Ken Van Brabant: “Angst? Daar heeft een bullfighter de tijd niet voor”

Ken Van Brabant groeide op in Brussel, maar strandde via de vakantiewoning van zijn ouders in Voortkapel. “Daar zijn we naderhand ook gaan wonen”, vertelt hij. “Op die manier heb ik de Gipsy Horses Ranch leren kennen. Paardrijden vond ik leuk, maar was voor mij als kind niet avontuurlijk genoeg. Tot ik zag dat op de ranch ook op kleine koeien werd gereden, als voorbereiding op het echte rodeorijden.”

Op koeien rijden, hoe gaat zoiets?
Ken Van Brabant: “Als ruiter moet je een houding aannemen die veel wegheeft van het opdienen van een pizza. Bedoeling is om die denkbeeldige pizza tijdens het rijden niet te laten vallen. Rodeorijden doe je namelijk met één hand en die ‘pizzatechniek’ leert je om de koord niet met beide handen vast te grijpen. Na lang trainen op koeien heb ik ook rodeo’s gereden op pony’s, maar dat heb ik niet lang volgehouden. Rodeorijden is altijd een hobby geweest, maar niet per se de discipline van mijn dromen. Een bijkomend nadeel was dat ik altijd snel van de koe of de pony viel en op voorhand wist dat het pijn ging doen. Langer dan vijf seconden heb ik het zelden uitgehouden. En haalde ik uitzonderlijk toch de verplichte acht seconden, dan liet ik me uit enthousiasme vallen en deed het alsnog pijn. Het heeft veel bloed, zweet en tranen gekost. Vooral tranen, want zelfs op jonge leeftijd brak ik al wel eens iets.”

Als kind op koeien rijden, maakte dat van jou een buitenbeentje onder leeftijdsgenoten?
“Wellicht wel. Als ik dat in Brussel probeerde uit te leggen, trok iedereen grote ogen. Tot ik de ranch leerde kennen. Daar begreep iedereen waar ik als kind mee bezig was.”

Ben je altijd een waaghals geweest?
“Ik ben voortdurend op zoek naar uitdagingen, naar manieren om mijn energie te kunnen kanaliseren. Dat heb ik inderdaad al van kindsbeen af.”

Uiteindelijk werd het bullfighten. Waar staat dat woord voor?
“Een bullfighter moet voorkomen dat de stier of de rider gewond raken. Stieren laten zich leiden door bewegingen in zijn buurt. Als de rider valt, is de stier geneigd om na te trappen. De fighter moet dat vermijden door de aandacht van de stier af te leiden.”

Bullfighters zijn een ras apart. Wanneer heb jij voor het eerst gevoeld dat het jouw ‘cup of tea’ was?
“Tijdens een rodeotraining. Iemand vroeg mij of ik de poort wilde openen, om het paard of de stier los te laten. Diezelfde avond kwam een ruiter ten val. Ik heb hem toen in een recordtijd in veiligheid gebracht, zonder kleerscheuren. Niet bepaald slim, want ik droeg op dat moment geen enkele vorm van bescherming.”

Op gevaar voor eigen leven, dus?
“Die gedachte speelt op zo’n moment niet. Het lichaam neemt het van je over. Als je erover nadenkt, al is het maar kort, loop je het risico dat het fout gaat. Het is een kwestie van zien en onmiddellijk reageren. Voor mij geen makkelijke taak, want ik ben een geboren piekeraar. (lacht) Er zijn twee soorten bullfighters: de ene heeft talent, de andere veel lef en een grote drang naar spanning. Ik hoor thuis in de tweede groep. Die spanning zorgt voor rust in mijn hoofd, hoe tegenstrijdig dat ook mag klinken. Als bullfighter ken ik bovendien geen grenzen. Ik zou me zonder verpinken op de ruiter gooien als dat nodig zou zijn om hem te beschermen.”

Voor wie zich geroepen voelt: hoe wordt iemand een succesvolle bullfighter?
“Door jezelf te omringen met ervaren fighters en vaak naar filmpjes te kijken van jezelf en anderen. Zo kan je de stiel echt leren. Een stier doet nooit hetzelfde, maar na verloop van tijd begin je zijn kuren wel te kennen.”

Een bull mentaal temmen, kan dat?
“Onmogelijk. Dieren blijven nu eenmaal onvoorspelbaar. Of stieren mij gaandeweg kunnen herkennen? Ik maak dat mezelf graag wijs, maar mij sparen doen ze alvast niet.”

Hoe zit het met angst? Speelt die jou wel eens parten?
“Angst is niet het juiste woord. Als het beest wordt losgelaten, is het één en al focus. Voor angst is gewoon geen tijd. Op zo’n moment dringt het telkens weer tot mij door: hier doe ik het voor. Dan giert de adrenaline gewoon door mijn lijf.”

Wat is tot dusver jouw meest heroïsche en meest dramatische moment?
“Voor het heroïsche verhaal moeten we terug naar vorig jaar, naar het Franse Fréjus. Daar knalde een Vlaamse ruiter met zijn hoofd op de horens van een stier, waardoor hij zijn helm kwijtspeelde. Mijn collega Robbe heeft de stier toen vastgegrepen, maar hij werd weggeslingerd. Ik heb het toen van hem overgenomen en de stier kunnen wegleiden van de rider. Mijn meest dramatische moment speelde zich af in 2023. Tijdens een training wurmde een stier zijn horens tussen mijn benen, waardoor zowat alles ter hoogte van mijn kruis verbrijzeld werd. Gevolg: een spoedoperatie en driekwart van een testikel kwijt. Maar toch nog een happy end, want ik zal nog kinderen kunnen verwekken, gelukkig.”

Heeft dat incident jou aan het denken gezet?
“Ja, maar niet lang, want een week later stond ik alweer in de piste. De draadjes zaten nog in de wonde. Uiteindelijk heeft dat voorval wel een psychologische oorlog ontketend tussen mij en de stier. Die strijd is nog altijd bezig, nota bene. Ooit krijg ik hem klein, bij wijze van spreken.”

Tram 3 nadert en jouw lijf heeft al ferme deuken opgelopen. Wanneer is het fysiek genoeg?
“Met die vraag heb ik zelf al geworsteld. Ik heb intussen zowat alles gebroken wat er te breken valt en elk ongeval is er één te veel. En toch: ondanks het feit dat ik vorig jaar had beslist dat het dit jaar mijn laatste zomershow zou worden, ben ik in 2026 opnieuw van de partij. Het is sterker dan mezelf.”

Wat heb jij als bullfighter nodig om de handdoek wél in de ring te gooien?
“Er is maar weinig dat mij zou kunnen overtuigen om ermee te kappen. Als mijn vriendin die voorwaarde al zou stellen, dan zou ik finaal voor de rodeo kiezen. Zij wéét dat. Linsey staat er trouwens op om naar elke rodeo te komen kijken. Zij staat mij bij, in goede en slechte dagen.”

Hoe zit het met ambities? Zijn die er nog?
“Ooit was een buckle winnen een ambitie, maar inmiddels heb ik zo’n exemplaar op zak. Een buckle voor een bullfighter, dat is eerder zeldzaam. Het was een droom die werkelijkheid werd. Later de fakkel kunnen doorgeven aan iemand die nog beter is nadat ik hem de knepen van het vak heb bijgebracht, ook dat is een ambitie.”

De rodeosector wordt tegenwoordig sterk geviseerd door dierenrechtenorganisaties. Hebben ze een punt?
“Weet je wat het is? Mensen oordelen vaak zonder te weten hoe de vork in de steel zit. De paarden en stieren waarmee wij werken worden veel beter verzorgd dan nogal wat honden van mensen die ik persoonlijk ken. Wat wij doen, doen we met ontzettend veel respect voor onze dieren. Daar steek ik mijn hand voor in het vuur.”

Foto’s: Caroline Detrez