DJ Buscemi viert dubbele verjaardag

30 jaar professioneel artiest én 60 worden. Dat zijn toch wel twee mijlpalen in één jaar.
Dirk Swartenbroekx: “Ssst, over die leeftijd wil ik het niet hebben. Dan voel ik me zo oud. (lacht) Gelukkig word ik nog altijd jonger geschat. Verder is het natuurlijk ook een zegen dat ik op deze manier ouder mag worden en dat ik eigenlijk heel mijn leven al heb kunnen doen wat ik graag doe.”

Je bent 30 jaar professioneel muzikant. Dan ben je eigenlijk begonnen rond je 30ste. Wat deed je daarvoor dan?
“Ik heb communicatiewetenschappen gestudeerd in Antwerpen. Daarna nog een jaar filosofie en fotografie. Eigenlijk wilde ik gewoon nog niet weg uit Antwerpen en ik probeerde zo ook mijn legerdienst te vermijden. Dat laatste is niet gelukt. (lacht) Daarna heb ik een tijdje gewerkt als copywriter bij een reclamebureau. Daar heb ik echt leren schrijven. Vervolgens ben ik bij de krant terechtgekomen. Ik was nog maar net journalist toen ik een eerste plaat maakte: een maxi-single, ‘La plus belle Africaine’. Die werd onverwacht opgepikt door de BBC. België volgde pas later. Die plaat heeft de weg geopend.”

Toen was ‘Buscemi’ geboren. Waar heb je die naam eigenlijk vandaan?
“Die naam komt van de acteur Steve Buscemi. Ik was fan van één van zijn eerste films ‘In The Soup’ van Alexander Rockwell uit 1995. Zo ben ik aan de naam gekomen. Ik heb hem zelfs ontmoet. Hij had opnames in Amsterdam. Ik heb toen gewoon de maatschappij gebeld voor een interview en dat werd toegelaten. In de jaren nadien heb ik hem nog een paar keer mogen ontmoeten. Als dat een klootzak was geweest, dan had ik dat wel erg gevonden. (lacht) Maar de man is aimabel, stijlvol en vriendelijk. Dus dat viel goed mee.”

Maar dus: ‘La plus belle Africaine’ opende de deur voor je. Hoe verliep het verder?
“Vanaf toen ging het vooruit. In het begin speelde ik nog met een live-band. We hebben de eerste 10 jaar heel veel getoerd over de hele wereld. Ik had wel wat bandjes met de gekste namen: TTF (Tom's Toilet Foundation, nvdr.), ‘Les Chiens Comiques’ en ‘Worlddevil’. Maar dat was andere muziek. Dat was natuurlijk heel erg leuk, maar vroeg veel organisatie. Nadien ben ik dan als dj gaan optreden. Mijn dj-naam is trouwens wel altijd dezelfde geweest. Zo heb ik veel meer kunnen bereiken met minder middelen. Het etiket Buscemi staat ook voor diverse stijlen. Ik kan alle kanten op. Als dj draai ik worldgrooves, house, techno maar evengoed hits die ik zelf goed vind. Vanaf 2000 ben ik dan kunnen beginnen spelen op de grote Belgische festivals, maar ook in het buitenland.”

Op welke festivals heb je dan tijdens je carrière zoal gespeeld?
“Goh, op welke niet? Om er maar een paar te noemen: Campo Solar, Couleur Cafe, Werchter, Tomorrowland, Burning Man USA, South by Southwest USA, Jazz Festival Toronto, Montreux Jazz Switzerland, La Fabrique Tokio, Electric Castle Festival Romania, Balaton Festival Hungary. Vorig jaar heb ik nog mogen spelen op de opening van het Belgische paviljoen van de Wereldtentoonstelling in Japan. Zo ben ik ook uitgenodigd geweest om te spelen op de Belgische ambassade van Japan en van Brazilië bijvoorbeeld. Dat zijn wel memorabele momenten.”

30 jaar muzikant… Neem mij eens mee in cijfers en namen.
“Solo heb ik tien albums uitgebracht. Ik heb drie albums gemaakt met de Italiaanse pianist en componist Michel Bisceglia, twee EP’s met de Spaanse artiest El Rubio en, waar ik heel trots op ben, een album met Rocco Granata. Ik mocht verder nog samenwerken met artiesten als Ozark Henry, Hooverphonic, Lady Linn, Isolde Lasoen, Melody Gardot, Madredeus en Calexico. Mijn hit ‘Sea­side’ heeft alleen al op Spotify meer dan 3 miljoen streams gehaald. Begin deze maand is mijn song met de Belgische band Portland uitgekomen en eind deze maand komt er nog een track aan met Ruben Van Gucht. Uiteindelijk heb ik al in meer dan 50 landen gespeeld.”

Als je zoveel reist, dan kan ik me voorstellen dat je ook veel straffe verhalen hebt.
“Oh ja, meer dan genoeg. (lacht) In Benin bijvoorbeeld wilden ze mijn platen niet mee terug op het vliegtuig zetten omdat ze dachten dat ik al die platen daar had gekocht en daar geen rechten op had betaald. En in Mexico was mijn bagage niet aangekomen. Tja, dan ging ik platen kopen in lokale shops om toch maar wat dj-materiaal te hebben. Hetzelfde gebeurde toen ik moest spelen op het Duitse eiland Sylt op een feest van Ministry of Sound. Ik landde in Hamburg en toen waren mijn platen er ook niet bij. Ik ben toen halsoverkop nieuwe vinyl gaan kopen en ben toen als passagier in een sportvliegtuigje achterna gevlogen. Voor het filmfestival van Venetië was mijn platenbak opengevlogen omdat het luchthavenpersoneel ermee gegooid had. De helft van mijn vinyl was toen beschadigd. Mexico City was trouwens tamelijk gevaarlijk. Het nachtleven daar kan nogal corrupt zijn, met veel geweld. We zaten daar na onze show in een tent die rechtstreeks uit de film ‘From Dusk till Dawn’ kon komen: seks, drugs en rock 'n roll. Net zoals op Burning Man.”

Burning Man, een legendarisch festival om op je bucketlist te hebben, denk ik dan. Hoe was dat?
“Dat is inderdaad wel een heel bijzondere ervaring. Maar daar heb ik mezelf wel leren kennen. Ik was het niet gewoon om te leven zonder telefoon en zonder luxe. Op zo’n ontregeld festival midden in de woestijn met allemaal gekken rond je, dan kom je jezelf wel tegen. Overdag was het 40°, ‘s nachts 0. Er waren amper toiletten en er was geen connectie met het thuisfront. Gelukkig ben ik heel optimistisch ingesteld en na 3 dagen was ik aangepast en vond ik deze psychedelische ervaring geweldig. We draaiden daar iedere nacht tot zonsopgang en we eindigden steevast met dezelfde plaat: ‘Here Comes The Sun’ van The Beatles. Ongelooflijke tijden met dank aan Jan Kriekels van JAGA, want die had ons daar geboekt samen met kunstenaar Arne Quinze.”

Als je bekend wordt en je overal 'Buscemi' bent, wat doet dat dan met de mens 'Dirk'?
“Eigenlijk toch niet zoveel hoor. Ik verbaas er mij soms over hoeveel mensen me kennen van ziens. Echt straf want ik kom toch niet zo vaak op tv. Ik denk dat het is omdat ik al zo lang bezig ben. De eerste Buscemi-release zag het licht in 1997. Dus vele generaties hebben me al zien draaien. Meestal zijn de mensen wel heel vriendelijk. En ik blijf onder alles nuchter en down to earth. Vroeger was ik misschien ietsje gereserveerder, maar dat kwam dan omdat ik me soms geen houding wist te geven. Bij het ouder worden ben ik volledig mezelf geworden. Ik ben enorm trots op mijn parcours. Het had evengoed niet gelukt kunnen zijn.”

Heb je het gevoel dat je geluk hebt gehad of heb je altijd geweten met wie je je moest omringen? Of was het toch meer een kwestie van 'de juiste man op de juiste plaats'?
“Ik heb altijd geweten dat ik een muzikaal talent had. Ik ben met iets gestart wat destijds hip en nieuw was: French house gecombineerd met exotica, jazz, bossanova en film noir. Maar als mijn muziek toen niet eerst was geapprecieerd en opgepikt in het buitenland, was het misschien allemaal niet gelukt. Ik was toen al een journalist met een goede job en ik zag mijn muziek als een hobby, maar die plek heb ik wel meteen opgegeven toen ik zag dat mijn muziek ineens begon te draaien. Nu leef ik al meer dan 20 jaar uitsluitend van mijn muziek en daar ben ik best fier op. Ik denk dat ik naast een creatief instinct ook zakelijk kan denken. Dat is uiteraard ook belangrijk om te overleven in de artistieke wereld.”

Klopt het als ik zeg dat je een snel leven hebt geleid of nog leidt?
“Ja, het is natuurlijk een heel andere wereld dan bij de meeste mensen. Ik nam even makkelijk het vliegtuig dan dat anderen de auto pakken, bij wijze van spreken. Maar het was allemaal zo leuk, interessant en boeiend. Ik heb heel veel kansen gekregen en gegrepen, ik heb veel mensen leren kennen, ik heb veel van de wereld gezien. Maar inderdaad, het was en is nog steeds een snel leven. Daarom ook dat ik de laatste jaren meer rust inlas. Ik verblijf regelmatig in Spanje en daar is het leven automatisch wat trager. Spanje is goed bereikbaar, ik hou van de zon, ik ben graag buiten,... Ik zit daar in the middle of nowhere. Heerlijk om te onthaasten, om het met een modewoord te zeggen.”

Hoe ziet de toekomst eruit voor Buscemi of Dirk?
“Uiteraard ga ik nog niet stilzitten hè. Mijn agenda voor de komende maanden is weer goed gevuld. Ik geniet gewoon nog heel hard van alles wat er gebeurt en ik hoop dan ook dat ik nog lang bezig kan blijven met muziek en met reizen. Mijn volgende bestemming is Bulgarije waar ik eind juni nog speel in Sofia. En ook heb ik een paar shows in Spanje. Die mix van optreden en onthaasten in Spanje is geweldig. Ik ben dankbaar dat mijn leven zo uitgedraaid is. Maar ik heb er ook hard voor gewerkt.”

Locatie: Plage Odette in Beringen