Danny Kleeren: Vond al 479 vermiste trouwringen terug

479 trouwringen vond je al terug. Dat is een hoop. Verliezen wij Vlamingen dan zo massaal onze ringen?
Danny Kleeren: “Oh, je moest eens weten. Ik krijg elk weekend wel drie of vier telefoontjes van mensen die iets kwijt zijn en vragen om te helpen zoeken. Ik heb al duizenden ringen gevonden. Maar ik tel alleen de trouwringen. De teller staat nu op 479, maar ik ben er zeker van dat ik dit jaar de kaap van de 500 nog zal ronden. Dat wordt een speciaal moment, want toen ik eerder dit jaar in Mechelen een trouwring terugvond van een booteigenaar die zijn ring in de Dijle had verloren, bood hij aan om bij mijn 500ste een bootfeestje te organiseren. (lacht) De traiteur kan al gerust beginnen nadenken over het menu.”

Toch wel een heel specifieke hobby: verloren trouwringen zoeken. Hoe kom je erbij om dat te gaan doen?
“Tja, hoe kom je daarbij? Ik ben al een hele tijd fan van het programma Gold Rush op Discovery Channel. In dat programma gaan mensen in Outback Australië op zoek naar goudklompjes. Ik werd er zo door geïnspireerd dat ik zelf ook goud wou gaan zoeken. Ik bestelde een eerste metaaldetector en trok het veld in. Maar ik merkte al snel dat er hier geen goudklompjes te vinden zijn. Wel oude gespen, kogels uit de oorlog of knopen van soldaten. Rijk word je daar niet van, maar ’t was leuk genoeg om op zoek te gaan naar allerlei verdwaalde metalen voorwerpen. Toen ik op een dag met mijn detector en koptelefoon in Merksplas Kolonie aan het lopen was, tikte iemand op mijn schouder en vroeg of ik met mijn masjien ook goud kon vinden want hij was in de tuin zijn trouwring verloren. Ik ben toen meteen met hem meegelopen en al snel hadden we zijn trouwring terug. Die man was zo gelukkig, dat ik er zelf ook blij van werd. En sindsdien ben ik me er meer op gaan toeleggen.”

Je hebt er zelfs speciaal een duikopleiding voor gevolgd. Belanden er dan zoveel ringen onder water?
“Het frustreerde me dat ik mensen alleen op land of in water met geringe diepte kon helpen. Mijn apparatuur is waterdicht, dus ik dacht: ‘Waarom zou ik ook niet onder water kunnen zoeken.’ Ik heb dan een duikcursus gevolgd en sindsdien kan ik tot 18 meter diep zoeken. En dan merk je wat er allemaal in zwemvijvers en plassen te vinden is. Als iemand me vraagt om op het strand van Blankenberge te zoeken, dan vind ik meestal de ring wel terug als de eigenaar een precieze zone kan aangeven waarin het juweel verloren is. Maar als ik onder water ga zoeken in de Lilse Bergen of een andere zwemvijver, dan vind ik gemiddeld wel vier ringen terug. Ooit heb ik zelfs 17 ringen bovengehaald voordat het exemplaar dat we zochten boven water kwam.”

Mechelen, Blankenberge,… De zoekservice van Danny Kleeren lijkt wel een Kempisch exportproduct.
(Lacht) “Ja, ik rij heel wat kilometers af op zoek naar verloren spullen. Soms ook naar het buitenland. Maar tegelijk vind ik hier in de buurt ook eigendommen van buitenlanders die hier op bezoek geweest zijn. Ik heb hier nog wel wat ringen liggen met anderstalige inscripties. Die laat ik dan vertalen en probeer op zoek te gaan naar de eigenaars. Elke zes maanden plaats ik zoekertjes op mijn eigen Facebook-account, maar ook op internationale sites voor verloren spullen. Trouwringen hebben immers te grote emotionele waarde. Daarom blijf ik proberen ze terug te bezorgen aan de eigenaar. Het gebeurt trouwens ook vaak dat ringen of andere juwelen gemaakt zijn uit oud familiegoud. Die hebben nog extra emotionele waarde. Als dat het geval is, doe ik ook extra moeite om ze terug te vinden. Als ik die juwelen dan de eerste keer niet vind, ga ik sowieso nog een tweede of derde keer terug tot ik resultaat heb. Een ring uit nieuw goud zou je nog opnieuw kunnen gaan kopen, maar familiegoud kan je nooit vervangen, toch?”

En als je dat dan uiteindelijk toch terugvindt, is de voldoening des te groter…
“Natuurlijk! De emotionele ontlading bij de persoon die het juweel verloor, is vaak gigantisch. En dat straalt natuurlijk ook op mij af. Zo samen zoeken naar een emotioneel waardevol voorwerp, schept een band. ’t Is al wel een paar keer gebeurd dat we samen stonden te blèten op het strand als we een trouwring teruggevonden hadden. Het mooiste moment was trouwens toen ik een juweel terugvond waarin de assen van een overleden kind van drie waren ingesloten. Ik was toen net zo blij en emotioneel als de moeder van dat kind. De haren komen nog recht op mijn armen als ik eraan terugdenk… En zo heb ik ook ooit eens een gouden horloge met ingelegde steentjes teruggevonden. Die was waarschijnlijk tienduizenden euro’s waard. Maar voor de eigenaars hing er niet alleen een waarde in euro’s aan vast. Het was een familiestuk waardoor het voor hen veel meer waard was. Daarom doe ik het. Toveren kan ik niet, maar mijn best doen wel. En door die inzet haal ik heel wat verloren schatten uit het zand of boven water. Als de mensen een goede zoekzone kunnen afbakenen, is er heel grote kans dat ik terugvind wat ze zoeken.”

Foto’s: Tom Claessen