Eveline Carpentier: Ontdekt liefde voor theater tijdens ziekteherstel

Wat een prachtige schilderijen! Schilder je al lang?
Eveline Carpentier: “Ik begon als kind met schilderen, maar dat viel stil. Je weet hoe dat gaat soms. Op mijn 40ste pakte ik de penselen terug vast, ging naar de academie en dit jaar exposeerde ik zelfs samen met mijn twee dochters. Waar ik vroeger gewoon schilderde, durf ik nu te zeggen: ‘Ik ben een kunstenaar.’ En dat voelt bevrijdend.”

Toch ben ik hier niet voor het schilderen. Een paar jaar geleden nam je leven ineens een onverwachte wending.
“Klopt, in 2018 kreeg ik te horen dat ik kanker had. Op zo’n moment staat alles even stil. Je weet dat je ermee aan de slag moet. Maar hoe, dat ontdek je gaandeweg. In die periode hoorde ik van ‘Herstellen door te vertellen’. Met zeven patiënten kregen we de kans om ons verhaal in een theatervoorstelling te gieten. Vragen als ‘Wat doet de ziekte met ons?’ en ‘Wat heeft ons dat gebracht?’ kwamen daarbij aan bod. Bijgestaan door een dichteres, een actrice en een arts aan het UZA kregen we hulp om onze verhalen te vertellen en kreeg het theaterstuk vorm. De voorstellingen speelden we in de aula van het UZA. Niet alleen familie en vrienden kwamen kijken, ook dokters in opleiding en beginnende dokters zaten in het publiek. Dit stuk kunnen maken en ook brengen, hielp me bij mijn herstel. Ik zat niet goed in mijn vel, had geen lichtjes meer in mijn ogen. Door deze voorstelling en door er op deze manier mee om te gaan, vond ik niet enkel mijn levenssprankel terug. Ik vond ook een nieuwe passie in mijn leven, namelijk theater.”

Voor we daarop verder gaan: hoe is het intussen met je gezondheid?
“Ik ben volledig genezen en voel me fysiek én mentaal weer de oude. Daar ben ik heel dankbaar voor.”

Dat is heel fijn om te horen. Maar dus: theater. Wat is er gebeurd sinds jullie voorstelling in het UZA?
“Ik was altijd een ‘opkropper’. Maar door die voorstellingen was ik ineens heel open. Na de voorstelling in het UZA wist ik dat theater een helend effect op me had en ik vroeg me af: ‘Dat theater, wat kan mij dat nog brengen?’ Ik volgde workshops, sloot me aan bij gezelschappen en richtte uiteindelijk mijn eigen impro-groep ‘Turbina’ op. Impro is theater zonder script, volledig in het moment, en dat gaf me enorm veel plezier. Acteren ging me goed af, maar voor een groep spreken vond ik lastiger. Dan beeld ik me in dat ik een rol speel, de rol van docent, en dat helpt. We spelen allemaal verschillende rollen in ons leven, denk ik. Dit is er gewoon één van. Tijdens een opleiding bij Kees Meerman ontmoette ik Christine Schauw. Ondanks het leeftijdsverschil klikte het meteen, en zo ontstond het idee om samen een voorstelling te maken.”

En wat is het dat jullie samen gecreëerd hebben?
“We volgden samen de opleiding ‘Souvenir’ bij OpenDoek, gericht op theater maken voor mensen met dementie. Daarna startten we een groepje, ‘Felicità dell’anima’ — wat ‘Geluk van de ziel’ betekent. Met z’n tweeën spelen we nu maandelijks een voorstelling in een woonzorgcentrum, voor ongeveer 20 mensen met dementie, vaak samen met familie of een mantelzorger die hen goed kent. Ons stuk heet ‘Perron Geluk’ en we doen aan contacttheater, een vorm waarbij alle zintuigen betrokken worden. We masseren bijvoorbeeld zachtjes handen met Nivea: geur en aanraking in één. Of we blazen bellen, iets waarop veel mensen nog spontaan reageren. Proeven doen we niet omwille van het gevaar op verslikken, maar alle andere zintuigen betrekken we wel.”

Ik kan me voorstellen dat het niet altijd makkelijk is om contact te krijgen. Heb je misschien een mooi voorbeeld van hoe dat dan toch lukt bij iemand die eerst niet mee leek te zijn?
(Denkt na) “We hadden ooit een mevrouw die helemaal niet reageerde en heel afwezig leek. Toen er echter een zeepbel vlak voor haar neus kwam voorbijgezweefd, klapte ze die ineens tussen haar handen kapot. Ze was de rest van de voorstelling betrokken en deed mee. Daar doen we het voor. Dat heeft betekenis. En dan is voor mij een voorstelling geslaagd.”

Wat brengt de toekomst voor jou nog op theatervlak?
“Vanaf eind september speel ik mee in de theatervoorstelling ‘Audrey - not your fair lady’. Het is een voorstelling met een link naar Think Pink en in het premièreweekend spelen we ook een benefiet ten voordele van die organisatie. Natuurlijk heeft dat voor mij een bijzondere betekenis door mijn eigen ervaring met borstkanker. Verder zijn we een tweede voorstelling met ‘Perron Geluk’ aan het maken, want de vraag is groter dan we nu kunnen aanbieden.”

Foto: Els Meulemans