Anja Daems: “In de Kempen zijn, voelt aan als thuiskomen”

Kom je nog vaak in Geel?
Anja Daems: “Met het gezin trekken we regelmatig naar de Kempen. Er is absoluut nog een connectie. Mijn ouders zijn afkomstig van Laakdal, vooral daar zijn we veel. We hebben in de tuin bij mijn nonkel en tante een soort van ‘familiefeest-huisje’ gebouwd. Daar komen we vaak samen. Met Geel is er die band nu iets minder. Om het jaar spreek ik nog wel af met de vriendinnen uit de lagere school. Daar blijft het wat bij.”

Uitgeweken Kempenaars vertellen vaak hetzelfde. Ze komen graag terug, maar ze zijn blij om weer naar huis te vertrekken.
“Oh nee, weer in de Kempen zijn, voelt voor mij altijd aan als thuiskomen. Als ik nog eens door Geel rij, droom ik altijd wat weg. Naar hoe het allemaal vroeger was. Hoe die dingen zijn veranderd. Dat was in mijn puberteit anders. Toen vond ik die aansluiting niet. In die jaren was ik wel blij om er weg te zijn. Nu is dat gevoel helemaal anders. Maar mijn leven speelt zich nu hier in Antwerpen af. Ik kan me niet inbeelden om ooit nog echt terug te gaan. Die vraag hoor ik in de Kempen ook nooit.”

In deze buurt, wat weg van de stad, is er niet alleen het prachtige park. Je zit ook zo in het plattenland in de buurt van Borsbeek. Misschien is het geen toeval dat je voor een groene omgeving koos?
“Ik woon hier nu al bijna 30 jaar, dat was puur toeval. Het plan was om een huis te kopen, in die tijd was dat nog niet zo duur. Mijn collega woonde hier om de hoek en gaf me een paar tips. Zo is het gegaan, ik kende deze buurt niet eens.”

Toen was het nog geen Antwerpse hotspot.
“Nee, je kan die periodes niet met elkaar vergelijken. Rondom mij woonden vooral oude mensen. Qua horeca was er niets, alleen maar een biljartcafé. En verder een beenhouwer en een droogkuis, dat was het, volgens mij. Ik spreek nu over het begin van mijn tv-carrière. Toen was ik hier bijna nooit. Nu is het hier zo veranderd. Ook de huizen zijn flink in prijs gestegen.”

Over naar ‘Als de muren konden praten’, heb je een verklaring voor het succes?
“Het is ergens wat binnenkijken bij bekende mensen. Ik denk dat luisteraars dat wel fijn vinden. De meeste podcasts met bekende mensen scoren goed, denk ik. We hebben eerst nog getwijfeld: zouden we met beeld werken of niet? Maar we hebben bewust ervoor gekozen om dat niet te doen. Zo mag je ook bij meer mensen binnen. We zijn bovendien geen tv-programma. Ik ben pas nog bij Sergio en bij Tanja Dexters geweest. Je kan in het huis rondlopen of even naar de buren stappen, dat is met een camera erbij toch moeilijker.”

BV’s lopen wel vaker met hun privéleven te koop. Maar dit format zorgt misschien voor een andere openheid.
“De kelder van Sergio ligt vol spullen uit zijn carrière. Als je daarbij staat, wordt er al sneller iets verteld. Ik weet dat die bekentenissen van bekende Vlamingen populair zijn, maar dat is hier niet het opzet. Het gaat meer over die thuisomgeving, dat is toch altijd iets anders, al kan er altijd een persoonlijk verhaal bij komen kijken.”

De aflevering met Tanja Dexters moet nog volgen. Ze zou kleuterjuf in Mol worden, maar toen kwam Miss België en daarna is ze wat ontspoord. Zonde, toch?
“Ik zou niet durven zeggen dat ze ontspoord is. Ze vertelt in de podcast dat die zotte kant, de kant is die ze destijds aan het publiek wilde laten zien, maar dat ze ook altijd die zorgende kant heeft gehad. Ik heb haar altijd als een wat zotte meid gekend. Dat aspect hoorde gewoon bij haar. Nee, met BV’s uit de Kempen klikt het altijd. Dat heb ik ook met Barbara Dex of Margriet Hermans. Dan is er direct dat Kempengevoel. Heeft dat met chauvinisme te maken? Misschien is dat ook in Limburg of West-Vlaanderen aanwezig? Ik weet het eigenlijk niet. Als ik de vraag krijg vanwaar ik ben, is het antwoord ook altijd hetzelfde. Dan zeg ik dat ik van Geel ben, maar in Antwerpen woon.”

Nog even over je loopbaan die al een hele tijd loopt. Ik zie een parallel met Kurt Van Eeghem. Ooit een tv-gezicht, maar later thuisgekomen bij Klara.
“Dat is voor mij anders. Ik heb altijd voor de radio gewerkt. Die tv-programma’s waren ergens maar een uitstapje. En ook toen bleef ik voor radio werken. Wat ik nu doe, is het verlengde daarvan.”

En zit er nog iets anders aan te komen? In andere interviews heb je het vaak over jouw liefde voor Portugal. Misschien is dat nog een plan?
“Mijn ouders zijn daar heel vaak. Dat is in Noord-Portugal, de Costa Verde. ‘Ga er vooral niet naartoe’, zeg ik altijd tegen de toeristen. (lacht) Mijn ouders trokken er in 1972 een eerste keer naartoe. Toen was Portugal nog een dictatuur, je was drie dagen onderweg en er waren geen hotels. We logeerden bij mensen die daar woonden, dat is nu familie geworden. We zien elkaar ook op trouwfeesten of grote verjaardagsfeesten. Na mijn pensioen zie ik mezelf daar vaak verblijven, net als mijn ouders nu. Ik kijk daar wel naar uit, om voor een lange periode ergens naartoe te trekken.”

Zover is het nog niet, maar jouw leeftijdsgroep zou het knap lastig hebben in de media.
“Dat is zo. Je moet echt niet ouder worden in de media. Dat merk ik ook bij radio. Hoe komt dat? Alles staat nu in het teken van verjonging. Sommige vrouwen willen er ook nog eens zo jong mogelijk uitzien. Het is gewoon dubbelop. (lacht) Oud worden mag blijkbaar niet.”

Ooit was dat anders. Denk aan de periode dat Vlaanderen vooral naar Nederland keek. Mies Bouwman, Sonja Barend, die vrouwen stonden symbool voor professionaliteit.
“Dat het nu anders is, vind ik een spijtige evolutie. In de media moet je natuurlijk jonge mensen in je verhaal kunnen meetrekken. Dat geldt ook voor Radio 2. Je kan niet samen oud worden met je luisteraars. Je moet ervoor zorgen dat er nieuwe lucht bijkomt. Dat is natuurlijk logisch. Maar die evolutie blijft wel spijtig: dat het alleen maar jong mag of moet zijn.”

En het moet snel gaan, met weinig plaats voor inhoud.
“Je hebt nu wel de podcasts. Want er is een ander gebruik van de media, denk aan YouTube of Spotify. En podcasts vervangen nu de interviews van vroeger. Mijn programma is eigenlijk een podcast, waarvan fragmenten op de radio komen. Want ook radio heeft een andere functie gekregen, als gevolg van de maatschappij die is veranderd.”

Maar bij Radio 2 zit je wel goed, dat blijft bij de VRT een soort huis van vertrouwen.
“Ik presenteer het namiddagprogramma ‘Radio2 Hitmix’ en er is de podcast, waar redelijk wat werk in kruipt. En dan zijn er nog de acties van Radio 2. Ik blijf dus wel bezig, het kabbelt door.” (lacht)

Jullie hoeven zoals Studio Brussel ook geen rel te veroorzaken.
“Weet je wat ik spijtig vind? Er is een beeld gevormd van Radio 2 door mensen die er nooit naar luisteren. Hun mening evolueert dus niet mee. De meeste mensen die mij komen interviewen, kennen Radio 2 eigenlijk niet. Bij ons gebeuren er ook fijne dingen, hoor. Maar heiligenbeelden slaan we niet kapot. Daar doen we niet aan mee.” (lacht)

MEER INFO
‘Als de muren konden praten’ is te beluisteren via VRT MAX en alle bekende podcastkanalen.