Hukkelfukkers zijn na twee decennia nog springlevend

Heren, jullie hebben eind mei een verjaardagsfestival georganiseerd naar aanleiding van jullie twintigste verjaardag, van waar dat idee?
Bor Van Soom: “De bedoeling was om de viering rond onze tiende verjaardag te overtreffen en dat was niet zo eenvoudig. Toen reden we met een dubbeldekbus door Lichtaart en hielden op verschillende plaatsen halt om een paar liedjes te spelen. Nu kwamen we op het idee om een festival te organiseren in Hukkelbergen, de plaats waar het allemaal begon. Het was ook best een succes, met een aantal mooie bands en natuurlijk mochten we zelf niet ontbreken op de affiche.”
Tim Mertens: “Het verhaal sloeg ook aan, in Lichtaart maar ook daarbuiten. Aanvankelijk werd gedacht aan duizend bezoekers, maar uiteindelijk vonden tweeduizend festivalgangers de weg naar Hukkel. Het was echt de moeite, want van ‘s middags waren onze fans al aanwezig toen we in stoet van het Bobbejaan Schoepenplein in het dorp naar de eenmalige festivalweide aan de andere kant van de Kempische Heuvelrug gingen. Het werd een onvergetelijke dag.”

En dat terwijl jullie festivalzomer tot dusver al een groot succes was?
Tim: “We treden bewust niet zo heel veel op, het moet ook allemaal leefbaar en vooral plezant blijven. Met Clamotterock en Gladiolen hebben we al twee mooie festivals mogen doen, later deze zomer volgen nog onder meer Na Fir Bolg in Vorselaar begin juli en Oan De Voart midden augustus in Dessel. Daartussen plannen we bewust geen optredens in, dan is het tijd voor familie en vakantie. Dat is ook de reden waarom we geen management hebben, we willen de touwtjes zelf in handen houden. Het mag niet te veel worden, zodat de goesting blijft om op dat podium te kruipen. Zodra een aanvraag binnenkomt, vragen we of iedereen kan en vooral er zin in heeft.”
Bor: “Ik denk dat dat ook nog altijd het succes van de groep is. Het vijftal dat er destijds mee begonnen is, is nog altijd aan boord. Er zijn enkel twee blazers bijgekomen als muzikale verdoezelaars, maar ook om het muzikaal completer te maken. Ik kan me niet herinneren dat er ooit ruzie of zelfs maar wrevel is geweest in de band. Ik denk dat we daarvoor elkaar te goed kennen. Eigenlijk zijn we als band ook nooit veranderd, onze manier van werken is nog steeds dezelfde als toen we van start gingen. En als er dan eens wat minder inspiratie was, legden we de instrumenten even opzij. Dan deden er wel eens geruchten de ronde dat we gestopt waren, terwijl dat nooit aan de orde is geweest. We hadden, en hebben, gewoon onze eigen aanpak.”

Waar ligt de basis van de Hukkelfukkers?
Bor: “Dat is eigenlijk heel eenvoudig: mijn ambitie was altijd al om muziek te maken en toevallig had één van mijn kameraden, ‘den Busser’, daar ook wel zin in. Dus zijn we beginnen te repeteren. Ook al hadden we geen muzikale ervaring, laat staan scholing. Dat veranderde toen er enkele jongens bij kwamen die bij de fanfare speelden, zij hadden dus wel wat muzikale kennis. We grepen naar bestaande muziek, maar schreven ook al eigen nummers, met teksten die over het leven van de gewone mens gingen, vaak gebaseerd op gebeurtenissen of uitspraken die zich aan de toog van ons stamcafé De Leeuw afspeelden. Het grote doel was om ooit te mogen optreden op Eddypop, het festivalletje in de tuin van het café dat destijds in de zomer werd georganiseerd. En daar zijn we eigenlijk vrij snel in gelukt, en van het een kwam het ander. Nu komen we in heel de Kempen en gezien ons dialect denk ik dat daar ook wel de grens ligt.” (lacht)
Tim: “Zowel de groep als de muziek en de teksten zijn organisch gegroeid. Het kwam allemaal vanzelf. Ik was wel blij toen ik gevraagd werd om mee te komen spelen. In mijn jonge jaren was ik vaak bij mijn grootouders in Hukkelbergen, enkele huizen naast het ouderlijk huis van Bor. Ik herinner me nog goed dat ik Pieter, ‘den Busser’, met een kruiwagen met versterker zag passeren. En niet veel later zat ik mee te repeteren achter de drums. Naast eigen nummers speelden we ook nummers van onder meer Katastroof en CPeX. Dat waren toen onze helden en voor beide bands hebben we opgetreden. Op Achterlee Kermis traden we op voor Katastroof, in ‘t Hofke in Oud-Turnhout voor Clement Peerens. Neem gerust van me aan dat daar veel gezonde stress bij kwam kijken.”

Wat zijn doorheen de jaren de hoogtepunten van de band?
Tim: “Dan denk ik toch in de eerste plaats terug aan ons optreden op Sjock in Gierle. Dat was na een poosje dat het wat rustiger was rond de groep en daar viel op hoeveel volk er speciaal voor ons naar dat festival was gekomen. En ook onze vorige passage op Na Fir Bolg was de moeite. Aangezien dat een folkfestival is hadden we er niet zo heel veel van verwacht, maar het was echt een schot in de roos, een optreden waar we iedereen meekregen. Dat vond ik echt wel verrassend. En dan zijn er uiteraard de verschillende Kastivals waar we op het podium stonden, in een thuismatch is het altijd plezant.”
Bor: “En wat dan te denken van ons optreden in de poptempel van de Kempen, de Kuub in Turnhout. Wie ons repertoire wat kent, weet ongetwijfeld dat we het niet zo begrepen hebben op inwoners van over de brug. Dus stonden we voor een optreden in het hol van de leeuw. Gelukkig konden we aan de ticketverkoop zien dat het vooral inwoners van gemeenten rond Turnhout waren die een kaartje hadden gekocht, zodat we toch een beetje gerustgesteld waren. We hadden de show nog wat aangevuld met beelden uit een Pano-reportage om de sfeer nog wat aan te zwengelen. Best wel indrukwekkend!”
Tim: “En toen in het tv-programma Wauters vs Waes ons nummer Sitostick zonder ons medeweten aan bod kwam gingen we plots viraal, iets wat we nooit hadden durven denken. Het fragment verscheen op YouTube en werd op korte tijd duizenden keren bekeken.”

Gebaseerd op de teksten van jullie nummers werd de term ‘vetzakkenrock’ gelanceerd. Is die term na twintig jaar nog van toepassing?
Bor: “Dat is het zeker. Onze manier van werken is nog altijd dezelfde, onze teksten zijn gebaseerd op het dagelijkse leven, simpele dingen dus die gelukkig ook nog heel veel simpele mensen naar onze optredens lokken. Nu zijn we allemaal wat ouder, sommigen onder ons hebben vrouw en kinderen en dus durven de thema’s wel te veranderen. Kwam er vroeger wat meer vuile praat aan bod in onze teksten, heeft dat plaatsgemaakt voor relationele zaken. We benoemen de dingen nog steeds zoals ze zijn, onverbloemd. Ik schrijf de teksten voor onze nummers, maar de inspiratie komt altijd vanuit de hele groep. Situatiepoëzie, zo noemen we onze teksten wel eens en dat is het ook wel. Maar net als vroeger blijft het om dagdagelijkse dingen gaan, de simpele dingen in het leven.”

Foto’s: Hukkelfukkers - Jan Bon Jr.