Ella-Nore vecht zich een weg naar de wereldtop

Thaiboks is nu inderdaad niet meteen de sport waarmee jij geassocieerd zou worden, lijkt me. Hoe reageren mensen als ze horen dat jij vecht?
Ella-Nore Janssens: “Heel vaak schrikken mensen dan. (glimlacht) Ik zie er niet uit als een echte vechtster. Natuurlijk wel als ik in de ring sta, maar als ik gewoon op school ben, dan is dat niet zichtbaar. Sommigen reageren dan wel eens met: ‘Nee, dat doe jij niet!’”

Hoe ben je bij thaiboks terechtgekomen? Was dat iets wat je altijd al wilde doen?
Ella-Nore: “Mama en papa gingen nog vóór corona zelf trainen en stilletjesaan begon ik mee te trainen. Op een gegeven moment heb ik gezegd: ‘Ik ga thaiboksen in een club.’ Ik hoorde dat ze een wedstrijdteam hadden en ik wilde daar heel graag bij. Het is toen dat ik heb gezegd dat ik ging stoppen met dansen om me volledig op thaiboks te kunnen focussen. De eerste keer dat ze selecteerden, zat ik er jammer genoeg niet bij. Toen heb ik heel de zomer getraind, omdat ik er zó graag bij wilde. Uiteindelijk hebben ze mij toch opgenomen in het team en ben ik wedstrijden beginnen doen. Ik werd wereldkampioen nog voor ik Belgisch kampioen werd. En zo is dat op drie, vier jaar tijd echt helemaal geëvolueerd.”

Je hebt dus eerst gedanst? Was dat ook op wedstrijdniveau?
Ella-Nore: “Ja, ik volgde ballet, hiphop en modern. Dat was allemaal voor het plezier. Paardrijden deed ik ook. Voor paardrijden was het nog niet helemaal duidelijk of ik wedstrijden wilde doen. Ik was er wel goed in.”

Maar goed, nu dus thaiboks.
Ella-Nore: “Ja, Muay Thai – dat is hetzelfde als thaiboks – en ook kickboksen. Dat zijn wel verschillende dingen. Bij boksen mag je alleen boksen, niet trappen. Bij kickboksen mag je al trappen en knieën geven. En bij thaiboks mag je naast trappen en knieën ook met de ellebogen naar het hoofd.”

Nog geen zware blessures gehad? Dragen jullie eigenlijk bescherming?
Ella-Nore: “Euh… Aan mijn twee knieën al wel. En mijn neus is gebroken. Dat is wel echt tijdens een wedstrijd gebeurd. Mijn tegenstander trapte heel de tijd naar mijn neus en toen probeerde ik in te komen, maar ja… Dat was niet mijn beste partij die ik al gevochten heb. (lacht) Zeker nog in mijn leeftijdscategorie zijn zowel de schenen als het hoofd beschermd en we dragen een beschermer voor de borstkas. En handschoenen natuurlijk.”

Ik hoorde dat je nog niet zo lang geleden in Abu Dhabi was voor een toernooi. Wat voor toernooi was dat? En hoe bereid je je daarop voor?
Ella-Nore: “Voor gewone wedstrijden is het vooral trainen. De laatste week krijg je wat meer aandacht en train ik meer op de pads. Je let dan ook meer op je gewicht en op je eten. De dinsdag is er nog gewone training en op woensdag nog een laatste padstraining van een half uurtje. Daarna wordt het rustiger gehouden om niet te overbelasten. Voor Abu Dhabi was het helemaal anders. Dat was een wereldkampioenschap, begin september. Daar heb ik heel de zomervakantie naartoe gewerkt. Ik heb eigenlijk alleen maar getraind, gegeten, geslapen en voor school gewerkt. Een sociaal leven had ik toen niet echt. Ik kon niet afspreken met vriendjes en vriendinnetjes. Soms ging ik naar moeke en voke, en als mijn neefje en nichtje daar ook waren, was dat wel heel gezellig. Ik heb die zomer heel veel slaatjes gegeten: ’s morgens, ’s middags en ’s avonds. Gelukkig vind ik dat heel lekker.”

(Mama en papa vullen aan): “Je krijgt dan van de club een trainingsschema en moet dan maar zien dat je dat allemaal ingepland krijgt. Moeke en voke hebben toen gelukkig veel geholpen. Het was twee keer per dag trainen, telkens minstens anderhalf uur. Veel padstraining, op vrijdagavond een uur sparren, en op dinsdag en donderdag anderhalf uur meetrainen met de club. ’s Morgens anderhalf tot twee uur trainen, continu bezig zijn met voeding en regelmatig wegen. Als ze thuis was, moest ze zelf gaan lopen, zwemmen, coretraining doen…”

Vind je dat soms niet vervelend, zo streng op je eten letten en zo hard trainen?
Ella-Nore: “Ik wil dit natuurlijk zelf. Maar soms heb ik echt zoveel zin om te snoepen. Dan doe ik dat toch niet. Tussen wedstrijden in kan dat natuurlijk wel eens. Als er een verjaardagsfeestje is, pak ik soms toch wel iets. Maar er zijn ook feestjes geweest waar ik mijn eigen potje eten meenam. Zelfs op mijn eigen verjaardagsfeestje. Iedereen zat hier lekker te eten en ik zat daar dan met mijn potje. Maar het was voor een Belgisch kampioenschap. En ik heb het uiteindelijk ook gewonnen.”

Je was dus begin september in Abu Dhabi. Geeft dat geen problemen met school? Bestaat er zoiets als een topsportschool voor thaiboks?
Papa: “Nee, jammer genoeg niet. En dat zorgt voor problemen, omdat thaiboks geen ‘erkende’ sport is. Voetballers, gymnasten, tennissers, ruiters… Zij mogen afwezig zijn. Thaiboksers niet.”
Ella-Nore: “Ik kreeg zelfs een brief mee over toenemend schoolverzuim. Ik kreeg wel toestemming voor Abu Dhabi, maar op voorwaarde dat ik twee werkstudies deed op woensdagnamiddag. Ik moest alles zelf inhalen en zelf voor notities zorgen.”
Mama: “De levenservaring die ze opdoen op zo’n buitenlandse reizen, is anders toch wel heel erg waardevol.”

Is het iets dat je wil blijven doen? Zie je jezelf ooit professioneel vechten?
Ella-Nore: “Ik wil dit zeker blijven doen, maar ik ga mijn studies er niet voor op het spel zetten. School blijft belangrijk. Als er ooit iets gebeurt en thaiboks niet meer zou kunnen, dan heb ik dat nog altijd. Maar als thaibokser wil ik zeker blijven doorgaan. Ik kijk echt wel op naar de groten. Tijdens de kerstvakantie ben ik voor de derde keer naar Thailand geweest om daar te trainen. Mama en papa waren mee. We maken er dan een soort familievakantie van, al ben ik zelf het grootste deel van de tijd aan het trainen. Vorige kerstvakantie trainde ik elke dag drie keer. De laatste dag was het maar één keer, omdat ik in de voormiddag met mijn trainer naar de tempel ging om mijn Mongkol (een traditioneel hoofddeksel dat thaiboksers dragen voor ze de ring ingaan, een soort zegen en teken van respect en concentratie, nvdr.) te laten zegenen. De monnik zegende ook ons gezin. Deze zomer ga ik normaal gezien iets meer dan een maand naar Thailand. En ik mag er ook vechten.”

En wat na een zware training of grote wedstrijd? Warm badje? Tijgerbalsem? Spierpijn?
Ella-Nore: “Nee, eigenlijk niet. Maar als ik in Thailand ben, ga ik wel altijd voor een massage. Als je daar toch bent, moet je er toch minstens één gehad hebben.” (lacht)

Foto’s: Els Meulemans en Ella-Nore Janssens