Bernard Van Uffelen: “Muziek is het enige wat mij kan motiveren”

Vorig jaar evolueerde je door ‘Lift You Up’ van anonieme Kempense muzikant tot een bekende Vlaming. Hoe beleefde je die periode?
Bernard Van Uffelen: “Plots werd ik aangesproken op straat. Ik kreeg allerlei berichten binnen via Instagram. Dat voelde wel goed aan. Het was voor mij zeker geen negatieve ervaring. Ik heb ook het geluk om te kunnen samenwerken met Karel Van Mileghem, de manager van Jasper Steverlinck, die mijn coach was. We zijn intussen bezig met de opnames van mijn eerste album. Daar richt ik nu liever mijn aandacht op. Ik wil wat weg van die tv-show. Dat was de start, nu doe ik mijn eigen ding.”

De passie voor muziek is er ook al lang. Je zou op driejarige leeftijd al begonnen zijn met vioolspelen.
“Dat vioolspelen gebeurde wat geforceerd. Ik was vier jaar en deed het eigenlijk niet graag. Maar ik heb het wel volgehouden tot mijn vijftiende. Toen ben ik op de vleugelpiano beginnen spelen, dat heb ik mezelf aangeleerd. Ik begon daar regelmatig wat muziek bij te schrijven. Echt songs schrijven leerde ik op de Jazzstudio in Antwerpen. Sindsdien probeer ik om daar zo goed mogelijk in te worden. In Tilburg volgde ik nog studies rond producties van muziek, maar ik wilde vooral mijn eigen muziek maken.”

Maar je hield die songs wel voor jezelf. Nooit als tiener willen meedoen met De Nieuwe Lichting of met Humo’s Rock Rally?
“Ik kende die wedstrijden eigenlijk niet. Ik dacht ook dat het niet mogelijk was om ooit een artiest te worden. Daar stond ik nooit bij stil. Natuurlijk luisterde ik naar muziek op de radio. Maar nooit dacht ik dat zoiets voor mij was weggelegd.”

Nooit de drang gevoeld om met je muziek naar buiten te komen?
“Goh, waarom wilde ik dat niet? Eigenlijk heeft mijn vader me wat geforceerd. Om mee te doen aan dat tv-programma.”

Je maakte toen indruk met een ingetogen versie van het nummer ‘Maneater’ van Hall & Oates, uit het begin van de jaren 80. In deze streek zijn er tal van covergroepen. Jij blijft daar als singer-songwriter liever van weg, toch?
“Voor mij heeft het geen zin om het werk van iemand anders na te doen. Zo heb ik altijd gedacht. Er zijn zoveel mensen die echt goed kunnen zingen. Dus eigenlijk is dat niet zo indrukwekkend, en ook weinig betekenisvol.”

In jouw nummers zit veel melancholie. Of zien we dat helemaal verkeerd?
(Denkt na) “Het is wel zo dat ik 90% van de muziek die ik hoor eigenlijk gewoonweg niet goed vind. Ik ben daar erg kieskeurig in. Wat vind ik wel goed? Eigenlijk hou ik maar van één soort muziek, van één genre. Dat is singer-songwriting, daar schuilt inderdaad wel een zekere melancholie in, het wat romantische, inderdaad. Dat komt ook omdat ik erg gevoelig ben voor te drukke muziek. Ik kan daar echt niet tegen. Te veel drums? Dan zet ik die muziek gewoon af. Misschien komt het door die overgevoeligheid dat ik me vooral op één genre focus, dat ik daar vooral naar luister. Natuurlijk, smaken en muziek evolueren met de tijd. Wie weet waar mijn muziek naartoe evolueert.”

En waaruit bestaat de 10 % die dan overblijft? Is dat vooral retromuziek à la Billy Joel?
“Ik ken dat wel, maar ik luister vooral naar nieuwe muziek. Een nummer dat je al te vaak hebt gehoord, vind ik niet meer zo interessant. Qua nieuwe muziek is Billie Eilish natuurlijk een icoon. Maar mijn favoriete artiest is momenteel Matilde Mann. Ik weet nog dat ik haar muziek in de auto hoorde. Ik dacht: wow, dit is prachtig! Haar muziek hoort bij het genre indie-folk, die muziek houdt mij nu erg bezig. Ik ben voortdurend op zoek naar die nieuwe muziek, op Spotify of Discover Weekly, liever dat dan luisteren naar wat ik allemaal al heb gehoord.”

Wat je zegt doet wat denken aan de filosofie van de nieuwe Belgische topband Dressed Like Boys. Het ambacht van het songschrijven staat daar boven alles. Nummers tijdloos proberen te maken, met echo’s van Elton John of The Beatles. Wat is het verhaal achter jouw single ‘Call me when it rains’?
“Er zit eigenlijk geen verhaal achter. Het is toevallig een nummer dat ik net had geschreven voor ik de studio introk. Ik wilde dat gewoon opnemen. De andere nummers die op het album zullen komen, liggen in het verlengde daarvan: met veel elementen van dat melancholische en het romantische. Die songs komen niet voort uit mijn eigen ervaringen. Ze zijn meer het resultaat van de muziek waarnaar ik luister, waarbij ik een ‘nice’ gevoel heb. Ik baseer me op het werk van artiesten waar ik naar opkijk en daar probeer ik dan zelf iets van te maken. Eigenlijk zijn al mijn nummers fictie.”

Je trad al op in het voorprogramma van Jasper Steverlinck in de Lotto Arena of in een mooie club als de Singer in Rijkevorsel. Wat moet het verwachte album teweegbrengen?
“Ik hoop dat het album er snel ligt. Of ik dan op grote festivals wil staan? Ik wil gewoon trots zijn op dat album, kunnen zeggen: dit is echt heel goed. Verwacht vooral vertellende nummers, ook begeleid door piano, gitaar en strijkers. Wie echt benieuwd is naar hoe dat ongeveer klinkt, mag altijd naar Matilda Mann luisteren.”

Hopelijk geeft het album jouw loopbaan een positieve stimulans. Je weet wellicht dat er niet veel artiesten doorbreken na een tv-talentenjacht. Natalia is zowat de uitzondering.
“Dat is waar, zo’n show is zelden goed voor je carrière. Of je moet geluk hebben. En dat geluk heb ik nu. Er is een goede band met het management. Ik werk ook nog altijd samen met Jasper, dat is niet gestopt na de show. Zijn muziek staat in België ook het dichtst bij wat ik wil brengen. Het is echt een goede gast.”

Heb je nog een leven naast muziek?
“Niet echt, ik ga helemaal voor die muziek. Uitgaan of zo, dat deed ik vroeger wel. Nu interesseert me dat nog weinig. Muziek is zowat het enige wat mij echt kan motiveren.”

MEER INFO
Linktr.ee/bernard.officialll

Foto’s: Griet Verwaest