Een Vlaamse in de Peloponnesos

Het is al pikkedonker wanneer ik Epidavros binnenrijd. Twee uur eerder was ik geland in Athene en de tussentijd bracht ik door in een huurauto. Karine stuurt een bericht dat ze me verwelkomt in café-restaurant Regalo, haar favoriete dorpskroeg. Ze reserveerde voor me een kamer in Hotel Arktis, de enige zaak die op dat moment nog beschikbaarheid heeft. De reden hoor ik een dag later.

CLEAN MONDAY
Wanneer ik die volgende ochtend de gordijnen openschuif, kijk ik uit op een parkje met palmbomen, helblauw water en enkele dobberende bootjes. De zon is er ook al en verwarmt niet alleen mijn terras maar ook mijn lijf. Het is eind februari en de zonnestralen doen ongelooflijk veel deugd na weken koud en somber weer in eigen land.
Voor het ontbijt trek ik naar Regalo. Samen met een omelet en vers fruit zet eigenaar Andreas een mandje brood op tafel en zegt dat dit ‘lagana’ is, speciaal brood dat slechts 1 keer per jaar wordt gebakken. Zonder het op voorhand te weten, was ik tijdens een feestweekend naar Griekenland gereisd. De dag van mijn aankomst was een carnavalstoet door het dorp getrokken en de bewijzen in de vorm van confetti en slingers lagen nog in de goot. “Vandaag is het Clean Monday en starten wij de 40 dagen vastentijd voor Pasen. Alleen vandaag wordt lagana gebakken. Het brood wordt gemaakt van verschillende soorten bloem en olijfolie. Ter gelegenheid van de vasten eten veel Grieken 40 dagen lang geen dierlijke producten. Vooral de ouderen, maar ook veel jongeren doen mee.”

NAAR HET OUDE KLOOSTER
Mijn gastvrouw is intussen ook aangeschoven. “Vandaag is een vakantiedag voor de Grieken”, vertelt ze. “De traditie wil dat kinderen dan ook vliegers oplaten.” Later op de dag volgt hiervan volop het bewijs, want op verschillende plekken gebeurt dit inderdaad.
Na een lome reisdag trek ik de wandelschoenen aan. Lang al leef ik in de overtuiging dat je een nieuwe omgeving het best al wandelend in je opneemt. Mijn gastvrouw heeft een 8 km lang traject klaar dat me langs het water, door bossen en met tamelijk wat stijgen en dalen tot bij het oude klooster van Panayia Polemarcha brengt. Een prachtige wandeling die me ook trakteert op een helikopterzicht op Ancient Epidavros, dat prachtig omsloten door heuvels aan hemelsblauw water ligt. In het klooster zelf zijn de laatste nonnen of paters al decennia geleden vertrokken, maar het gebouwtje staat er nog. Door kleine vensters zie je aan de muur allerlei iconen.

GEEN STRAATNAMEN
Bij mijn terugkeer doet de 61-jarige Karine haar verhaal. “Ik ben afkomstig van Sint-Katelijne-Waver en woonde omwille van mijn werk op verschillende plaatsen in België. Al lang kwam ik hier op vakantie, aanvankelijk met mijn ex-man. Sinds drie jaar woon ik hier, eerst aan de rand van het dorp maar dan moest ik altijd de auto nemen. Nu woon ik in het centrum zelf. Sinds eind vorig jaar ben ik met pensioen.”
“Wat voor mij deze plek zo bijzonder maakt, is in de eerste plaats de mooie ligging maar vooral ook de mensen die er wonen. Iedereen is altijd vriendelijk en het leven gaat hier veel langzamer. Het lijkt alsof de tijd hier 30 jaar heeft stilgestaan. Het dorp heeft geen straten en geen huisnummers. Je woont in een bepaald huis en wanneer je op het postkantoor post wil ophalen, dan zeg je de naam van je huis. Iedereen kent iedereen. Het zijn vooral Grieken die hier met vakantie komen, ook dagjesmensen vanuit Athene. Er zijn geen all-inclusive hotels, alleen lokale horeca. Er mag trouwens maar maximum twee verdiepingen hoog worden gebouwd.”
Karine volgde privé-lessen Grieks en praat al een aardig mondje mee. Wanneer haar lerares met de auto voorbijkomt, stopt ze en draait het raampje open voor een hartelijke begroeting. “Ze is intussen een vriendin geworden”, lacht ze. Net zoals Dimitri, Jimmy en Andreas van het café vrienden zijn geworden.

OP EEN POSTKAART
Hoog tijd om wat van de omgeving te zien. Een uur ten zuiden van Epidavros ligt het eiland Poros. De weg er naartoe is adembenemend. Dan weer klimt de route voor een mooi uitzicht over baaien en bergen om wat later op zeeniveau door een dorpscentrum te slingeren. Vanuit Galatas vaart een ferry naar Poros, maar wij nemen een taxibootje voor hetzelfde traject. Nog geen twee minuten duurt de oversteek. Eens aan land kom je in een levendig centrum met bars, winkels en een jachthaven. Boven het dorp torent een klokkentoren. De weg ernaartoe bestaat uit trappen die een wirwar van steegjes vormen. Aan de andere kant van de heuvel kijk je uit op nog een haven met jachten en bootjes. Poros is met zijn gekleurde huizen met gekleurde luiken een dorp en eiland dat helemaal past op een postkaart.

ROTTE EIEREN
Op de terugweg rijden we het schiereiland Methana op. Bij het haventje van Vari kent Karine een goed adres voor de lunch. Zelf bestellen we een Griekse salade, maar aan andere tafels zien we ook borden met gemarineerde ansjovis en andere visgerechten. De ingrediënten komen wellicht recht uit de zee, want op de kade liggen vissersnetten te drogen.
In Methana-stad kent Karine nog een bijzondere plek bij het water. Vanuit de ondergrond borrelt warm water op dat zich heeft vermengd met bepaalde mineralen. “Mensen komen hier baden omwille van de weldadige werking van het water”, vertelt mijn gastvrouw terwijl we naar de plek wandelen. Op dat moment bevindt zich niemand in het water en de geur van rotte eieren, die blijkbaar samengaat met de mineraaloplossing, weerhoudt me ervan in het water te springen.

2.350 JAAR OUDE THEATER
Een dag later rijden we naar dé trekpleiser van de streek en dat is het Oude Theater van Epidavros, zo’n 15 km het binnenland in. Hier durft het wel eens behoorlijk druk zijn, maar nu buiten het toeristische seizoen ben ik bijna de enige bezoeker. Het openluchttheater is het best bewaarde theater van Griekenland en staat bekend om zijn uitstekend akoestiek. Sta je helemaal beneden en je laat een muntstuk vallen, dan hoor je dat tot op de bovenste rij. Naar verluidt. Dat kan ik niet bevestigen, maar wel dat ik midden op de tribune mensen beneden hoor praten.
Het theater dateert van zo’n 350 jaar voor Christus en is dus meer dan 2.350 jaar oud. Niet te geloven hoe de oude Grieken dat in die periode klaarkregen. Het biedt plaats aan 14.000 toeschouwers. “Het theater wordt in de zomer nog altijd gebruikt”, vertelt Karine. “Dan zijn er ’s avonds voorstellingen en optredens. Ik ben er op dat moment nog niet geweest, maar zou dat volgende zomer graag willen doen. Probleem is dat de kaartjes altijd zeer snel zijn uitverkocht.”
Op dezelfde site wandel ik ook het archelogisch museum binnen met beelden en andere voorwerpen die zijn gevonden bij opgravingen. Wat verder liggen restanten van een tempel, een ziekenboeg, een sportveld, enz. Een verzameling oude stenen met een grote historische waarde. De site is niet voor niets Unesco Werelderfgoed.

OUDSTE STENEN BRUG
Een andere bijzondere plek ligt een half uur verder. Zo pompeus het Oude Theater is, zo bescheiden is het bruggetje van Arkadiko. Volgens archelogen is dit de oudste nog gebruikte stenen boogbrug ter wereld, gebouwd rond 1.300 voor Christus. In gebruik is veel gezegd, want de autoweg loopt er nu langs. Maar naar verluidt zou er af en toe nog een voertuig over rijden. ‘Een hoop oude stenen’ zullen sommige bezoekers denken, maar dan wel een hoop met een rijke geschiedenis.

VROEGERE HOOFDSTAD
Een kwartier verder ligt het havenstadje Nafplio. Hoog boven op een rots bouwden de Venetianen in de vroege 18de eeuw het indrukwekkende Palamidi Fort, dat je kan bezoeken mits je 900 trappen beklimt. Of wanneer je langs een andere kant met de auto naar boven rijdt. Wij houden het bij het benedenstadje dat ook veel te bieden heeft: middeleeuwse straatjes met winkels, een promenade langs de haven met dikke palmbomen en voor de kust het Bourtzi-kasteel, dat omgeven is door helblauw water. Nafplio was van 1829 tot 1834 de hoofdstad van het moderne Griekenland, vooraleer koning Otto Athene uitriep tot de nationale hoofdstad.
Op een terrasje op het centrale plein bestellen Karine en ik een koffie. Wanneer de eigenaar onze bestelling brengt, vraagt hij waar we vandaan komen. ‘Belgium’ is het antwoord. En dan vertelt hij het verhaal dat hij ooit in Oostende was en daar de grootste fout van zijn leven beging: een Heineken bestellen in een Belgisch café. Nadat hij zijn ‘fout’ had ingezien, was hij overgeschakeld naar Duvel, Westmalle en andere bieren. En was daar ettelijke keren vreselijk dronken van geworden. Aan Karine stel ik voor dat ze, nu we toch een Belgische daar in de regio hebben, de locals begint te informeren over Belgische bieren zodat zulke stommiteiten in de toekomst kunnen worden vermeden.

MEER INFO
www.visitpeloponnese.com

Foto’s: Paul Huysmans