Aline Pelckmans reist de wereld rond met haar slee

Skeleton, dat lijkt me echt een adrenalinekick. Ben je een sensatiezoeker?
Aline Pelckmans: (lacht) “Nee, eigenlijk niet. Ik kom uit de atletiek. Ik deed meerkamp, tot ik op mijn 16 of 17 heel veel last begon te krijgen van mijn rug. Ik zou oprecht niet weten wat ik zou hebben gedaan als ik het skeleton niet was tegengekomen. Atletiek biedt niet echt zo’n adrenalinerush. Nu ik skeleton beoefen, heb ik die kick misschien wel een beetje gekregen.”

Als ik zo filmpjes kijk, dan gaat dat toch wel heel erg snel. Heb je nog geen blessures opgelopen?
“Het gaat inderdaad vrij snel. Ik heb al snelheden gehaald tot 130 km/u. Echte blessures heb ik nog niet gehad, buiten wat blauwe plekken. Tijdens mijn eerste seizoen heb ik in Noorwegen eens keihard op mijn tong gebeten. Mijn mannelijke collega had me gezegd: ‘Zo’n mondbitje, dat vind ik toch niet aangenaam.’ Dus ik dacht dat het niet nodig was. Ik ben toen keihard tegen een muur gebotst. Een week lang kon ik niet drinken, amper praten en heel moeilijk eten. Toen heb ik toch wijselijk beslist om nooit meer zonder bitje af te dalen. (lacht) Er komt ook veel druk op je nek te staan door de G-krachten, die soms wel tot 5G kunnen gaan. Whiplash is iets dat wel eens voorkomt en in uitzonderlijke gevallen een hersenschudding. Gelukkig is dat geen standaard.”

Hoelang duurt een afdaling ongeveer?
“Goh… Een afdaling van 1,5 kilometer duurt zo’n 55 seconden. Soms zit ik bovenaan de baan en denk ik: waar zijn we hier mee bezig? Dan reis je bijvoorbeeld helemaal naar China om één minuut op een slee te liggen.” (lacht)

Maar misschien toch even voor de duidelijkheid: Wat is skeleton nu precies?
“Het begint met een metalen slee. Er is een basisframe en daarop komt een soort van padding, gemaakt op jouw lichaamsvorm, waar wij dan in/op liggen. Je hoofd ligt net boven het ijs, je handen naast je lichaam, je voeten achteraan. Onderaan zitten runners om te sturen, die je kunt wisselen naargelang de omstandigheden van het ijs. We nemen een explosieve aanloop, de push, en dan duiken we op onze slee en dalen we af.”

Hoe ben je bij skeleton terechtgekomen?
“Veel remsters uit het bobsleeën komen uit de atletiek. Ik kende daar dus wel wat mensen van. Op Facebook zag ik een oproep voor een aanwervingsdag voor potentiële remsters. Mijn papa zei: ‘Misschien is dat wel iets voor jou?’ Het ging goed, maar ik was te jong voor bobslee. De voorzitter vroeg of skeleton iets voor mij kon zijn. Ik had er nog nooit van gehoord, maar zei ja. De testen daarvoor waren in de zomer en in februari 2019 hadden ze geregeld dat ik een paar dagen mee kon naar Duitsland. Daar werd ik dan zo eens een paar keer van een berg geduwd. (lacht) Het jaar daarop, 2020, waren het de jeugd Olympische Spelen. In die tijd waren er maar twee vrouwen: Kim Meylemans en nog iemand anders, die al een tijdje gestopt is. En het zou dus leuk zijn als België twee jonge atleten had om naar de Spelen te gaan. Dan is er wel wat vaart achter gezet om mij daarin te rollen. Ik had geen idee hoe je een slee moest duwen, hoe je dat moest starten, hoe een slee werkte, ik had nog niks van materiaal. Maar ik heb dan heel de zomer getraind. Ik ben met een Duitse coach in contact gekomen die mij wou helpen met mijn push en dan is het heel snel gegaan. Echt in een paar weken heb ik die sport moeten leren en dan heb ik mij toch kunnen kwalificeren voor de jeugdspelen. Vanaf toen is het blijven rollen. Dat is echt absurd eigenlijk. Ik ben heel blij dat ik voor skeleton ben gegaan, want bobslee zegt me echt he-le-maal niks.”

Hoe was het resultaat op de Jeugdspelen?
“Ik werd 11de, terwijl sommige meisjes al jaren ervaring hadden. Ik vraag me toch wel eens af wat er zou gebeurd zijn als ik er iets vroeger mee was begonnen. Wat had ik dan allemaal kunnen doen? Dat is natuurlijk een als/dan-scenario. Maar ik vond het wel heel leuk om mijn carrière zo te starten.”

Skeleton is nog vrij onbekend?
“Ja, dat verbaast me. Drie jaar geleden kende bijna niemand het. Met Kim Meylemans en de OS kwam er meer aandacht. Filmpjes op social media bereikten nieuwe doelgroepen. Toch moet ik vaak uitleggen wat ik precies doe. Het bereikt echt maar een bepaalde groep van mensen, lijkt het.”

Je zit nu in Amerika voor kwalificaties voor de Olympische Spelen. Hoe sta je ervoor?
“Niet zo goed eigenlijk. Het is op dit moment niet meer mogelijk om me te kwalificeren. De quota liggen heel erg hoog. Ik heb heel erg mijn best gedaan, maar het heeft niet mogen zijn. Gewoon verder doen is de boodschap en in 2030 krijg ik een nieuwe kans. Kim is een aantal jaren ouder en heeft veel meer ervaring. Ik weet dus wel dat dit niet mijn enige kans is.”

Skeleton is een wintersport. Hoe ziet een volledig jaar er dan voor jou uit?
“In oktober beginnen we meestal met de trainingen, wanneer het weer het toelaat om ijs te leggen, maar in Lillehammer is het dan meestal wel al koud genoeg. Tegen het einde van oktober beginnen de wedstrijden. Meestal duren die tot eind februari, begin maart. Nu met de Spelen is het wel een iets korter seizoen. Daarna, tot april is het mijn off-season. Dan doe ik echt niks voor de sport en hou ik me bezig met andere dingen zoals paardrijden, gaan fietsen, wandelen. Tegen april begin ik terug met mijn opbouw tot september. We zijn meer aan het voorbereiden dan dat we sleeën.”

Je studeert nog? Kan je dat allemaal wel combineren?
“Ja, dankzij mijn topsportstatuut lukt het om alles te combineren, al blijft het soms zoeken. Ik kan vrijstellingen krijgen en examens verplaatsen, maar die moet ik wel altijd inhalen. Meestal komt dat in de zomer terecht.”

Zou je van skeleton je beroep willen maken?
“Dat zou heel fijn zijn. Op dit moment is dat echter nog niet haalbaar. Het topsportstatuut komt van de school, niet van Sport Vlaanderen of BOIC. Pas met een contract bij hen krijg je loon en budget. Dus tot het ooit zover komt, moet je materiaal en verre reizen grotendeels zelf betalen. We krijgen wel een bedrag van de Nationale Loterij omdat die elke federatie sponsort, maar dat weegt niet op tegen de werkelijke kost. Je moet zelf sponsors zoeken en investeren. Niet altijd makkelijk, maar het is mijn keuze. Het geeft ook veel levenservaring en sociale skills. Ik reis de wereld rond, mijn beste vrienden komen overal vandaan en ik doe wat ik het liefste doe. Dat maakt het geweldig.”