De American Dream van Bob De Schutter

IT, computers en gaming in de jaren tachtig van vorige eeuw? Jij komt uit een vooruitstrevend huishouden dan?
Bob De Schutter: “Dat valt wel mee! (lacht) Wij waren een vrij normale familie uit Geel. Mijn vader was fysicus en chemicus, een doctor in de wetenschappen en mijn moeder gaf les aan de technische school in Geel. Omwille van hun beroep kwam er wel al snel een computer in huis: een IBM XT. Zo’n grote bak met een zwart scherm met witte cijfers en letters. Een simpele smartphone de dag van vandaag is veel sneller dan dat ding. Maar het toestel fascineerde me mateloos. Mijn vader programmeerde wiskundespelletjes voor mij maar daar was ik niet in geïnteresseerd. Ik ontdekte zelf de programmeertaal en leerde hoe ik spelletjes kon aanpassen: gorilla’s die bananen naar elkaar smeten, bijvoorbeeld. Ik wist al snel hoe ik de bananen groter kon maken!”

Maar het hele computergebeuren stond toen toch nog in zijn kinderschoenen voor de gewone man?
“Zeker weten. Maar het ging wel snel vooruit en pc’s werden steeds toegankelijker, ook in bijvoorbeeld bibliotheken. Naast mijn interesse in programmeren voelde ik me ook een beetje een kunstenaar en die twee dingen samen leidden me uiteindelijk naar het gamen. Na mijn universitaire opleiding werkte ik aan een hogeschool waar we computerspelletjes maakten die kleinkinderen en grootouders samen konden spelen. Ik zag toen al potentieel in vijftigplussers die gamen, maar was mijn tijd wat vooruit, zeker voor België.”

België is nochtans geen kleine speler in de gamingwereld.
“Zeker niet, maar in 2011 was het speelveld nog helemaal anders. De gamingindustrie in België was toen nog ‘peanuts’ in vergelijking met nu, al konden ze veel met de beperkte middelen die er waren. Als ik er meer wilde uithalen, moest ik naar het buitenland, daar was ik me goed van bewust. Kopenhagen was toen top op het academische niveau, maar uit de Verenigde Staten kwam een aanlokkelijker aanbod dat ik niet kon laten liggen. Ik kreeg een vaste aanstelling als professor aan de Miami University van Oxford, Ohio. Niet te verwarren met Miami in Florida, trouwens. De unief werd vernoemd naar de inheemse Myaamiastam en de Great Miami River. De instelling werd gesteund door een bijzonder gefortuneerd persoon. Geld was dus geen probleem. Op papier is Oxford, Ohio qua inwoners een beetje vergelijkbaar met Herentals, maar dan met 70% van de oppervlakte ingenomen door een universiteit. De instelling staat op nummer twee in de VS wat betreft publieke universiteiten, ik heb er fantastische herinneringen aan! Maar ik beleefde er toch ook wat cultuurshocks. We hadden bijvoorbeeld enkele superrijke studenten die in het weekend met hun privéjet vrolijk naar de andere kant van het land vlogen. Je merkte tijdens de lessen wel eens dat zij de voeling met het ‘normale’ leven misten, en dat leidde wel eens tot discussies met de ‘gewone’ studenten. Ik leerde al snel dat in Amerika de rijken het vaak voor het zeggen hebben.”

Ondertussen ben je verkast naar Boston.
“Vandaag ben ik onderzoeksprofessor op de Northeastern University in Boston. Het is een urban campus, echt in het hart van Boston. Een beetje zoals Leuven of Gent, dus, en ideaal voor mij. Ik doe mijn onderzoek, geef les, en werk aan tal van projecten. Professioneel gaat het goed, ik heb het hoogste trapje als professor wel ongeveer bereikt. En eerlijk? Ik ben daar best trots op. Ik heb goed geboerd, al zeg ik het zelf. Ik stampte ondertussen ook een bedrijfje uit de grond, waarmee ik een eigen game lanceerde. Het verhaal van mijn grootmoeder, Bie, werd gebruikt voor ‘Brukel’, een spel dat haar herinneringen uit de Tweede Wereldoorlog doet herleven. De verlaten Brukelhoeve in Geel, bijna zeshonderd jaar oud, trouwens, staat centraal. Je ontdekt al gamend het gezin van Bie met haar acht broers en zussen die samen met hun vader de gebeurtenissen aan het front van op de eerste rij meemaken. Het spel kreeg drie Belgian Game Awards en heel wat erkenning wereldwijd. Mijn grootmoeder heeft fans van over de hele wereld nu! Ze vond het geweldig toen ze het huis uit haar jeugd virtueel kon bezoeken. Maar die persbelangstelling, dat was echt wel wat!” (lacht)

Vindt ze het dan niet jammer dat je zo ver weg woont?
“Mijn grootmoeder zegt stellig dat ik ooit nog terugkom naar België. Ik ga daar niet ja of nee op antwoorden. Er gebeurt momenteel ook heel wat in de wereld, we gaan dus moeten zien hoe het loopt. Wat mijn baan betreft, vertoef ik nu in een gouden kooi. Ik heb de vrijheid om te kiezen wat ik doe, ik kan deelnemen aan congressen, heb tijd om te schrijven en te publiceren, zoals het een professor betaamt, en ik begeleid fantastische, beloftevolle jongeren. En er zit een nieuw spel in de pijplijn, wellicht is dat voor 2027. Ik ben nu in mijn mid-forties, er komt een punt waarop ik mezelf ga afvragen: ‘Wat nu?’ en dan wil ik mijn opties kunnen openhouden. Ik vroeg onlangs het staatsburgerschap van de Verenigde Staten aan, zodat ik de dubbele nationaliteit heb. We merken immers dat het moeilijker wordt om als ‘buitenlander’ het land binnen te komen. Niet dat ik ongerust ben, ik heb niets op mijn kerfstok en heb hier een mooie baan, maar het zet je toch aan het denken. Ik ben een blanke, hetero man met een Amerikaanse vrouw, dus er zijn veel mensen die het heel wat moeilijker hebben, maar ik ben sinds de laatste verkiezingen niet meer in België geweest. We hebben het er met de familie over gehad en beslist dat het even kon wachten.”

Zie je jezelf dan ginder oud worden?
“Ik moet alleen maar naar mijn moeder kijken en dan weet ik wat ik wil op mijn zeventigste! Een eenvoudig Belgisch pensioen en met vrienden in de Kempen regelmatig een koffie of zo gaan drinken. Dat is toch de ultieme zaligheid! Hier zie je helaas heel wat senioren die uit pure noodzaak moeten blijven werken om rond te komen of om de gezondheidszorg te kunnen betalen. Er is zoveel gedoe en vooral veel onzekerheden. De theorie van de Amerikaanse droom is nu toch een ander gegeven dan in het verleden. Al moet ik zeggen: de Amerikaanse ‘gepensioneerdenbond’ is hier wel heel goed georganiseerd. Ik werk al een tijdje met hen samen in projecten rond gamen en zij hebben heel veel leden, een sterke werking, zijn goed in lobbyen en belangenbehartiging en beschikken over stevige budgetten. Het zijn die jonggepensioneerden die altijd mijn interesse hebben gehad: de vijftigplussers die als kind leerden gamen en die dat ook op latere leeftijd willen blijven doen. Rond maart volgend jaar breng ik er een boek over uit. Hopelijk komt het ooit ook in het Nederlands op de markt. Maar goed, wat mezelf betreft: ik voel me nog altijd veel meer Belg dan Amerikaan, hoewel ik toch al heel wat jaren hier woon en met een Amerikaanse getrouwd ben. Chloe is zelf opgegroeid tussen de palmbomen aan de Amerikaanse Westkust in Californië, waar het weer het hele jaar door aangenaam is en de zee altijd dichtbij. Daar zullen we waarschijnlijk settelen, maar we zien onszelf ook altijd een paar maanden per jaar in België doorbrengen. Het is veel te goed in België om het hele jaar in Amerika te blijven.”

Je woont met je vrouw Chloe in een voorstad ten noorden van Boston. Een bewuste keuze?
“Ik ben hier niet de doorsnee inwoner, nee. Ik hou van harde punk en horrorfilms, loop meestal rond in T-shirt en jeans en een oude, leren jas. Kwestie van wat duurzaam te zijn. Maar dat rijmt niet met de traditionele universiteitsprofessor en zeker niet met de typische inwoner hier. Je kan het wat vergelijken met Antwerpen en Brasschaat, in die zin dat mensen van buitenaf er een uitgesproken mening over hebben. Maar voor mij was de keuze puur praktisch. Ik ben 2 meter en 3 cm groot en dat is een pak groter dan de gemiddelde Amerikaan. Chloe is 1 meter 90, ook niet echt binnen de standaarden. Het was voor mij zo goed als onmogelijk om tussen de oude Bostonse huizen er eentje te vinden waar de plafonds en deuren hoog genoeg waren om niet constant met een helm te moeten rondlopen. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad maar uiteindelijk hebben we hier een rijhuis gevonden dat voldoende hoog is. Vandaar de keuze voor deze regio, dus. We zitten hier goed: overal vlakbij, hartje Boston bereiken we in dertig minuten, maar we hebben niet de drukte van een grote stad.”

Ben je, met zo’n lengte, de ster van de plaatselijke basketbalploeg?
“Ik speelde in België inderdaad basketbal, zelfs in de nationale U16-ploeg. Dat maakt alleszins indruk op de Amerikaanse vrienden. (lacht) Basketbal is hier echt groots, he. Zelfs de competities tussen de verschillende scholen en universiteiten zijn hier enorm en er is een pak geld mee gemoeid. Ook in andere sporten, trouwens. Chloe is een ex-volleybalspeelster op professioneel niveau. Het is hallucinant, maar de omkadering van zo’n schoolteams zijn zelfs voor de kleinere divisies indrukwekkender dan de eerste klasse in België en Nederland. We volgen de competities wel en zien geregeld de beste spelers ter wereld van dichtbij.”

Je hebt het duidelijk goed voor mekaar ginder.
“Ja, hoor. Ik wil alleen nog goeie mayonaise leren maken! Ik eet echt heel veel mayonaise en die is hier lang niet zo lekker als de Belgische. Ik probeerde al heel wat recepten zoals van Piet Huysentruyt en Peter Goossens, maar het lukt me maar niet om ‘m perfect te krijgen.”

Blijven oefenen!
“Doe ik! Maar ondertussen ben ik gewoon tevreden, hoor. Ik raad het trouwens iedereen aan: apprecieer wat je hebt. Er groeit overal groen gras, niet alleen aan de overkant.”

MEER INFO
www.brukelgame.com

Ben of ken jij zelf ook een Kempenaar in het buitenland? Laat het ons weten via redactie@onderox.be.