Thomas Claes verhuist naar Canada voor de liefde

Voor jou was ‘naar het buitenland verhuizen’ niet meteen een kinderdroom, wel?
Thomas Claes: “Neen, dat stond inderdaad niet op mijn planning. Ik had een fijne jeugd en amuseerde me, al wist ik niet meteen welke richting ik uit wilde met mijn leven. En toen haalde de realiteit me in.”

Of ‘de liefde’?
“Zo kan je het ook zeggen. Ik ontmoette Emily in Wenen, toen ik op bezoek was bij familie in de Oostenrijkse hoofdstad. Zij maakte met een vriendin op dat moment een rondreis door Europa. Via gezamenlijke vrienden spendeerden we toevallig een drietal dagen samen. Nadien gingen we elk onze eigen weg, zonder echte afspraken te maken. Maar enkele maanden later geraakten we toch aan de praat via chatberichtjes. Dat werd al snel meerdere berichten en dan stilaan ook videogesprekken. Zo’n half jaar later trok ik mijn stoute schoenen aan en vertrok voor de eerste keer naar Canada om haar nog eens ‘in het echt’ te zien.”

En dat beviel je wel?
“Zeker! Het klikte goed tussen ons. We studeerden allebei nog dus hadden lange zomervakanties en vrij met kerst. Zo’n vier keer per jaar werd er over en weer gevlogen, de rest van de tijd waren het lange, lange babbels. Ik moet eerlijk toegeven dat mijn schoolcarrière er wel onder geleden heeft. Maar gelukkig heeft de relatie het wel overleefd. Je mag gerust zijn: wanneer je aangewezen bent op enkel videobellen in een relatie, dan leer je elkaar héél goed kennen.”

Toch zal het niet evident geweest zijn, Canada ligt niet om de hoek.
“Neen, en Victoria ligt dan ook nog eens helemaal in het westen van Canada. Na drie jaar waren we bekaf en hadden we het allebei gehad met onze LAT-relatie. Er moest iets veranderen. Hoewel we allebei nog heel jong waren, beslisten we toch om te trouwen en mijn verhuis naar Canada voor te bereiden. Het was meteen duidelijk dat ik naar daar zou gaan. Emily wilde niet naar België komen. Er kwam heel wat papierwerk bij kijken. Zo moesten we bewijzen dat we niet enkel trouwden zodat ik kon emigreren, maar dat we het ook als koppel meenden. En ik had een bewijs nodig dat ik geen legerdienst meer moest vervullen, zodat ze me niet zouden terugroepen. Het heeft wel wat tijd gekost, maar uiteindelijk kon ik met kerst 2010 definitief de oversteek wagen.”

En jouw ouders vonden dat allemaal prima? Je was tenslotte amper 23.
“Ze hebben er nooit een drama van gemaakt. Ze schrokken alleszins niet van onze trouwplannen, ook de ouders van Emily niet trouwens. We hebben dus alle steun gekregen van beide kanten van de familie. Mijn ouders zijn ook heel jong getrouwd en ze zijn nog altijd gelukkig samen. Een mooier voorbeeld kan je niet hebben, toch? Ondertussen, na vijftien jaar in Canada, merk ik wel dat ik mijn familie mis. Er gebeurt wel eens wat en dan ben ik niet meteen mee, natuurlijk. Dat ‘pitst’ wel eens. Ik merk ook dat ik meer behoefte krijg om contact te hebben met mijn thuisfront. Gelukkig leven we in tijden waarin videobellen de gewoonste zaak van de wereld is. Ik heb dus nog veel contact met mijn ouders, mijn zus en grootmoeder.”

Vond je meteen je draai in je nieuwe thuisland?
“Ik was op dat moment mijn eigen leven nog volledig vorm aan het geven, net als elke prille twintiger. Je zoekt je plaats in de wereld, en voor mij was het weliswaar in een nieuwe omgeving, maar net als ieder ander zoek je je weg, leer je mensen kennen, probeer je dingen uit. Op dat vlak verschilde ik niet zoveel van mijn leeftijdsgenoten. Ik werd bij mijn schoonfamilie opgenomen als hun eigen zoon, dat heeft heel goed geholpen. Ik ging gewoon met de stroom mee. Al liet Emily me al vrij snel achter!” (lacht)

Oei?
“Emily is leerkracht. In Victoria is de concurrentie nogal groot, het is niet evident om een goede job te vinden. Daarom ging ze in op een oproep voor leerkrachten in Whitehorse, Yukon. Dat is een afgelegen stadje, in niets te vergelijken met Victoria, waar ze wel nood hebben aan goede werkkrachten. Samen met een vriendin trok Emily naar Whitehorse voor een proefperiode, ik bleef achter in Victoria. Uiteindelijk beviel het haar daar en besloten we om echt naar Whitehorse te verhuizen. Voor mij was dat een bijzondere periode in het begin. Ik had nog geen job en kon dus de hele dag op avontuur. Ik voelde me als een klein kind in een oneindig grote speeltuin. We zaten midden in de natuur, mogelijkheden genoeg om te wandelen, vissen, jagen,… Zo gauw Emily vrij was van school, trokken we er samen opuit. Het is er echt het stereotype Canada dat mensen van tv kennen en ik voelde me daar prima. Ik zou zo weer terug naar daar verhuizen als ik kon.”

Waarom keerden jullie dan toch terug naar Victoria, naar de stad?
“We hebben uiteindelijk zes jaar in Whitehorse gewoond. Onze zoon Theo is daar geboren. Maar het leven kan er hard zijn, ietwat ruw zelfs, en lang niet alle voorzieningen zijn aanwezig. Zo zijn er bijvoorbeeld geen clubs voor de kinderen en is er op cultureel vlak ook niet veel te rapen. Nu wonen we op een boogscheut van de bibliotheek, de bios­coop, goede scholen,… Het comfort van de stad is toch ook wel wat waard als je kleine kinderen hebt. Maar we maakten de beslissing vooral voor de familie. Het is een behoorlijke trip van Whitehorse naar Victoria (2,5 uur vliegen, nvdr.), en we spendeerden uiteindelijk al onze vakanties aan familieuitstapjes toen Theo er was. Nu, die verhuis was geen lachertje. Vastgoed is heel duur in Canada en ook wat werk betreft heeft het even geduurd voor we op onze plek zaten. En ondertussen kwam ook onze dochter Josephine. Dat maakte het financieel een hele uitdaging. Het heeft toch enkele jaren geduurd voor we terug op onze plooi waren. Emily werkt nu al vier jaar als leerkracht in een Montessorischool, ik werk bij de kustwacht. Ik doe verkeersbegeleiding van het commerciële vrachtverkeer en zorg voor de veiligheid op het water. Het is een heel afwisselende job met de vrachtschepen die heel gestructureerd af en aan varen en daarnaast de vissersbootjes of pleziervaart die net voor heel veel beweging en chaos zorgen. Elke dag is anders, ik geniet er echt van, zelfs met de heel onregelmatige uren.”

Mis je dan het buitenleven, de natuur niet?
“Zo gauw we kunnen, trekken we er nog steeds met de kinderen opuit. Het strand is niet veraf en we zitten ook redelijk snel in het groen. In de zomer gaan we kamperen, we houden allemaal van vissen. Vorig jaar zijn we naar Whitehorse op vakantie geweest. Dat was thuiskomen na al die jaren, en puur genieten.”

Even iets anders: Victoria ligt niet zo ver van de grens met de Verenigde Staten. Voelen jullie de politieke spanningen?
“Ik heb ontdekt dat de Canadezen een erg groot samenhorigheidsgevoel hebben. Het was meteen duidelijk: ze hebben de Verenigde Staten niet nodig. Wanneer er Mexicaanse en Amerikaanse appels in de supermarkt liggen, blijven de Amerikaanse vandaag liggen. De mensen uit de regio hier gingen vroeger geregeld eens de grens over om boodschappen te doen, te tanken of voor reisjes. Dat is allemaal gedaan. Geboekte skivakanties werden gewoon geannuleerd. Heel drastisch allemaal. Maar het gaat ‘m niet alleen om het principe, maar zeker ook om veiligheid. Canadezen hebben geen idee wat er zou gebeuren wanneer ze iets aan de hand zouden hebben over de grens. Elke dag verandert er wel iets aan de regels en wetten in de Verenigde Staten, je hebt dus geen idee wat er op je af komt. Het zijn echt vreemde tijden. Ik ben blij dat onze kinderen ook de Belgische nationaliteit hebben. Hun paspoorten zijn in orde, we kunnen dus weg mocht het allemaal te bont worden.”

Hebben jullie dan plannen om naar België te verhuizen?
“Neen, dat zal niet meteen gebeuren. Maar ik wil onze kinderen wel alle kansen geven. Als ze later in Europa willen studeren of gaan rondreizen, is dat makkelijker als ze ook een Belgisch paspoort hebben. En het maakt het reizen vandaag ook soepeler. We kunnen na een familiebezoek gewoon de douane door via de rij van EU-burgers. We proberen toch geregeld de plas over te steken, al blijft het een dure onderneming. We kunnen helaas alleen tijdens de zomervakantie reizen, net als alles veel duurder is. Gelukkig komt de familie ook wel eens deze kant op. In november gaat mijn moeder met pensioen, wie weet ga ik mijn ouders dan nog wel eens wat vaker zien. Het zou de kinderen ook goed doen wat het Nederlands betreft. Ik probeer het hen wel te leren, maar ik sta maar alleen, he. Bij de oudste lukt het nog wel, hij verstaat Nederlands, maar bij de jongste verloopt het allemaal wat moeilijker. En dan ontbreekt me het geduld wel eens om alles twee keer te moeten zeggen, in het Nederlands en het Engels.”

De frieten en het Belgische bier kunnen je niet overhalen dan?
(Glimlacht) “Ik kom in de verleiding, maar neen. Curryketchup misschien! Of bitterballen! Al kan ik die laatste ook kopen in een kleine Hollandse supermarkt hier verderop. Eerlijk, ik mis alleen de familie. Maar door bewust contact te houden, valt dat ook allemaal wel mee. Ik heb hier een mooi leven opgebouwd en ben trots op mijn gezin. Zo moet dat, niet?”

Ben of ken jij zelf ook een Kempenaar in het buitenland? Laat het ons weten via redactie@onderox.be.