Sober feest vieren met Sarah Mouhamou

Wat doe je met de feestdagen? Die vraag krijgt iedereen nu voortdurend. Hoe zit dat voor jou?
Sarah Mouhamou: “Sinds drie jaar gaan we altijd met de feestdagen naar Zweden. Dat is een traditie geworden. Mijn schoonmama woont daar met haar Zweedse partner. Daar vond de eerste date met mijn vriend ook plaats, zelfs tijdens de feestdagen. Dus trekken we daar elke kerstvakantie naartoe. En dat vinden we heel leuk. Zweden is echt een topland.”

Bovendien krijg je daar automatisch een witte kerst!
“Ik moet eerlijk zeggen dat ik in die drie jaar daar zelden sneeuw heb gezien. Maar die Scandinavische sfeer geeft toch iets extra’s. Mijn vriend heeft in de tuin van zijn mama ooit een gigantische eland gezien. Dat vind ik wel straf. Dat je daar gewoon die dieren ziet passeren. Op de rijkgevulde feesttafel komen wel meer zeevruchten. Dat is voor die streek heel typisch. En de Kerstman komt natuurlijk langs. Die komt dan persoonlijk cadeautjes brengen. Hij woont niet ver natuurlijk.” (lacht)

Vieren jullie daar ook oudjaar?
“Nee, tegen dan zijn we terug. Daarvoor hebben we nog geen plannen. Voor mij is het ook heel moeilijk om dan middernacht te halen. Dat is met de jaren zo veranderd. Het is al een paar keer voorgekomen dat ik gewoon liever in mijn bed ging liggen. Daarom houden we het meestal heel sober.”

Hoe anders verliepen de feestdagen destijds in Westerlo?
“Kerstmis vierden we thuis niet echt. Er was wel een traditie aanwezig, om bijvoorbeeld naar ‘Home Alone’ te kijken. Dan maakte mijn mama het altijd heel gezellig en kwamen er hapjes. Maar er stond geen kerstboom waaronder cadeautjes lagen. Oudjaar vierden we wel. En in Westerlo zongen de kinderen met Nieuwjaar van deur tot deur. Daar deed ik heel graag aan mee. Dat is één van de leukste herinneringen uit die periode. Ik zie dat nu in Aarschot veel minder. Dat vind ik wel jammer. Ik zie hier nu meer gebeuren rond Halloween.”

Bij een kerstboom hoort ook een kerststal. Katholieken vieren nu eenmaal de geboorte van Jezus. Voor ‘Oh my god!” sprak je met twintigers over hun geloof. Wat vertelden ze over de feestdagen?
“Daar hebben we het niet specifiek over gehad. Ik heb wel de indruk dat het religieuze rond kerst wat begint af te nemen. Dat het meer om een gezellig samenzijn gaat, niet om het verhaal van Jezus. Al hechten sommige mensen daar wel nog veel waarde aan. Ik begrijp dat ook heel goed. En ik vind het ergens wel jammer dat er bij ons thuis nooit een kerstboom stond. Een kerstboom zetten, die daarna gaan versieren, dat blijft een mooi gegeven.”

Joden vieren in december het lichtfeest. Hebben ook moslims hun eigen traditie rond Kerstmis?
“Nee, eigenlijk niet. Het is omdat onze familie hier is opgegroeid dat we daar stukjes van hebben opgepikt. Ik vind het wel een goede vraag. Zou er op dit moment in de Arabische landen niets gebeuren?”

Bethlehem ligt in Palestina. En ooit verscheen een beeld van hoe Jezus eruitzag. Hij leek wel erg op een Arabier.
“Ja, dat is een gek gegeven. In de ene religie krijgen sommige verhalen een echte betekenis. Voor andere religies is dat veel minder het geval. Ondanks het feit dat er zoveel raakpunten zijn.”

Los van Kerstmis is de hang naar religie wel terug. Dat bleek nog uit de gesprekken in ‘Oh my god!’.
“Ik denk dat dat nooit is verdwenen. Misschien staken de mensen dat geloof de voorbije jaren wat meer weg. Het werd wat aan de kant geschoven. Het zou kunnen dat het nu voor een soort reset heeft gezorgd. Jongeren zijn uit eigen beweging nieuwsgierig geworden. Ze zijn dat geloof zelf gaan onderzoeken. Daarom krijgt het voor die jongeren nu misschien een wat modernere betekenis. Dat vind ik wel een mooie evolutie. Zolang het maar heel persoonlijk blijft. Ik heb met religie een soort haat-liefdeverhouding. Ik beschouw me na een hele zoektocht weer als gelovig. Maar ik hou er niet van om elkaar onder druk te zetten. Om aan de anderen te vertellen hoe het moet zijn. Zo werkt het voor mij niet. Gelovigen die samenkomen in een massa, dat mag er voor mij zijn. Maar je moet in die massa dan wel jezelf kunnen zijn en jouw individualisme niet verliezen.”

In de reeks zit een opvallend fragment waarin je erg emotioneel wordt na een moskeebezoek.
“Ik had dat niet verwacht. Dat was voor mij een bevestiging dat ik toch een connectie had met die religie. Dat dit het geloof was waar ik mij goed bij voel. Tegelijk was er in de gemeenschap die druk, daar voelde ik me niet goed bij. Dat heb ik nu van me kunnen afzetten. Hierdoor is er een nieuwe liefde ontstaan voor mijn geloof. Het is zo aangenaam om dat voor jezelf te kunnen beleven. Het neemt ook een soort schaamte weg. Ik denk dat heel veel mensen dat voelen als ze gelovig zijn, zeker in deze wereld. Als je die connectie persoonlijk opzoekt, krijg je wel het gevoel dat het echt iets voor jou is, dat het voor jou klopt. En als het dan voor andere mensen niet klopt, is dat niet erg.”

Het is wellicht ook de plicht die wegvalt. Niet van je ouders naar de kerk of de moskee moeten. Het gewoon voor jezelf doen.
“Ja, ik push dat thuis helemaal niet. Ik vind het wel mooi om te zien dat het thema mijn zoontje interesseert. Onlangs trokken we in Antwerpen naar de intrede van de Sint. Op de Grote Markt passeerden we de kathedraal. Je wandelt zo vaak langs prachtige kerken of kathedralen. Bijna nooit ga je daar naar binnen. Toen deden we dat wel. We waren zo onder de indruk van die schoonheid. Mijn zoontje begon uit zichzelf te bidden. Ik vond dat erg aandoenlijk. ‘Doe maar’, dacht ik. Misschien verandert zijn idee daar nog over. Dan is dat voor mij ook goed. Zolang het maar om groeien gaat uit oprechte interesse. Dat is een veel mooiere manier dan meegesleurd te worden.”

Vele bekende Kempenaars wonen wat onder de toren van de Antwerpse kathedraal. Jij woont met je gezin in Aarschot. Even verderop ligt de Zuiderkempen. Dat is misschien geen toeval?
“Ik ben meer de liefde gevolgd. Aarschot ligt natuurlijk niet zo ver van Westerlo, toch zit je in een andere provincie. Ik voel me wel in hart en ziel Kempenaar. Ik merk het vooral als ik West-Vlamingen of Limburgers ontmoet. Dan ben ik fier om uit de Kempen te komen. Ik voel me Marokkaans én Kempens, dat zit op één of andere manier toch in mijn DNA. Dat Kempense toont zich in die nuchterheid, je twee voeten op de grond houden en tevreden zijn met het simpele. Dat verlangen naar een simpel leven komt bij mij ook meer en meer naar boven. Ik voel niet de behoefte om zotte dingen te doen. Hou het maar rustig, dat is volgens mij typisch Kempens.”

Opgroeien in de Kempen, waren dat alleen maar goede herinneringen?
“Er zijn heel goede herinneringen, toch was het niet zo simpel om daar op te groeien. In onze buurt waren we de enige familie met andere roots. Dat is in je kindertijd niet zo gemakkelijk. Kinderen zijn hard voor elkaar, dat maakte het moeilijk. We woonden wel in een heel toffe buurt, dichtbij een bos. Dat samenspelen met de andere kinderen uit de buurt, op het pleintje met de knikkers spelen, gebeurt dat nog? We zaten op onze fiets tot het donker werd. Daarna gingen we veilig terug naar huis. Af en toe keken we wel tv. Maar we haalden onze energie vooral uit dat buitenspelen. Ik denk dat de ouders daarin nu veel voorzichtiger zijn geworden. Volgens mij is er nu meer toezicht.”

Over naar de toekomst. De feestdagen staan ook in het teken van 2026. Tijd voor het ultieme cliché: wat zijn de goede voornemens?
(Glimlacht) “Ik zou graag mijn rijbewijs halen. Ik heb dat al vaak uitgesteld, het is er nooit van gekomen. In 2026 zou ik toch graag overal met de auto willen geraken. Op werkvlak hoop ik op een paar leuke projecten. Nieuwe dingen maken zoals ‘Oh my god!’, dat zit wel in mij. Ik ben nu één van de zeven mutti’s in een podcast over moederschap (De Mutti’s, nvdr.). Ik vind dat heel tof om nieuwe kantjes van mezelf te laten zien, na mijn periode bij Ketnet.”

2026 wordt ook het jaar van het WK voetbal. Hoe zou de sfeer zijn bij jou thuis tijdens België-Marokko?
“Mijn vriend kijkt helemaal niet naar voetbal. Dat is wel gemakkelijk. (lacht) En ik supporter altijd voor Marokko. Dat is toch die verbondenheid. Voor de sfeer ga ik meestal kijken bij de Marokkaanse gemeenschap in Antwerpen.”

We zijn de beste wensen voor iedereen nog vergeten.
“Ik weet het, dat is zo'n cliché. Hopen op een betere wereld, op vrede voor iedereen. Maar zeker de laatste jaren is dat meer dan nodig. Ik hoop heel hard dat al die oorlogen gaan minderen: Soedan, Palestina, noem maar op. Misschien is dat tegen beter weten in. Maar het voelt wel als de enige juiste wens om voor volgend jaar te hebben.”

MEER INFO
Oh my god! is te zien op VRT MAX