Elien Bellens: Jonge Herentalse zeilt Atlantische Oceaan over

Hoe komt een meisje van 15 erbij om de Atlantische Oceaan over te varen?
Elien Bellens: “Via TikTok. Ik had in april 2024 een video gezien van Masterskip, de organisatie waarmee ik de overtocht heb gemaakt. Die heb ik meteen naar mijn mama gestuurd met de melding dat ik dat ook zou willen doen. Haar antwoord was even onmiddellijk: ‘ik denk het niet.’ Ik ben online informatie beginnen opzoeken over Masterskip en wat zo’n overtocht inhoudt en heb zo stilaan mijn ouders overtuigd van wat ik wilde doen.”

Ik kan me inderdaad indenken dat ouders niet meteen staan te springen om hun jonge dochter op zo’n avontuur te sturen.
“Zij vonden het vooral belangrijk dat ik geen schooljaar zou verliezen. De goedkeuring van de school was daarom cruciaal. Ik maakte een afspraak met de directeur en stuurde hem hiervoor een mail met een krachtige pitch. Mijn ouders gingen er eigenlijk van uit dat de school het niet zou toelaten. Maar de directeur had zijn huiswerk gemaakt en was eigenlijk heel enthousiast over het educatieve luik, zeker in combinatie met de unieke ervaring. Hij zag de verrijking van de reis zeker in. Dus toen konden mijn ouders er nog weinig tegenin brengen.”

Behalve dan natuurlijk dat de deelname aan zo’n reis niet goedkoop is.
“Alles samen zou het avontuur van 5 weken zo’n 11.000 euro kosten. Vanuit Masterskip wordt er ook op aangedrongen dat de deelnemers zelf het bedrag verdienen. Ze ondersteunen je daar ook in met informatie over fondsenwerving en sponsoring. Daarmee kon ik aan de slag om mijn eigen acties op te zetten. Ik heb zelf een website gemaakt en van daaruit mogelijke sponsors aangeschreven. Ook heb ik van alles verkocht om geld in te zamelen, zoals taarten, kerst- en wenskaarten. Ik had 1,5 jaar om het geld in te zamelen en eigenlijk was het wel tof om op zo’n manier naar een doel toe te werken.”

Begin december vertrok je dan vanuit Kaapverdië met een Nederlands schip vol jongeren naar Sint-Maarten. Wie was er mee aan boord?
“We waren met 34 trainees, zoals wij genoemd werden, waaronder maar 4 jongens, tussen 14 en 17 jaar oud. Daarnaast was er een internationale crew van zowat 15 volwassenen. Ik had iedereen op voorhand al wel eens ontmoet, maar echt kennen deed ik niemand. De organisatie heeft trouwens ook liever niet dat je een vriendin meeneemt, zodat er geen kliekjes ontstaan. Ik was de enige Belgische, dus ik was bij voorbaat al eerder de stille tussen die soms drukke Nederlanders. De voertaal overdag was Engels, maar onderling spraken we uiteraard ook vaak Nederlands.”

Moeten we ons die overtocht voorstellen als een plezierreis met soms wat studeertijd aan boord?
“Het was uiteraard een plezante reis, maar het was zeker geen luilekkertocht. Elke dag moesten we vier uur studeren of, zoals in mijn geval, kerstexamens afleggen. Op voorhand moest ik een leerplan voor Masterskip en mijn thuisschool maken om te verduidelijken hoe de lessen en de examens zouden verlopen. Ik had dus, naast materiaal om te studeren, ook schriftelijke examens in verzegelde omslagen meegekregen. Er werd strikt op toegekeken dat alles correct verliep, hoor, dus ik had het zeker niet gemakkelijker dan op school.”

Vier uur studeren op een dag, dan schiet er nog veel vrije tijd over.
“We moesten ook werken op het schip. We werden onderverdeeld in enkele groepen en draaiden mee in een rotatiesysteem om wachten te lopen, de zeilen te controleren of andere taken te doen. Ik liep stage voor de functie van ‘deckhand’, vergelijkbaar met een matroos. Ik moest in de mast klimmen en eventueel zeilen oprollen of herstellen. Op het einde van de reis moesten we als trainees het schip overnemen en volledig zelf zeilen en toen mocht ik echt deckhand zijn.”

Had je dan op voorhand een opleiding zeilen gevolgd? Of had jij al ervaring?
“De enige band die ik voordien had met watersport, waren enkele surfkampjes waaraan ik had deelgenomen. Het zeilen was volledig nieuw voor mij. De eerste dagen op het schip kregen we een snelcursus, niet alleen over het zeilen zelf, maar bijvoorbeeld ook over de machinekamer en hoe we eventuele technische problemen konden oplossen. Even goed moesten we zelf leren koken, brood bakken en het schip proper houden. De rest van de vijf weken leerden we stelselmatig zaken bij, zodat we tegen het einde van de reis quasi alles van het schip en het varen kenden. Dus eigenlijk studeerden we, naast die vier uren verplichte studie, voortdurend technische wetenschappen, nautica, navigatietechnieken, sterrenkunde en natuurkunde. Veel meer dan je op school zou leren.” (lacht)

Ik zou vooral schrik hebben om vijf weken lang zeeziek te zijn. Had jij daar last van?
“Ik ben in het begin wel misselijk geweest, maar was de enige die niet heeft moeten overgeven. Blijkbaar heeft je lichaam gemiddeld drie à vier dagen nodig om te wennen aan de deining van de zee, dus vooral die eerste dagen waren er wel wat trainees die het lastig hadden met zeeziekte. Eén iemand heeft in die dagen 25 keer moeten overgeven. En ja, we wisten dat exact, want op het schip was een ‘barfcount’ en kwam er dus een streepje achter je naam telkens je moest overgeven.” (lacht)

Bij beelden van de Atlantische Oceaan denk ik vooral aan blauwe zee en stralende zon. Maar ik kan me voorstellen dat de zee niet altijd rustig was.
“Echt zware stormen hebben wij gelukkig niet meegemaakt, al is de zee natuurlijk op sommige momenten wild. Sowieso moet je op een schip er altijd voor zorgen dat alles zeevast is en dat dus niets kan vallen. Na enkele dagen ben je dat zo gewend dat die hogere golven weinig impact hebben. Wel scheurde er tegen het einde van de reis één van onze zeilen tijdens een ‘squall’. Dat zeil konden we niet zelf herstellen, dus moesten we op verminderde kracht verder. Gelukkig was het toen niet zo ver meer naar Sint-Maarten.”

Geen heroïsche verhalen te vertellen?
“We hebben onderweg wel de bemanning van een catamaran uit de nood moeten helpen. Hun watermaker was kapotgegaan en ze zaten zonder drinkwater. Op een oceaan met enkel zout water is dat een groot probleem. Toen hebben we een tuinslang vanuit ons schip naar hun catamaran gelegd en via die weg hun drinkwaterreservoir aangevuld.”

Wat is het mooiste dat je hebt gezien?
“Goh, eigenlijk was heel die reis zo mooi, dat je er moeilijk één ding uit kunt pikken. Voor mij staken de momenten boven in de mast er letterlijk en figuurlijk bovenuit. Van daaruit de maan zien opkomen, is toch wel heel speciaal. Net zoals een school orka’s, walvissen of dolfijnen van dichtbij zien. Daar kunnen veel mensen alleen maar van dromen.”

Sinds begin januari ben je weer thuis. Welke les neem je mee van je reis?
“Dat je in staat bent om met veranderingen om te gaan en je verantwoordelijkheid te nemen. Gaat er op een schip iets mis of gaat het anders dan verwacht, dan moet je het probleem bekijken en aanpakken. Het heeft dan geen zin om bij de pakken te blijven zitten.”

MEER INFO
Meer lezen over de ervaringen van Elien kan op: www.masterskip.com/blogs-en-vlogs/25ws2-blog-25-26/

Foto’s: Elien Bellens en Annelies Vrints