Opvallende bezigheden

Arno Van Campfort, 11 jaar en te voet naar Scherpenheuvel

Gepubliceerd: 27 mei 2021  |  Onderox editie: 209

MOL — Kleine jongens worden groot. En hoe! Arno Van Campfort (11) vierde op 8 mei zijn lentefeest. Hij broedde al een tijdje op een plan om in dit bijzondere overgangsjaar iets speciaals te doen voor het goede doel. Ik trof hem op een zonnige woensdagmiddag in april om hem uit te horen.

Vertel me eens wat je van plan bent.
Arno Van Campfort: “Op 8 mei ga ik om mijn lentefeest te vieren te voet naar Scherpenheuvel en ik laat me sponsoren om Bednet te steunen.”

Hoe ben je op dat idee gekomen?
“Ik vind dit lentefeest toch wel iets belangrijks. Het is zo’n beetje als een verjaardag, maar dan nog specialer. Je wordt ouder, je gaat bijna naar het middelbaar, je krijgt een gsm,… Eigenlijk is het een beetje ‘vieren dat je ouder wordt’. Daarnaast wandel ik graag, vooral sinds corona. Tijdens één van de wandelingen met mijn ouders nam ik me voor om eens een uitdaging aan te gaan. Dat wilde ik niet alleen voor mezelf doen, maar ook voor een goed doel.”

Waarom koos je voor Bednet?
“Ik wilde een goed doel dat iets met onderwijs te maken heeft. Na wat opzoekwerk bleek het heel eenvoudig om via de website van Bednet zelf een actie op poten te zetten. En dat was een goed doel waar ik echt voor wilde gaan. Het is al erg genoeg dat kinderen ernstig ziek worden. Ik vind het leuk dat Bednet ervoor zorgt dat die kinderen niet zomaar online les moeten volgen, maar echt deel kunnen uitmaken van het klasgebeuren. Dat klasgevoel is belangrijk, zeker als je ziek bent.”

Hoe heb je die actie dan opgezet?
“Op de website van Bednet heb ik zelf een actiepagina aangemaakt. Als je surft naar www.bednet.be kan je rechts bovenaan klikken op een knop ‘Bednet steunen’. Op die pagina zie je bij ‘Doe een actie’ de mogelijkheid ‘Zet een actie op’. Daaronder kan je ook klikken op ‘Steun een lopende actie’, daar vind je mijn actie: ‘Wandeltocht Mol-Sluis-Scherpenheuvel’.”

En dan was het tijd om de actie te lanceren?
“Ja, dat was heel spannend! Enkele weken geleden was het moment aangebroken. Ik schakelde mijn ouders in om het bericht te verspreiden via hun social media. Het bericht was amper de wereld in gestuurd en het geld stroomde al binnen. Na één dag hadden we al 1.000 euro ingezameld! Ik had dat echt niet verwacht. Ik kreeg ook zoveel leuke reacties. Veel mensen vonden het knap dat ik dat ging doen. Iemand zei: ‘Zolang ik het zelf maar niet moet doen!’ (lacht). Echt, al die reacties waren hartverwarmend!”

Wat ging er allemaal door je heen?
“Ik was nogal onder de indruk! Ik was heel erg blij maar ik kreeg ook een beetje stress. Nu moest het echt wel lukken want ik wou niemand teleurstellen. Ik zal zo’n 39 kilometer moeten wandelen naar Scherpenheuvel. Gaandeweg is de stress al wel wat geminderd. Ik heb er wel vertrouwen in dat het gaat lukken.”

Hoe bereid je je voor op 8 mei?
“We wandelen regelmatig. Dat zijn niet altijd heel verre tochten. We proberen nu vooral sneller te stappen. Eind april ga ik nog één keer zo’n 20 à 25 kilometer doen, het laatste weekend voor de grote dag misschien nog 10 of 15 kilometer. Maar dan niets meer. Op die manier zou ik op 8 mei topfit moeten zijn. Ik denk er wel heel veel aan. Dan probeer ik vooral te denken aan hoe blij ik ga zijn als het lukt. Het zal zwaar en moeilijk zijn maar ik verwacht dat het toch vooral een hele leuke dag gaat worden. Ik denk dat de laatste 5 kilometer het minst zwaar zullen zijn door de adrenaline.”

Waauw, Arno, ik vind dit heel knap van je. Veel succes!
“Dank u. Ik ben zelf ook wel trots. We hebben tot hiertoe al 1.750 euro in gezameld. Dat had ik echt nooit durven denken. Er zijn meer dan 100 sponsors. En… we gaan ook een bon van Sluysjes IJs verloten onder alle sponsors. Benieuwd wie die gaat winnen!”

En dan is het 8 mei, de grote dag! De dag erna tref ik Arno in zijn tuin. In tegenstelling tot wat ik verwachtte — strompelend en half kreupel — komt hij fris voor de dag.

En? Hoe gaat het met de spiertjes?
Arno: “Heel goed! Ik voel niets meer. Dat had ik niet verwacht. Zelfs mama en papa hebben geen last. (lacht) De laatste 10 kilometer kreeg ik wat pijn aan mijn voeten, maar voor de rest ging het super goed. Het is gelukt!”

Proficiat! Je mag heel fier zijn op jezelf! Vertel eens, hoe is de dag verlopen?
“Mama heeft mij ’s morgens moeten wakker maken. Ik had heel goed geslapen. Rond 8 uur ben ik met mama, papa en mijn nonkel Wim vertrokken. We hadden de dag opgedeeld in vier ‘etappes’ en bij elke etappe kregen we ander gezelschap. Een eerste bijzonder moment was toen we in de fietstunnel (onder de ring van Mol, nvdr.) kwamen. Daar zijn pas kei toffe nieuwe graffitikunstwerken aangebracht. Heel mooi! En voor we het wisten, hadden we de eerste 10 kilometer in de benen.”

En dan was het tijd voor de tweede etappe?
“Tijdens de tweede etappe kwamen mijn nonkel Jan en tante Tessa ons vergezellen. Die afwisseling maakte het leuk. De derde etappe was de moeilijkste. Toen hebben we twee uur regen gehad. We werden niet super nat, maar toch… Gelukkig was het gezelschap op-en-top. Mijn tante Kathleen en mijn nicht Hannah hielpen om de sfeer erin te houden. Onderweg werden we nog verrast door papa zijn wielervrienden, ‘de grimberggeiten’. (lacht) Die stonden ons onder een afdakje op te wachten en hadden koffiekoeken bij, een leuke verrassing! En weet je wat ook een topmoment was? Tijdens het wandelen kregen we bericht dat we de kaap van 2.000 euro overschreden hadden. De teller staat nu op 2.060 euro!”

Hoe ging de vierde etappe?
“Hoewel mijn voeten pijn begonnen te doen, ging het heel vlot. De laatste kilometers stapten mijn vrienden en mijn broer mee. Alweer werd ik verrast want mijn vrienden hadden T-shirts laten maken met ‘team Arno’ erop. De laatste twee kilometer kwam stilaan de basiliek van Scherpenheuvel in zicht. Dat was een heel speciaal gevoel.”

Jullie hadden het gehaald! Hoe was de aankomst?
“Toen ik aankwam, stonden mijn grootouders, tantes en nonkels me op te wachten. Ik was wel wat onder de indruk. In de basiliek ben ik een kaarsje gaan branden om te vieren dat het gelukt was. Dat was een mooie afsluiter van een geweldige dag. Ik ben acht uur onderweg geweest en heb bijna 40 kilometer gedaan.”

Dat klinkt inderdaad als een zalige dag én een mooie aanvulling op je lentefeest.
“Ja, hopelijk kunnen we in de zomer toch ook nog een feestje geven voor de familie, maar ik ben al mega content! ’s Avonds hebben we thuis nog frietjes gegeten. Die smaakten nogal! En toen werd ik wéér verrast. Opeens kwamen mijn grootouders hier aan met een grote doos. Ze vonden dat ik, nu ik zoveel voor anderen gedaan had, zelf ook een cadeau verdiende. Ik kreeg een kei toffe zitzak. Dat past helemaal in het ‘chillhoekje’ op mijn nieuwe kamer. Ah ja, nu ik groot ben, moest mijn kamer ‘tienerproof’ gemaakt worden.” (lacht)

Is dit voor herhaling vatbaar?
“Ja, maar nog niet meteen. Wie weet doe ik ooit wel eens mee aan de dodentocht! Ik heb wel nog een tip voor mensen die dit ook willen proberen: neem zeker Napoleonnekes mee. Daar kan je áltijd op rekenen om je erdoor te sleuren op moeilijke momenten.” (lacht)

MAMA EN PAPA: “Het idee is eigenlijk ontstaan omdat we Arno eens een uitdaging wilden laten aangaan. We vonden dat Arno zich moeilijk in iets kon vastbijten. Het maakt ons enorm trots dat hij hier zo voor gegaan is. Hij ging op eigen initiatief trainen en zette door. Wij zijn fiere ouders!”

Meer lezen over
wandelengoededoelen

Meer Opvallende bezigheden

Wil je op de hoogte blijven?

Abonneer je op onze nieuwsbrief en ontvang elke maand een overzicht met de belangrijkste nieuwsberichten.