Je studeert, je staat op het podium, je danst in ‘Like Me’,… Je hebt een behoorlijk drukke agenda, lijkt mij.
Siedse Woestenborghs: “Dat hoor ik inderdaad vaak. Mensen zeggen soms: Siedse, jij zit net op een trein. Maar ik zeg altijd dat het eerder een TGV is. (Glimlacht) Het gaat snel en er komen telkens nieuwe projecten bij waar ik moeilijk nee tegen kan zeggen. Als ik voel dat iets klopt en dat ik het echt wil doen, dan ga ik ervoor.”
Je combineert dat allemaal met een studie communicatiewetenschappen. Hoe lukt dat?
“Ik zit nu tussen mijn derde en vierde bachelorjaar. Ik heb mijn studie een beetje gespreid zodat ik het kan combineren met de projecten waar ik mee bezig ben.”
Hoe belangrijk is dat diploma voor jou?
“Mijn grote droom was eigenlijk om musical te gaan studeren. Maar toen kwam corona en begon ik te twijfelen. Het is een heel onzekere sector, met veel audities en weinig jobzekerheid. Dat vond ik op dat moment moeilijk. Daarom heb ik gekozen voor communicatiewetenschappen. Het is een brede opleiding. Bovendien had ik altijd al interesse in media, zoals radio. Het diploma halen is erg belangrijk voor mij, ik heb ambities binnen de communicatie. Daarnaast lijkt het me fijn om de musicalwereld te blijven verkennen.”
Hoe ziet een week er dan uit in jouw leven?
“Elke keer anders. Regelmaat behoort niet tot de woorden in mijn woordenboek. Sommige weken repeteer ik overdag voor ‘Like Me’ en ‘s avonds voor de musical Gheelamania. Binnenkort beginnen we weer intensief te repeteren voor de shows in de Lotto Arena met ‘Like Me’. Daarnaast geef ik nog dansles en probeer ik mijn studies bij te houden.”
Waar is je passie voor musical eigenlijk ontstaan?
“Toen ik twaalf was, ben ik voor het eerst op musicalkamp geweest. Ik was toen een heel verlegen meisje dat nauwelijks iets durfde zeggen in de klas. Maar op dat kamp ben ik helemaal opengebloeid. Mijn mama kwam naar het toonmoment kijken en zei achteraf: ‘Is dat ons Siedse?’ Dat was echt een keerpunt voor mij.”
Wat maakte dat kamp zo bijzonder?
“Voor het eerst zat ik tussen mensen die dezelfde passie deelden. Dat gaf zoveel vrijheid. Ik durfde plots zingen, acteren en mezelf laten zien. Met sommige monitoren van toen heb ik vandaag nog altijd contact. Zij hebben mij echt uit mijn schulp getrokken.”
Je bent nu te zien als danseres in Like Me. Hoe ben je daar terechtgekomen?
“Ik volgde al een opleiding bij het productiehuis dat ook ‘Like Me’ maakt. Toen er audities kwamen, heb ik gewoon mijn kans gewaagd. Ik deed oorspronkelijk auditie voor een rol binnen de hoofdcast maar kreeg na enkele rondes een nee.”
Maar uiteindelijk kwam je er toch in terecht.
“Ja, een paar maanden later vroegen ze of ik auditie wilde doen als danseres. In het begin twijfelde ik, omdat dansen niet mijn grootste focus was. Maar achteraf ben ik enorm blij dat ik het gedaan heb. We zijn echt een kleine familie geworden en ik heb er ongelooflijk veel geleerd.”
Daarnaast speel je binnenkort ook de hoofdrol in de musical Gheelamania. Vind je dat spannend?
“Ja, dat voelt weer een beetje nieuw. Bij ‘Like Me’ staan we als dansers meer op de achtergrond, terwijl ik nu echt terug op de voorgrond zal staan. Dat brengt natuurlijk meer druk met zich mee, maar het is ook precies wat ik zo graag doe: zingen, acteren en dansen combineren. Ik kijk er enorm naar uit.”
Met zo’n druk schema, heb je nog vrije tijd?
“Niet veel, eerlijk gezegd. Als ik eens een vrije dag heb, probeer ik die bewust te nemen. Dan ga ik wandelen met mijn hond, naar de fitness of iets drinken met vriendinnen. Dat helpt om even te ontprikkelen. Mijn vriendinnen zie ik niet vaak, dat is wel de keerzijde van de medaille.”
Droom je ervan om later in de musicalwereld te werken?
“Mijn grote droom is om ooit mee te spelen in een grote feelgoodmusical, zoals een productie van Deep Bridge, Mamma Mia bijvoorbeeld. De rol maakt mij niet eens zoveel uit, gewoon deel uitmaken van zo’n productie zou al geweldig zijn. Tegelijk besef ik dat daar vaak een professionele opleiding voor verwacht wordt, dat doe ik misschien na mijn studies nog. Maar als musical niet mijn hoofdberoep wordt, is dat ook oké. Het is een passie die ik sowieso wil blijven doen, bijvoorbeeld door les te geven of projecten in de musicalwereld te ondersteunen.”
Je start deze zomer ook met een eigen musicalkamp, ‘Droom Groot’. Vanwaar dat idee?
“Dat komt eigenlijk uit mijn eigen ervaring. Toen ik als kind op musicalkamp ging, ben ik daar echt opengebloeid. Dat gevoel wil ik ook aan andere kinderen geven. Samen met mijn beste vriendin organiseren we daarom deze zomer voor het eerst ‘Droom Groot’ in Beerse.”
Wat wil je de kinderen meegeven?
“Vooral plezier en het gevoel dat ze zichzelf mogen zijn. Musical draait om durven: zingen, acteren, jezelf tonen. Als kinderen na zo’n week met meer zelfvertrouwen naar huis gaan, dan is dat voor mij het mooiste resultaat.”
Zie je dat project nog verder groeien?
“Misschien wel. We starten nu in Beerse, waar ik zelf ben opgegroeid. Maar wie weet kan het later ook op andere plekken in de Kempen plaatsvinden. Dat is alvast het doel. En ons bedrijf zegt het zelf, we mogen groot dromen.”
Ben je ambitieus?
“Ik denk het wel. Soms vraag ik me af of het allemaal niet wat rustiger kan, want een klassiek studentenleven heb ik niet echt. Maar tegelijk prikkelt het mij te hard om kansen te laten liggen. Dan kies ik toch weer om ervoor te gaan.”
Je komt uit Beerse. Hoe belangrijk is die thuisbasis voor jou?
“Dat betekent veel voor mij. Ik ben echt trots dat ik daar ben opgegroeid. Beerse heeft veel initiatieven voor muziek en cultuur. Ik heb er mijn eerste stappen op een podium gezet en dat vergeet je nooit.”
Hoe belangrijk is de steun van familie en vrienden?
“Dat is eigenlijk alles. Zonder hen zou dit niet lukken. Mijn mama heeft mij vroeger naar audities en repetities gebracht en was soms uren onderweg. Vandaag zijn mijn ouders en grootouders nog altijd mijn grootste supporters. Ze zorgen ook voor relativering. In deze wereld krijg je niet alleen ja’s, maar ook veel nee’s. Die zie je niet op sociale media, maar ze horen er wel bij. Dan is het belangrijk dat er mensen zijn die je opvangen en zeggen dat je gewoon moet blijven proberen.”
Als je jezelf in drie woorden moet omschrijven, welke kies je?
“Empathisch, enthousiast en perfectionistisch. Ik voel sterk aan wat anderen voelen en probeer altijd positief te blijven. En als ik ergens aan begin, wil ik het ook echt goed doen. Dat kan soms een valkuil zijn, maar het helpt mij ook vooruit.”
Waar hoop je over een paar jaar te staan?
“Vooral op een plek waar ik gelukkig ben met wat ik doe. Of dat nu op een podium is, in de communicatie of een combinatie van beide: zolang ik mijn creatief ei kan blijven leggen, ben ik tevreden.”
Tekst: Emma Janssens
