Je bent marketeer, hoe is jouw boek er dan gekomen?
Dominique Merckx: “Ik heb een moeilijke periode achter de rug. Mijn hoofd functioneerde niet meer. Ik kon niet meer nadenken. Ik kon wel nog lezen, maar niet lang. En ik kon ook nog golfen. Voor de rest kon ik niks. Mijn job uitoefenen ging niet meer. Het was dus een heel uitdagend jaar. Ik was ook de weg uit mijn hoofd kwijt. Tot mijn dochter zei, toen we in ons buitenverblijf in Spanje zaten: zou je niet iets creatiefs doen?”
Het eerste dat in je opkwam was een boek schrijven?
“Ik schilder ook, maar het was zo warm dat de verf veel te snel droogde. (glimlacht) Toen dacht ik: ik ga schrijven. Ik heb altijd al eens een thriller willen schrijven en dat lukte verbazend genoeg wel.”
Wat deed dat schrijven met jou?
“Het liet mij opnieuw van betekenis worden. Dat was voor mij heel belangrijk. Eerst dat verhaal afmaken, dat was al een stap. Daarna het laten lezen door andere mensen, dat was nóg een stap. Ik ben van nature heel extrovert. Ik ben een netwerker, ik spreek graag voor publiek, ik ben dat ook gewend. Maar dat ging niet meer. Ik had mij afgesloten, ik kwam niet meer buiten en zat in een sociaal isolement. Door dat boek moest ik terug Merckxke, mezelf, worden. Het is ongelooflijk wat creativiteit kan doen om iemand terug van betekenis te laten worden.” (zucht opgelucht)
Was schrijven altijd al een deel van jou?
“Ja, eigenlijk wel. Ik heb altijd geschreven. Zelfs in de lagere school, vanaf het moment dat ik kon schrijven, schreef ik verhaaltjes. Ik heb dagboeken volgeschreven als puber. Maar ik ben ook van een generatie die werd opgevoed met het idee dat je als schrijver, schilder of creatief persoon niks verdient en geen carrière hebt. Mijn ouders hebben mij alle kansen gegeven, maar ik ben heel ambitieus. Dus heb ik eerst mijn carrière uitgebouwd. Ik heb altijd professioneel geschreven als contentmarketeer, voor websites, folders, contentstrategieën en verhalen voor bedrijven. Alleen schreef ik nooit voor mezelf.”
Waarom speelt ‘Geen zand erover’ zich dan af op een golfclub? Hoe kom je daarbij uit?
“De golf is mijn tweede thuis. Ik ben acht jaar ladies captain geweest op de Kempense Golfclub. Ik hou veel van golfen. Je bent in de natuur bezig, je ontmoet mensen en als je wedstrijden speelt, word je altijd in een ander groepje gezet. Je bent vier tot vijf uur onderweg, dus je leert die mensen kennen. Als je een beetje luistert naar mensen, kan je op eender welke locatie een thriller schrijven.”
Waarom werd je eerste fictieboek een thriller?
“Ik heb daar eigenlijk niet te veel over nagedacht. Ik schreef ooit een zakelijk boek, maar omdat ik weg wou uit mijn hoofd, mocht het niks in dat genre zijn. Toen mijn vorige boek verscheen, zei iemand op de golf ooit: ‘Waarom schreef je geen roman? Zoiets als Vijftig tinten grijs?’ Ik zei toen: ‘Wie weet schrijf ik ooit nog wel eens een thriller.’ Waarop hij antwoordde: ‘Jij bent veel te preuts om zoiets te schrijven.’ Ik denk dat dat toch ergens is blijven hangen.” (lacht)
Je koos ervoor om het boek zelf uit te geven. Waarom?
“Voor mij was het belangrijk om controle te houden, want die was ik kwijt. Daarom besloten mijn man en ik het zelf te doen. Ook omdat ik nieuwsgierig was naar wat een uitgever nu eigenlijk exact doet. Het schrijven zelf was niet het moeilijkste. Ik ben in augustus vorig jaar begonnen en in december was het verhaal klaar. Maar daarna kwam het echte werk: nalezen, verbeteren, nog eens nalezen, een cover laten ontwerpen, drukken, promoten. Vroeger deed ik zulke dingen met mijn ogen dicht. Nu moest ik mezelf daar telkens opnieuw in overwinnen.”
Heeft je marketingachtergrond je daarbij geholpen?
“Zeker. Ik zou het boek misschien wel geschreven hebben zonder mijn marketingcarrière, want dat zat ergens in mij. Maar het brengen waar het nu staat, dat had ik zonder die carrière nooit gekund. Je moet jezelf en je boek vermarkten. Niemand kent mijn pseudoniem ‘Nikki van de Zafra’. Dus moet je je lezers leren kennen, mensen bereiken en teasen. In die zin is thrillerschrijver worden even spannend als een eigen bedrijf oprichten.”
Hoe reageerde je omgeving op het boek?
“In het begin hebben ze mij echt uitgelachen. Zeker omdat het ook een sensuele thriller is. Mijn man heeft mij laten doen. Uiteindelijk vindt iedereen het fantastisch. Ik krijg heel veel positieve reacties van vrienden, familie, van vroegere zakenrelaties, van lezers.”
Wat deden die reacties met jou?
“Het was hartverwarmend. Oude schoolvriendinnen uit het middelbaar, die ik al jaren niet meer had gezien, kwamen naar mijn boekvoorstelling. Iemand met wie ik in Brussel gestudeerd heb, was er. Mensen uit het oudercomité van mijn kinderen, van toen die nog in de kleuterschool zaten, kwamen langs. Ik had de aankondiging van mijn boek één keer op Facebook gezet en al die mensen waren daar. Dat heeft mij doen beseffen hoe warm mijn netwerk is. Ik heb er spijt van dat ik drie jaar geleden gestopt ben met netwerken. Ik dacht dat ik dat allemaal kwijt was, maar dat was niet zo.”
Wat zou je aanraden aan iemand die ook vastzit?
(Denkt na) “Laat je goed omringen. Zoek een goede psycholoog of therapeut. Ik ben zelf naar een psychologe geweest en in loopbaancoaching gegaan. Veel praten. Je vooral niet sociaal isoleren. Je wil geen mensen zien, maar doe dat toch maar. Blijf mensen zien. En haal die creativiteit in jezelf boven. Al haak je een pannenlapje, maak je de meest belachelijke tekening, kleur je op nummer of schrijf je een boek. Creativiteit was voor mij de enige manier om weg te geraken uit de chaos in mijn hoofd.”
Ben je nu voorgoed vertrokken als schrijfster?
“Ik ben al bezig met een tweede boek. Het wordt geen vervolg op ‘Geen zand erover’, want dat verhaal is afgerond. Maar Nikki van de Zafra gaat door met thrillers schrijven! Als ik echt mag dromen, zou ik voltijds auteur willen worden. Maar dan moet ik eerst nog een beter verdienmodel vinden.” (lacht)
Wat wil je zeggen tegen mensen die twijfelen om zelf te schrijven?
“Gewoon doen. Ga voor je droom. Niet omdat succes gegarandeerd is, maar omdat je anders nooit weet waartoe je in staat bent. Mijn thriller begon als een creatieve oefening om mijn hoofd leeg te maken. Ik had nooit verwacht dat er een boek uit zou ontstaan, laat staan een boeklancering, signeersessies en lezers die me berichten sturen. Soms moet je gewoon de eerste stap zetten, zonder precies te weten waar de weg naartoe leidt. Als iets echt aan je blijft trekken, zit daar vaak een reden achter. Geef het een kans.”
Tekst: Amelie Van Bogaert
