Willy Laurens: “Als sheriff kan ik ook na mijn pensioen het verschil maken”

Hoe Willy Laurens in de zomer van 2015 op de Gipsy Horses Ranch verzeild is geraakt? Puur toeval, zegt hij zelf. “Iemand vroeg me of ik zin had om paard te leren rijden. De eerste les was meteen ook mijn eerste kennismaking met eigenaar William Dougan. Paardrijden is nadien mijn nieuwe hobby geworden.”

Je had er net een lange loopbaan opzitten bij de lokale politie van Heist-Op-Den-Berg. Hoe was het afscheid?
Willy Laurens: “Moeilijk. Ik was jarenlang hoofdinspecteur, met evenementen en wapenvergunningen als kerntaken. Als ze me gevraagd hadden om nog langer aan boord te blijven, zou ik dat gedaan hebben. Ik heb altijd van mijn job gehouden. Daarom ook ben ik vandaag nog altijd gemachtigd opzichter.”

Geen pensionering zonder een straf carrièreverhaal. Wat was jouw spannendste politiemoment?
Willy: “Een interventie tijdens een caféruzie, met een boomlange vent die vlak voor mijn neus kwam staan. Minstens twee koppen groter, herinner ik me nog. ‘Weet jij wat je bent, manneke?’ Hij vroeg het met luide stem. Ik dacht even dat ik diezelfde avond nog in het ziekenhuis zou belanden. ‘Jij bent een brave jongen’, antwoordde hij zelf, waarop hij me een bemoedigend schouderklopje gaf. Dat moment is me altijd bijgebleven.”

Fast forward naar nu, tien jaar later. Veel is er duidelijk niet veranderd, toch niet op het vlak van ordehandhaving.
Willy: “Ik ben vandaag nog altijd ordehandhaver, zij het in een andere setting. (lacht) Twee jaar geleden heeft William Dougan me gevraagd of ik de sheriff van zijn ranch wilde worden. Uiteraard wilde ik dat. Mijn taak hier is mensen onthalen tijdens evenementen en ervoor zorgen dat alles rustig en veilig verloopt. Wanneer de gasten het domein naderen, krijgen ze mij trouwens als eerste te zien. En je weet wat ze zeggen: de eerste indruk is alles.”
William Dougan: “We zaten al een poos zonder sheriff en Willy kwam als geroepen. Ik wist van zijn verleden bij de politie. Die ervaring kwam ons goed uit. Inspecteurs zijn het gewoon om met mensen om te gaan en weten hoe ze gepast kunnen ingrijpen bij eventuele problemen. Willy’s bijdrage is dus van groot belang.”

Wat zijn voor zo’n sheriff de vereiste kwalificaties?
William: “Beleefdheid, geduld en doorzettingsvermogen. Ik wist al snel dat Willy over die kwaliteiten beschikt. Hoe ik dat kon weten? Als ik met iemand paard ga rijden, vertelt dat paard mij één en ander over de ruiter. Is hij een zenuwachtig type? Heeft ie veel geduld of net niet? Het beeld van Willy was snel gemaakt. Hij was en is een sheriff pur sang.”

Een sheriff op een ranch, is dat gebruikelijk?
William: “Niet elke ranch heeft een sheriff. Gipsy Horses is op dat vlak een uitzondering, vermoed ik. Het past binnen onze stijl. Leuk detail voor Willy: de benoeming tot sheriff is er eentje voor het leven.”

In welke mate heeft deze ranch nood aan een ‘ordehandhaver’?
William: “Doorgaans is het een ceremoniële functie, omdat zich weinig of geen incidenten voordoen. Dat hebben we te danken aan de filosofie van deze plek. De ranch werd opgericht in de jaren tachtig, toen de maatschappij meer onder druk kwam te staan en mensen last kregen van stress. Op onze ranch komen die mensen weer in balans en krijgen ze opnieuw oog voor de schoonheid van de natuur. Door rond het kampvuur te zitten en naar de maan te kijken, bijvoorbeeld. Of door het stil te maken tijdens een rit met de paarden en te luisteren naar het geluid van de vogels en het kraken van het zadel.”

Van hoofdinspecteur naar sheriff, hoe voelt dat?
Willy: “Formidabel. Het moment waarop ik mijn ster overhandigd kreeg, dat deed iets met mij. Bovendien heeft het ook iets geestigs. Een commissaris uit een buurgemeente van Heist-Op-Den-Berg, ik houd het nu wijselijk anoniem, had die bijnaam ook. Hij handelde zo’n beetje als een cowboy, begrijp je? Het verschil is dat ik nu een sheriff ben en hij het nooit echt zal worden.” (lacht)

Hoe wordt bij de politie gereageerd op jouw huidige hoedanigheid?
Willy: “Mijn oud-collega’s vinden het leuk. Dat weet ik uit eerste bron, want ik help ze nu en dan nog een handje. Bij voetbalmatchen zoom ik als cameraman in op supporters die problemen zouden kunnen veroorzaken. Het is een job buiten beeld, als het ware.”

Op de ranch daarentegen loop je wél in de kijker. Hoe gaan bezoekers daarmee om?
Willy: “Ze kennen mij en noemen me ‘de sheriff’. Ik vind het prima zo. In deze rol kan ik nog echt het verschil maken en dat stemt mij gelukkig.”

MEER INFO
www.gipsyhorses.com

Foto: Peter Briers