Ellen Bronckaerts en Raf Nijskens: Jobaanbieding zet verhuis én huwelijk op de sporen

Jullie verhaal begint niet als het klassieke ‘het was altijd al onze droom’, wel?
Ellen Bronckaerts: “Het is allemaal Raf zijn schuld!” (lacht)
Raf Nijskens: “Ik wist het wel al snel: die American Dream wilde ik echt proberen waar te maken. De Verenigde Staten bieden mogelijkheden voor IT’ers zoals ik. Ik kon na mijn studies meteen aan de slag en kreeg ruim de kans om me verder te ontplooien in mijn vakgebied. Ik reisde de wereld rond, maar die echte werkkans in Amerika bleef uit. Tot er op een dag een vacature voor een job in de Amerikaanse staat Georgia in mijn schoot belandde. Ik wist dat dat mijn kans was en ging die met twee handen grijpen.”
Ellen: “Maar… Wij waren nog maar pas aan het daten. We waren amper drie maanden samen toen ik al de vraag kreeg: ‘Verhuis je mee naar de Verenigde Staten?’ Ik viel zowat van mijn stoel. Ik was amper 24. Gelukkig had ik al wel wat ervaring met in het buitenland wonen. Samen met mijn ouders had ik twee jaar in New Jersey in Amerika gewoond omdat mijn vader er een expat-job had. Ik had dus wel een beetje een beeld van het leven over ‘de Grote Plas’. Maar dat is nog iets anders dan zomaar alles achterlaten.”
Raf: “Ik wist wel dat het voor mij een one way ticket zou zijn. Ik had hier lang op gewacht, dus ik hoopte echt dat Ellen ja zou zeggen.”

En dat deed ze ook.
Raf: “Het was voor haar gelukkig ook snel duidelijk dat ze mee op avontuur wou. Maar toen begon het circus pas echt. Wij wilden dat Ellen hier ook kon werken en dat kon niet als we niet getrouwd zouden zijn. We moesten daarom ineens snel schakelen! Ze heeft dus even op dat romantische aanzoek moeten wachten, de praktische zaken gingen voor.”
Ellen: “Plots was er niet enkel een verhuis te regelen, maar ook een trouw die ging plaatsvinden voor we vijf maanden samen waren. Onze ouders wisten wel van Rafs plannen om te verhuizen en zijn vraag aan mij om mee te gaan, maar die trouw kwam toch als een verrassing. Onze vrienden vielen helemaal uit de lucht. Die wisten echt nog van niks.”
Raf: “Initieel dachten we de trouw bescheiden te houden omwille van praktische redenen. Op zo’n korte tijd een heel feest plannen zagen we niet zitten. Maar onze ouders wilden het ook niet zonder een beetje glans laten voorbij gaan en voor we het wisten, zaten we toch een huwelijk voor zo’n 140 man te organiseren. Achteraf gezien was dat de juiste beslissing en hebben we een fantastische dag gehad met familie en vrienden.”

Met hulp van derden, veronderstel ik?
Ellen: “Dat moest wel, want ik had nog een reis naar Bali met mijn ouders gepland. Die stond al op de agenda van voor ik Raf kende! Last minute beslisten we dat Raf maar gewoon mee moest, dan konden hij en mijn ouders elkaar ook wat beter leren kennen.” (lacht)
Raf: “Maar dat betekende wel dat we mijn moeder moesten inschakelen om de feestzaal die we op het oog hadden te bezoeken. Ondertussen maakte ik van de gelegenheid gebruik om de ouders van Ellen officieel om haar hand te vragen. We wilden er nog zoveel mogelijk traditie insteken waar mogelijk op zo’n korte tijd. Gelukkig stemden ze in!”
Ellen: “Op de verlovingsring heb ik wel tien jaar moeten wachten. Dat was al die tijd een ‘running joke’ maar het was het waard. Ik ben er wel in geslaagd om nog een wit trouwkleed te vinden. Rafs kostuum was wel echt last minute!”
Raf: “Ik had nog pech in de laatste dagen op Bali: tijdens een surfles scheurde ik mijn meniscus. Eens thuis belandde ik op de operatietafel, en dat betekende nog minder tijd om alles te regelen. Op de maandag voor de trouw kon ik een kostuum kiezen, op woensdag was het pasdag en een vriend haalde het op vrijdag op, net voor de ceremonie. In de voormiddag moest ik immers zelf nog langs de dokter om de draadjes van de operatie er te laten uitdoen.”

Is de uiteindelijke verhuis dan wat rustiger verlopen?
Ellen: “Tussen onze eerste date en de verhuis zitten net geen acht maanden, dus je kan je inbeelden dat het een hectische tijd was. We bezochten de regio waar Raf zou gaan werken verschillende keren om op huizenjacht te gaan. Uiteindelijk kochten we een huis dat nog zou gebouwd worden. Dat betekende dat we tijdelijk in een appartement zouden wonen. Geen probleem voor ons, ware het niet dat de bouw vertraging opliep.”
Raf: “En al die tijd konden we niet aan onze spullen. Die zaten in een container, maar die konden we enkel ‘alles of niets’ laten leveren. In het appartement konden we onze meubels niet kwijt, dus moest al de rest ook wachten. Uiteindelijk heeft het van begin augustus 2013 tot februari 2014 geduurd eer we eindelijk in ons eigen stekje zaten en de container konden laten leveren.”

Jullie wonen nu in Bastrop, een goed half uur van Austin, Texas. Dat betekent dat jullie toch alweer verhuisd zijn.
Ellen: (lacht) “We zijn ondertussen al zeven keer verhuisd! Zo goed als elke twee jaar zijn we weer weg. Dat heeft te maken met het feit dat ik na onze verhuis naar Amerika zes maanden heb moeten wachten op mijn werkvergunning. Er was toen een ‘shut down’ van overheidsdiensten hier, waardoor alles vertraging opliep. Ik moest mezelf dus maar bezig houden want Raf was veel aan het reizen voor zijn werk. En zo kreeg ik interesse in het vastgoed in de regio via renovatieprogramma’s op HGTV.”
Raf: “Op een dag kom ik thuis en zegt Ellen doodleuk dat ze haar droomhuis heeft gevonden. Terwijl we amper twee jaar in ons gloednieuwe huis woonden! Ik snapte er niks van, maar na een bezoekje zag ik wat ze bedoelde. We kochten dus een nieuw huis en renoveerden het helemaal terwijl we erin woonden. En zo kregen we de smaak te pakken.”

Jullie ontdekten jullie renovatietalenten?
Ellen: “Zo mag je het noemen. We deden in het begin veel zelf. Ondertussen weet ik waar ik moet zijn om dingen goed gedaan te krijgen en ken ik alles van inrichting, bouwmaterialen en kleurencombinaties. We richtten ons eigen bedrijf op: we kopen huizen, maken ze op en verkopen ze dan opnieuw. In sommige huizen trekken we zelf in voor twee jaar. Dat werkt goed voor ons en zo is het nooit saai. We wonen sinds april hier in Bastrop in een soort van gated community. Dat is een omheinde buurt met gezamenlijke voorzieningen zoals sportvelden en een zwembad. Die is niet streng bewaakt, maar veilig is het hier sowieso en ook erg rustig.”

Hoe zit het dan met jullie sociale netwerk, als jullie voortdurend verhuizen?
Ellen: “De laatste zes jaar hebben we altijd in de buurt van Austin gewoond. Maar wat belangrijk is: een uurtje rijden is niks hier in de Verenigde Staten. Je hebt een auto nodig en het is normaal dat je vrienden hebt die op een behoorlijke afstand wonen. Dat is uiteraard wennen als je uit een land als België komt. In de eerste jaren na onze verhuis hadden we als buitenlander toch een beetje de neiging om naar andere buitenlanders te trekken. Je loopt tegen dezelfde dingen aan en moet wennen aan dezelfde gekke gewoontes. Maar ondertussen hebben we ook Amerikaanse vrienden. Het is makkelijk om oppervlakkig kennis te maken met Amerikanen, maar om echt tot hen door te dringen, dat is moeilijker. Maar eens je de klik hebt gemaakt, is het oké.”
Raf: “Ik moet wel zeggen dat de politieke situatie van dit moment de zaken moeilijker maakt. De mensen zijn erg gepolariseerd: ofwel ben je voor de democraten, ofwel voor de republikeinen. We staan er echt van versteld van wat er hier gebeurt momenteel en hoe de mensen erop reageren. Het lijkt alsof iedereen zijn gezond verstand en zelfstandig denkvermogen heeft verloren. Maar het mag ons eigenlijk niet verbazen. Vanop de schoolbanken al wordt een kuddementaliteit gecreëerd die het merendeel van de bevolking kneedt tot volgzame arbeiders die geen vragen stellen. De elite die naar Yale en Harvard kan, oefent politieke druk uit en houdt de rest dom. Zo werd Kamala Harris in de aanloop naar de verkiezingen verweten communist te zijn. Maar nu de regering stappen zet die echt wel bij het communisme aanleunen, wordt er in alle talen gezwegen. Texas is een duidelijke republikeinse staat, dus wij weten wanneer we onze mond moeten houden in het openbaar.”
Ellen: “Momenteel wordt bekeken of het stemrecht aangepast kan worden zodat maar één persoon per gezin kan stemmen, de ‘Head of household’. In de praktijk zou dat betekenen dat nog maar weinig vrouwen naar de stembus zouden trekken. En toch hoor je amper reacties. Of nog: een broer van een vriend leed aan nierfalen en moest een urgente onderbeenamputatie ondergaan vanwege onbehandelde diabetes. Uiteindelijk moest de hele familie bijspringen om de verzekeringskosten voor zijn zorg te kunnen betalen. En toch blijven roepen dat Obamacare afgeschaft moet worden. Wij snappen er, als buitenstaanders en als mens, echt niks van. De hele situatie heeft ons ook al vriendschappen gekost. Wij zijn trouw aan onze waarden en normen, en dat botste al meer dan eens.”

Dat werpt dan toch een schaduw op jullie ‘American dream’, niet?
Raf: “Zeker. Nu, je kan met hard werken nog steeds een goed leven uitbouwen hier, maar het langetermijndoel is voor ons niet meer hetzelfde dan pakweg twaalf jaar geleden. Het politieke klimaat en de onbetaalbaarheid van de gezondheidszorg zijn voor ons twee argumenten om op termijn terug richting Europa te trekken. We zien ons hier niet oud worden. Voor alle duidelijkheid: dat is zeker nog niet voor morgen! Maar er zijn plannen en daar wordt actief aan gewerkt.”
Ellen: “We zijn nog altijd heel close met onze familie en vrienden en videobellen wekelijks met de ouders. Eén keer per jaar komen we ook nog terug naar de Kempen. En onze ouders maken er altijd een wedstrijdje van wie er het eerst in ons nieuw huis komt logeren. Die band met Vlaanderen is dus nog heel sterk en we zouden het niet anders willen. We zijn een prima duo dat van de extatische beginperiode van onze relatie uitgegroeid is tot een vaste waarde met ‘houden van’. We weten wat we aan elkaar hebben en zijn tevreden met ons leven in Texas. Meer moet dat niet zijn, toch?”

Ben of ken jij zelf ook een Kempenaar in het buitenland? Laat het ons weten via redactie@onderox.be.