand, en die toonde ons gelijk ook dit. En dat was liefde op het eerste gezicht.”

Toch leek het eerder op een bouwval.
Dirk: “Het huis was inderdaad op weg naar verval, maar de structuur was gelukkig nog goed. Op de verdieping stonden een twintigtal emmers om de regen op te vangen, op bepaalde plaatsen was het dak gewoon weg. Er was geen sanitair, dus ook geen keuken of badkamer, en de tuin was helemaal overwoekerd. En hoewel het koud en winderig was tijdens ons eerste bezoek, wisten we allebei toch meteen dat dit het huis was. De ideeën voor de inrichting kwamen spontaan naar boven. We hebben het erop gewaagd en het ons geen moment beklaagd.”
Vicky: “In oktober van 2021 zijn we uiteindelijk verhuisd. We hadden al wat gerenoveerd, maar het grote werk moest toen nog beginnen. We hebben acht maanden gekampeerd en keihard gewerkt, zodat we in de zomer van 2022 onze drie kamers konden verhuren. En het is ons gelukt! We kozen ervoor om het originele karakter van de woning te bewaren. Samen met het fenomenale uitzicht en de rustige ligging is het hier de ideale plek om even van de wereld te zijn.”

Jullie kozen uiteindelijk voor het piepkleine dorpje Goulles, in het departement Corrèze. Een bewuste keuze om zo landelijk te gaan wonen?
Dirk: “Corrèze is het dunstbevolkte departement van Frankrijk en heeft de zuiverste lucht van het land. In de omgeving zitten heel wat veeboeren, dus schapen, geiten en koeien zijn nooit ver weg. We kozen inderdaad bewust voor de rust. We hadden in België drukke en fysiek zware professionele bezigheden. Het mocht een keer wat anders zijn. En eens je de rust en stilte hier gewoon bent, is zelfs Witgoor een drukke bedoening.”
Vicky: “Nu ja, we werken vandaag ook hard, hoor. (lacht) Van april tot oktober zijn we elke dag in de weer, zeven dagen op zeven. We serveren ontbijt en avondeten en verzorgen uiteraard de kamers en de rest van de woning en tuin. Maar het is een heel andere manier van leven en eentje die ons prima bevalt.”
Dirk: “Het lijkt alsof we overal veraf zitten. En ik geef toe, als we echt boodschappen moeten doen, moeten we wel een eind rijden. Er is een kleine supermarkt op twintig minuten rijden, maar dat is meer voor de ‘vergeten’ dingen. Langs de andere kant: de beenhouwer komt hier gewoon tot aan de deur. Het is een veehouder uit de buurt die met eigen producten langskomt. Alles supervers en korter kan de keten niet zijn. We hebben ook een eendenkwekerij in het dorp, kunnen op de markt terecht voor lokale kazen en ook lamsvlees hebben we maar te bestellen bij de buren. De keuze om met streekproducten te werken in ons menu was dus snel gemaakt.”

Is er ook genoeg te doen voor jullie gasten en voor jullie zelf buiten het toeristische seizoen?
Vicky: “Zeker! We hebben deze zomer een koppel dat al voor het derde jaar op rij terugkomt en ze hebben nog steeds niet alles bezocht in de buurt. We maken hier fantastische wandelingen, bezoeken historische sites en er zijn ook tal van gezellige marktjes. Ook culinair worden we hier verwend. De Fransen hebben hier echt een cultuur van ‘uit eten’. Dagschotels zijn overal te krijgen en van prima kwaliteit. Het enige nadeel is dat je een auto nodig hebt om overal te geraken. We zitten hier aan ‘de poort naar het zuiden’ en genieten van milde winters en warme zomers.”
Dirk: “Het kan hier best warm zijn in de zomer, maar dan brengt ons zwembad verlossing. Omdat we op een berg zitten, hebben we vaak een wat koelere bries uit het dal. Ideaal voor de lange avonden. Al zijn we er ons ook van bewust dat het klimaat rare kronkels kan vertonen. Maar voorlopig blijven wij gespaard van branden of waterrestricties.”
Vicky: “En voor de wintermaanden hebben we zopas een houtsauna en een infraroodsauna geïnstalleerd. We werken ook samen met een lokale schoonheidsspecialiste die behandelingen aan huis doet. Samen met de hot tub maakt dat een mooi welnesspakketje.”

Jullie hebben het mooi voor elkaar! Wat vinden de buren ervan?
Vicky: “De mensen waar we het huis van kochten zijn onze buren. Zij hebben onze verbouwingen met veel interesse van nabij gevolgd en hebben ons echt geholpen bij onze integratie. We hebben ons van in het begin nederig en bescheiden opgesteld. We hebben bij onze buren meteen onze verontschuldigingen aangeboden voor het lawaai bij de renovatie en hebben altijd de deur laten open staan voor nieuwsgierige blikken. We hebben ook meteen ons best gedaan om de taal te leren. We konden wel een basis aan Frans, maar meer dan naar de supermarkt gaan, lukte niet. Dat is vandaag wel anders. Al moet ik wel zeggen dat het na een zomer met vooral Vlaamse en Nederlandse gasten toch weer wat bijbenen is.”
Dirk: “We zijn ook redelijk snel lid geworden van het lokale feestcomité in het dorp. Goulles telt zo’n driehonderd inwoners, iedereen kent iedereen. Door meteen mee te gaan helpen bij het opzetten van tenten en het organiseren van buurtfeesten moet je wel mee met de taal en de gewoontes. Al is het nog vaak met handen en voeten uitleggen, het lukt ons wel. Ik betrap me er zelfs op dat ik van sommige werktuigen of technische toestellen alleen de Franse benaming nog ken.”

Een feestcomité voor driehonderd mensen? Is dat wel nodig?
Dirk: “Je wilt niet weten wat ze hier allemaal organiseren! Een kerstmarkt, een brocantemarkt, thé dansants, petanquetornooien,… Er is hier absoluut leven in de brouwerij! Je kan het vergelijken met het Vlaanderen van zo’n zestig jaar geleden. Dorpsfeesten met zakloopwedstrijden en een zwembad gemaakt van hooibalen en een groot plastieken zeil… Zalig toch? Aan het petanquetornooi doet maar liefst de helft van de bevolking mee. Ze hebben dan natuurlijk banen te kort, maar overal waar het enigszins vlak is, worden tijdelijke banen aangelegd. Het authentieke spat ervan af. Puur genieten voor ons.”
Vicky: “Ik vind het geweldig om te zien dat er hier in de supermarkt nog met cheques betaald wordt! En dat vraagt allemaal zijn tijd, natuurlijk, maar geen mens die er zich over opwindt. Iedereen wacht gewoon beleefd zijn beurt af. Ik kan die mentaliteit wel gewoon worden.”

Lonkt de Kempen dan niet meer?
Dirk: “Voor mij niet. Als het niet moet, keer ik niet terug. Ik zie me hier gerust oud worden.”
Vicky: “Ik ga nog geregeld even op bezoek bij familie en vrienden. Ik heb dat wel nodig, die verbinding. Mijn ouders worden ook een dagje ouder en ik spring er niet zomaar snel even binnen. Maar evengoed zie ik ons hier ook gewoon blijven, ook op onze oude dag. Ik denk niet dat we nog kunnen aarden in het drukke Vlaanderen. We worden allebei gek van het verkeer alleen al.”

Met die oude dag komen soms ook wel wat kleine kwaaltjes opzetten. Hoe zit het dan, als je zo afgelegen woont?
Dirk: “Ze hebben hier echt een geweldige oplossing! Er is geen dokter in de buurt, maar wel een soort van ‘digitale dokter’. Dat is een elektronische kast met een scherm en een webcamera en er liggen ook tal van medische hulpmiddelen bij, zoals een stethoscoop, een bloeddrukmeter, een camera voor huidvlekjes, en zo meer. Je beantwoordt eerst enkele vragen en zo word je uiteindelijk naar een dokter doorverwezen die je via het scherm verder helpt. Die dokter kan eender waar in het land zitten, maar luistert en geeft je persoonlijk advies. De ‘kast’ staat in het gemeenschapshuis dus er is altijd iemand ter plaatse die kan assisteren wanneer nodig. Voorschriften, werkverletbriefjes of doorverwijzingen rollen gewoon uit de printer. Het lijkt futuristisch, maar het lost het chronische gebrek aan zorgverleners hier wel op. Al blijft het gek om je ‘bloot te geven’ voor een scherm.”
Vicky: “Je ziet, ook daarvoor hoeven we niet terug naar België te verhuizen. We hebben ons paradijs hier gevonden, bij onze uilen. In het torentje aan het huis wonen steenuilen, vandaar de naam van onze chambre d’hôtes ‘La Petite Chouette’. Dirk maakt vorig jaar nog een extra uilenkast en daar huizen nu kerkuilen in. Het is zo speciaal om die te zien uitvliegen. En ook onze honden Arthur en Toine hebben hier helemaal hun draai gevonden. Die laten zich de aandacht van de gasten welgevallen en zijn blij dat er soms ook viervoeters meekomen. Iedereen tevreden, meer moet dat niet zijn, toch?”

MEER INFO
www.la-petite-chouette.com

Ben of ken jij zelf ook een Kempenaar in het buitenland? Laat het ons weten via redactie@onderox.be.