MOL – Erik Verbruggen (68) staat garant voor leute en plezier als hij als goochelaar/clown Enriqué zijn publiek kan laten schateren en tegelijk ogen zo groot als soepborden kan laten trekken met oogverblindende stunts. Of hij dat nu bij een groep aan de tafel doet of zijn kuren kan uitwerken op een podium, het is hem om het even. Hij geniet ervan in elke porie van zijn geschminkte smoelwerk en in elke vezel van zijn creatieve lijf. Want hij moest van zijn vrouw!
Wat deed jij voordien in het beroepsleven?
Erik Verbruggen: “Ik volgde eerst een opleiding als turnleraar. Ik liep nog stage bij de – in het Molse – legendarische turnleraar Sooi Opdebeeck aan het KA in Mol. Ik ben ook naar de Cadettenschool geweest omdat ik het in mijn hoofd haalde om een opleiding tot jachtpiloot te volgen. Maar er waren destijds 600 gegadigden en maar vier plaatsen vacant. Ik was daar niet bij. Uiteindelijk ben ik terechtgekomen in de Gemeenschapsinstelling De Hutten.”
Hoe ben je tot het goochelen gekomen?
“Ik heb altijd wel interesse gehad voor het goochelen. Ik vond destijds Heco (Rik Cools, nvdr.) fantastisch. Eén van zijn zonen zat bij mij op school, maar ik durfde er niks over te vragen, ik was destijds een redelijk verlegen manneke. Maar ik las wel eens in boekjes en ik probeerde trucjes uit. Tot ik op mijn 55 stilaan aan mijn pensioen begon te denken. Mijn wederhelft opperde dat het niet de bedoeling was dat ik de hele dag op mijn luie krent ging zitten. Toevallig las ik in die periode in een krantje iets over een goochelschool: Mageia. En ik zette de stap. Het ging vlot bij de club, voor corona hadden we 24 leden. Na corona waren dat er nog zes. Maar er kwamen wel 2 Belgische kampioenen uit.”
De combinatie van goochelaar en clown zijn, is dat moeilijk of net leuker? Kwestie van grappig zijn en de nodige handigheid aankweken?
“Iemand zei me dat ik moest opvallen tussen het pak. Dus ik zocht de nodige attributen bij elkaar. Vooral mijn soldatenpet kon ik perfect inlassen. Maar ik wilde van in het begin een ‘nette’ clown zijn. Geen pruik, geen te grote jas, geen ‘surfplanken’ als schoenen. Ik heb drie jaar les gevolgd in het volwassenenonderwijs in Westerlo om er te leren om zelf mijn kleren te maken. Ik ben begonnen met mijn hemd, dan volgde mijn vest en dan de broek. Maar ik moet toegeven dat ik geregeld meer dan de nodige hulp kreeg van een lesgeefster die mijn passie inzag en die erg goed was. Ze maakte kostuums voor musicals en zelfs voor Tomorrowland. Toen zij door omstandigheden noodgedwongen moest afhaken, moest ik mijn vest zelf nog afwerken. Met alle binnenzakken die een mens nodig heeft. Dus daar heb ik zelf mijn plan mee getrokken.”
En Enriqué kon de baan op, of beter gezegd het podium op?
“Ik mocht op mijn werk eens het Sinterklaasfeest voor onze ’verblijvers’ opleuken. En dat viel voor beide partijen goed mee. Het is opmerkelijk hoe anders je collega’s en ook ‘de gasten’ je bekijken eenmaal je je omgekleed hebt. Ik vind dat magisch.”
Sleutel je zelf aan trucs? Ik laat me door kenners vertellen dat je die – soms voor veel geld – kan kopen?
“Dat kopen kan en dat gebeurt. Wereldwijd kun je zaken vinden. Vroeger was dat via dvd’s die je de nodige instructies gaven. Nu is het meestal via een link. Maar dan krijg je een basis. En ik heb daar mijn eigen idee over: je koopt wel de noten, maar je moet je eigen muziekstuk schrijven. Ik bedoel dat je, eenmaal de truc onder de knie, je er zelf een act moet rond opbouwen. En daar kan best veel tijd inkruipen. Dat is niets dat van het ene moment op het andere binnenkomt als een vurige tong. Het is uren en uren oefenen en denken hoe je het best kan brengen.”
Heb je ondertussen een goedgevulde agenda en een dito portefeuille?
(schatert) “Wat de agenda betreft: wat is goedgevuld? Ik neem in principe enkel opdrachten aan die ik zelf leuk denk te vinden. Als dat niet zo is, ben ik ‘bezet’. Wat de portefeuille betreft, het is voor mij een hobby, ik moet daar niet aan verdienen. En de centjes die je krijgt, gaan steevast op aan nieuwe materialen. En zo heb ik het het liefst. De vriendschap en de vrolijkheid die ik zo kan ervaren is voor mij veel meer waard dan geld.”
Nu ken ik toevallig een collega-goochelaar van jou uit het Desselse. Die blaast elke verjaardag al meer kaarsjes uit dan zijn adem hem toelaat. Maar hij animeerde recent nog op Dessel Swingt. Hoe zit dat met jou?
“Ik blijf dit doen zo lang ik kan. ’t Is gewoon een microbe. Maar wat een leuke!”
MEER INFO
www.clownenrique.com
Abonneer je op onze nieuwsbrief en ontvang elke maand een overzicht met de belangrijkste nieuwsberichten.
Onderox Magazine is een product van Uitgeverij De Heuvel BV
Akkerstraat 51, 2370 Arendonk
BE0477107168 | RPR Turnhout
+32 489 31 64 01
info@onderox.be
