Louis Doms: “Ik heb geen enkele pretentie. Ik zing louter voor het plezier”

Louis Doms (86) zit er ontspannen bij, anderhalf uur voor zijn muzikale comeback in woonzorgcentrum Sint-Jozef. “Nochtans heb ik op het vlak van zingen geen verleden”, geeft hij toe. “Ik heb lang drie bijberoepen gehad: boswachter, jager en veldwachter. Als hoofdberoep koos ik simpelweg voor jobs waarmee mooi geld te verdienen viel: van het graven van waterputten tot het schilderen van hoogspanningsmasten. Of ik dat werk mis, nu ik met pensioen ben? Absoluut niet. Ik ben een eeuwige optimist. Wat voorbij is, is voorbij. Ik leef vandaag en wat later gebeurt, zie ik morgen wel weer.”

Het is precies zoals je zei: geen van die vroegere professionele activiteiten hebben ook maar iets met zingen te maken.
Louis Doms: “Vroeger zong ik zelfs nooit, moet je weten. Ik deed het enkel wanneer ik op pad ging, in een café terechtkwam en daar te diep in het glas keek. Was ik nadien weer nuchter, dan was het weer over en uit met het zingen. Geloof het of niet, maar ik ben altijd een verlegen man geweest.”

Hoe verklaar je die late openbaring als zanger dan?
Louis: “Het heeft lang geduurd vooraleer er een lichtje is gaan branden, denk ik. (lacht) Na mijn entree in de assistentiewoning, vijf jaar geleden, ben ik in de cafetaria spontaan beginnen zingen. Vanaf toen durfde ik het wel. Ik heb er zelf ook geen verklaring voor. Eén ding heb ik al wel gemerkt: mijn stem was vroeger veel krachtiger. Geen enkele jukebox speelde luider dan dat ik kon zingen. Die tijd is helaas voorbij.”

Wat moeten we ons voorstellen bij jouw repertoire?
Louis: “Ik zong vroeger vooral Vlaamse klassiekers. ‘Daar bij die molen’, bijvoorbeeld, of enkele nummers van Zangeres Zonder Naam. Dat doe ik vandaag nog altijd. Tegenwoordig zit er ook een liedje bij over cowboys, ‘’s Avonds als het kampvuur brandt’. Dat verklaart de westernhoed die ik draag.”

Een zangopleiding heb je nooit gevolgd. Heb je daar spijt van?
Louis: “In zekere zin wel. Ik heb in mijn leven hard gewerkt, zo’n opleiding is er dus nooit van gekomen. Er is ook niemand geweest die mij heeft aangemoedigd. Zo goed zal het dan toch niet geweest zijn. (lacht) Als ik alles kon overdoen, zou ik nu wel een zangcursus volgen.”

Op het podium van Sint-Jozef staat in het najaar wel een gevestigde waarde: Eddy Smets. Dat moet jouw ego toch enigszins strelen, niet?
Louis: “Bijlange niet. Trouwens, over Eddy gesproken: tijdens corona maakte ik met mijn kinderen een fietstocht in de buurt van Emblem. Op een terras zag ik Eddy met stoelen sjouwen. Ik dacht toen dat ook hij het slachtoffer was geworden van corona en er voor hem geen andere uitweg meer was dan een baan in de horeca. Later bleek dat hij in die zaak moest optreden. We zijn gaan kijken en hebben ons die avond goed geamuseerd. Als Eddy later dit jaar in Sint-Jozef optreedt, zal ik weer meezingen. Zachtjes dan.”

Jouw zomerconcert kwam er na een onverwachte periode van stilte. Was daar een reden voor?
Louis: “Ik heb inderdaad een tijdje niet meer gezongen. Iemand die live — en luid — zingt: niet iedereen was daar wild van. Sommige mensen praten liever met elkaar, in alle rust. Toen ik daar opmerkingen over kreeg, ben ik gestopt met zingen in de zaal of de cafetaria. Maar kijk: vandaag doe ik het wel weer. En ik hoop het in de toekomst opnieuw vaker te kunnen doen.”

Lang hoef je niet te wachten. Op 6 en 7 september is het weer van dat. Wat mag het publiek dan verwachten?
Louis: “Meer dan waarschijnlijk herhalen we tijdens de jaarlijkse markt ons zomerrepertoire. Dat viel duidelijk in de smaak.”

Jef Bruyninckx, een accordeonist uit de buurt, is intussen jouw vaste begeleider. Samen vormen jullie het duo ‘De Vrolijke Vrienden’. Dat vraagt om een woordje uitleg.
Jef Bruyninckx: “Die groepsnaam spreekt voor zich. Toen ik Louis voor de eerste keer zag, klikte het meteen. We zijn niet zomaar dikke vrienden, we zijn vrolijke vrienden.” (lacht)
Louis: “Voor het zomerconcert en het optreden in september werd en wordt er zelfs gerepeteerd, wat we vroeger nooit hebben gedaan. Toen hielden we het bij karaoke. Tegenwoordig is de uitdaging groter en moet ik de tekst van een blad aflezen.”
Jef: “Vijftien jaar geleden ben ik begonnen met accordeon. Op die leeftijd nog een instrument leren bespelen is geen sinecure. Op een dag heb ik ze verkocht en heb ik een nepexemplaar gekocht, waarmee ik playback. Doen alsof, dus. In het publiek is er zelden iemand die het in de gaten heeft.” (lacht)

Hoe zit het met bisnummers? Wat als het publiek vraagt om meer?
Louis: “Bisnummers hebben we niet. Bewust. We gaan ons niet te moe maken. We hebben ook geen enkele pretentie. Het is ons louter om het plezier te doen.”

Artiesten krijgen wel eens knuffels naar hun hoofd geslingerd. Is dat al gebeurd?
Louis: “Dat hebben we nog niet meegemaakt. Wat ben je trouwens met zo’n knuffel? Dat ze maar een schoon meisje naar het podium gooien, dat is een pak leuker.” (lacht)

MEER INFO
De Vrolijke Vrienden is te zien tijdens de Zomermarkt op 6 en 7 september (13 tot 18 uur) Info: www.sintjozefkessel.be

Foto: Peter Briers