Pommelien Van Hees: Na 15 jaar opnieuw in ‘So you think you can dance’

Ik ontmoet Pommelien Van Hees in een koffiebar in Balen, waar ze is opgegroeid en waarnaar ze — na een tijdje in Rotterdam gewoond te hebben — nu is teruggekeerd. Na 15 jaar was ze voor de tweede keer te zien op de Vlaamse en Nederlandse televisieschermen, tijdens het dansprogramma ‘So you think you can dance’. En het verschil met haar eerste auditie was groot, want ondertussen heeft ze haar volledig eigen dansstijl kunnen ontwikkelen, zo vertelt ze mij.

Hoe is de zoektocht naar die eigen dansstijl verlopen?
Pommelien Van Hees: “Ik ben al heel mijn leven bezig met dansen. Als ik dat luidop zeg, schrik ik ook. (lacht) Ik begon toen ik vier jaar oud was, maar weet daar eigenlijk zelf niets meer van, behalve dat ik het in het begin vrij saai vond. De passie begon pas echt toen mijn docente mij bij een groep hoger plaatste. Ik danste eerst urban en hiphop, ging toen meer richting ballet, en uiteindelijk modern en verschillende stijlen. 15 jaar geleden deed ik voor het eerst mee aan ‘So you think you can dance’. Dat was toen het idee van mijn vriendin Pilar. Als ik nu terugkijk naar die auditie zie ik echt een andere versie van mezelf. Ik vond dat heel heftig, dat hele tv-gebeuren, zo op jonge leeftijd. Ik ben ook gewoon zo hard veranderd. Als mens, maar zeker als danser. Ik heb altijd gedanst in de dansschool van Mol, nam vaak deel aan Belgische Kampioenschappen, volgde LOS op de middelbare school… Ik moest voortdurend bewegen, daarom heb ik ook een hoger diploma voor leerkracht sport behaald. Mijn ouders hebben mij gepusht om dat te doen, aangezien de danssector gewoon heel onzeker is. Uiteindelijk belandde ik in Tilburg voor een bacheloropleiding uitvoerend dansen.”

Hoe verliep dat?
“Tijdens mijn laatste jaar deed ik auditie voor een stage bij Conny Janssen in Rotterdam en werd ik aangenomen. Uiteindelijk heb ik daar twee jaar gewerkt, het was echt wat ik toen het liefste wilde doen. Ik kocht er zelfs een appartement. Ik was voor die stage al vaak in Rotterdam, vooral om te trainen en intensives te volgen. Mijn sociaal leven leed daar wel onder, en ik miste mijn vrienden van thuis. Maar ik bouwde mijn netwerk in Nederland ook steeds meer op. Toen mijn contract afliep, mocht ik net auditie doen in New York bij Ballet BC. Met die company wou ik heel graag samenwerken, want ze hebben geweldige choreografen. En het was op Broadway. Jammer genoeg was ik niet door, maar de ervaring alleen al was onvergetelijk. Het was meteen daarna dat ik terug in Balen belandde. Ik heb even afstand moeten nemen van het dansen. Dat was nodig. Ik heb vaak diep gezeten, dat komt en gaat. Nu ben ik volop aan het freelancen, geef ik geregeld dansworkshops, les pilates in Antwerpen, en doe ik weer veel audities, ook in het buitenland. Ik blijf trainen en vooral improviseren. Door al deze ervaringen ben ik tot mijn eigen dansstijl kunnen komen. Die zou ik nu beschrijven als meer animalistisch, experimenteel.”

Dat was ook wat je liet zien tijdens je tweede auditie bij ‘So you think you can dance’. Hoe was het voor jou om daar opnieuw te staan?
(Denkt na) “Op de één of andere manier raar, omdat ik wel een soort van flashback kreeg. Al was het een totaal ander podium dan 15 jaar geleden. Ik had geen stress, ik kon gewoon mijn eigen ding doen. Moest ik een ja krijgen, zou ik blij zijn. Moest ik een nee krijgen, zou dat ook oké geweest zijn. Uiteindelijk kreeg ik drie ja’s voor de callbacks, dus geen golden ticket. Maar ik kon daar mee leven. Het is en blijft een momentopname, zoals elke andere auditie dat is. Maar ik was zo zeker over wat ik bracht. Het lag heel dicht bij mezelf en ik ben ook heel blij dat ik zo dicht bij mezelf gebleven ben. Het was een stukje uit mijn nieuwste creatie genaamd ‘DEW’. Het stuk ademt een sfeer van mysterie en verwijst tegelijkertijd op speelse wijze naar de clubcultuur. Zonder al te veel prijs te geven, onderzoekt het werk het lichaam in toestanden tussen helderheid en vervaging, controle en overgave, collectiviteit en eenzaamheid, een zoektocht naar trance, ritueel. Dat vertelde ik ook op de televisie, maar is er jammer genoeg uitgelaten.”

Hoe ben je opnieuw in het programma beland?
“Toen bekend raakte dat het weer op tv zou komen, was ik in Zwitserland. Heel veel vriendinnen en mensen die ik kende probeerden me te overtuigen om opnieuw deel te nemen, al was het maar zodat ik mezelf weer via een groter platform kon laten zien. Ik vond dat ze een punt hadden en dus meldde ik me aan. Pilar was al gebeld en liet de productie weten dat ik wilde deelnemen. Zo ging de bal aan het rollen. Ik ben wel altijd blijven twijfelen, omdat je je gewoon blootstelt via een groot platform en ondertussen al een geheel eigen carrière opgebouwd hebt. Past dit nog bij wie ik ben? Ik vroeg het me af. Maar achteraf gezien ben ik blij dat ik mezelf heb kunnen tonen en ben ik dankbaar voor de mooie reacties die ik heb mogen ontvangen.”

Wat betekent dansen voor jou?
“Het klinkt cliché maar als ik dans, kan ik gewoon heel erg mezelf zijn. Ik word er creatief ook hard door gepusht. Ik voel me dan op de één of andere manier vrij in wat ik doe, en goed. Al is het soms een pain in the ass, maar dat hoort erbij. Ik vind die animalistische manier van bewegen nu heel leuk, het brengen van ongevormde vormen. Maar het mooiste aan dansen, is eigenlijk alles. De muziek, het bewegen, het creatief bezig zijn. Ik kan niet zonder dansen en probeer het elke dag te doen, al is het maar iets van techniek trainen. Want als ik helemaal niet dans, voel ik mij ook niet goed. Pilates geven is voor mij daarnaast heel belangrijk en heeft me zelfs veel geholpen als danser. Mijn liefde voor dans is op dit moment zo groot en ik voel me gemotiveerd om weer een stap verder te zetten.”

Heb je nog bepaalde ambities of dromen die je echt wil waarmaken?
“Ik zou heel graag met Sharon Eyal willen samenwerken. Ze is afkomstig uit Jeruzalem en heeft een eigen company in Parijs. Maar ze is ook gastchoreografe voor Ballet BC, waar ik dus auditie heb gedaan. Haar werk is zo leuk. Ze is wat ouder, maar heeft een unieke dansstijl. Ze inspireert me echt. Al improviseer ik de laatste tijd vooral en ga ik mee op wat ik voel op het moment zelf. Soms is er iets van voorbereiding, maar ik wijk ook heel vaak af. Ik focus nu op het doen van audities en droom van opnieuw een interessant project in het buitenland. Wat ik ook graag zou willen leren, is het componeren van muziek. Ik ben zelf wat beginnen draaien en ik heb dus al een eigen stuk gemaakt, maar ik zou daar graag in doorgroeien. Muziek is dan ook alles voor mij. Ik kan absoluut niet zonder. Ik heb niet echt een bepaalde voorkeur voor één genre, het kan gaan van klassiek tot meer urban of jazz. Tegenstrijdig werken, met tegenstrijdige muziek, geniet mijn voorkeur. Natuurlijk is het gevoel dat je hebt dan heel anders, maar ik wil me niet vastpinnen. Ik wil zo open mogelijk dansen en leven.