Vinylverhalen: Een blik vol herinneringen bij een lokale radiozender

Een neef van mij is al vele, vele jaren een vaste dj bij een lokale radiozender. Je weet wel, vroeger had elk gehucht zo wel ergens een studiootje van waaruit nog echte vinyl werd gedraaid. Maar één voor één hebben ze er het bijltje bij neergelegd. Behalve sommige diehards. Die hebben doorgezet en bestaan nu nog. Wel, op één van deze radio’s heeft mijn neef wekelijks enkele rubrieken te vullen. En dat doet hij met zeer veel plezier en goesting. Een vaste rubriek is bijvoorbeeld de zaterdagavond die hij steeds met een ander thema invult. Dat kan jaren ’80 zijn. Maar het kan evengoed Nederlandstalig uit de jaren ’60 zijn. Veel recente hits ga je er weliswaar niet horen. Het is nog met vinyl en cd, weet je wel.
Enkele weken geleden vroeg hij me of ik een keertje wou langskomen. Het thema was ‘Songfestival’, naar aanleiding van het 70-jarig bestaan van de liedjeswedstrijd. Bovendien was het 40 jaar geleden dat Sandra Kim gewonnen had. Daar moesten we toch iets mee doen. En zo geschiedde. Er lag een flink arsenaal klaar aan Greatest Hits van het Songfestival. Meer hadden we niet nodig. Het eerste uur haalde ik herinneringen op over 1993, het jaar met Barbara Dex. Mijn neef wisselde mijn verhalen af met één of twee oudere klassiekers. Toen ik zo wat uitverteld was, vroeg hij of ik geen verzoekje had. Dat had ik zeker. We sloten uiteraard af met ‘Iemand als jij’ van Barbara maar daarna dacht ik aan ‘Me and my guitar’ van Tom Dice. Die vond ik wel toepasselijk. Mijn neef zei: “Kondig het ook maar aan!”. En dat had hij niet mogen zeggen.
Ik kondigde het nummer aan en, hoewel onvoorbereid, vond ik wel dat het er vlotjes uitkwam. “Kondig het ook maar af”, zei m’n neef toen. Ik was vertrokken. “Jawel, lieve mensen. U luisterde naar ‘My and my guitar’ van Tom Dice, onze Belgische inzending van 2010, met een mooie zesde plaats. Echt goed gedaan, Tom. Wie het in 1994 ook goed deden waren Paul Harrington en Charlie McGettigan. Zij zorgden voor een drie-op-een-rij voor Ierland met deze mooie ‘Rock ‘n roll kids’.
Het was alsof ik een blik herinneringen had opengetrokken die niet meer te stoppen waren. Hoewel mijn interesse voor de liedjeswedstrijd momenteel ver onder nul zit was ik toch jaren op de afspraak. En zo kon ik enkele vergeten nummers terughalen. En mijn neef vond het allemaal prima. Hij is wat ouder dan ik en puurde voordien vooral uit de jaren ’60, ’70 en ’80. Maar Loreen, Ruslana, en verder in de tijd Toto Cutugno, Katrina & the Waves en Céline Dion hebben recenter toch enkele klassiekers neergezet.
Afscheid nemen deed ik toepasselijk: “Aan alle mooie liedjes komt een einde, beste luisteraars, en zo ook aan deze terugblik op het Songfestival. Ik hoop alvast dat u er erg van genoten hebt. Ik zeker wel. Dit afscheid is echter geen vaarwel, maar een ‘tot ziens’. En dat doen we met deze mooie boodschap van de Deense Olson Brothers. Zij gingen in 2000 met de eerste plaats aan de haal. En dat deden ze met deze mooie boodschap: ‘Fly on the wings of love’. Geniet nog van jullie avond, wees lief voor elkaar. En wie weet, tot binnenkort.”

Peter Meulemans