Sini ruilt Finse stad Tampere even voor Arendonk

Je bent hier als uitwisselingsstudent met het Erasmus-programma. Wat houdt dat eigenlijk in?
Sini Kaarela: “Erasmus is een supercool instrument van Europa. Het betekent eigenlijk dat je een tijdje naar een school in het buitenland kunt gaan, of dat je buitenlandse klasgenoten ontvangt. Het is een kans om te proeven van een andere cultuur en taal, terwijl je toch gewoon je schoolwerk doet. Je leert nieuwe vrienden kennen en krijgt bovendien een kleine financiële steun om de reis en het verblijf wat makkelijker te maken. Vorig jaar hadden wij zo een Hongaarse studente opgevangen in Finland. En dat was zo leuk dat ik het zelf ook wel eens wou proberen.”

Wat was voor jou de belangrijkste reden om op uitwisseling te gaan?
“Eigenlijk wist ik al wel een tijdje dat ik naar het buitenland wou. Ik wil graag zoveel mogelijk nieuwe landen leren kennen. En deze uitwisseling is een leuke manier om België te verkennen en tegelijk ook nieuwe vrienden te maken.”

Van welke landen droom je nog?
“Ik zou de hele wereld wel willen zien, maar de landen die ik het liefst zou bezoeken zijn Australië, de Verenigde Staten, Egypte, Japan, Singapore, Maleisië en de Maladiven.”

Je koos nu voor België, maar dan zou ik verwachten dat je liefst in één van de bekende steden zou terechtkomen. Maar jij landde in Arendonk. Was dat een bewuste keuze?
“Ja, dat was echt bewust gekozen. De keuze viel op België omdat dit een land is waar ik als driejarige al eens geweest was en enkel nog maar vage herinneringen van had. Maar ook al wist ik dat ik heel graag op uitwisseling naar België wou, toch was dit avontuur sowieso al een beetje eng voor mij. Daarom wilde ik liever niet in een drukke stad terechtkomen. Een kleine gemeente leek me een leukere omgeving dan een grote stad. En toen leerde ik een kerel uit Arendonk kennen en vroeg hem wat informatie over leuke scholen in zijn buurt. Zo kwam het Sint-Claracollege op mijn radar. De school zag er online prima uit en toen heb ik mijn Erasmus-aanvraag ingediend. En hier ben ik nu. Ik verblijf bij een Arendonks gastgezin, ga hier dagelijks naar school, feest mee met de schoolgenoten op de weekendfuiven en ben tijdens de vrije schooldagen de Belgische steden aan het verkennen.”

En hoe bevalt dat? Verschillen de levens van een zeventienjarige in Finland en in België heel erg?
“Echt wel. Alles is anders. Sommige zaken maken het hier beter dan in Finland, maar er zijn zeker ook dingen die ik nu in Finland meer ga appreciëren. Zo zijn scouts en Chiro hier in België veel meer een ding dan waar ik woon. Hier zijn al mijn vrienden lid van een jeugdbeweging. Ik weet eigenlijk niet of dat zelfs bestaat in Tampere. Verder mogen jongeren onder de achttien in Finland wettelijk gezien geen alcohol drinken. En daardoor zijn er bij ons geen fuiven zoals hier. In Finland was ik in totaal nog maar drie parties geweest. Dat heb ik hier dus al ruim verdubbeld. (lacht) Hier organiseren jongeren van mijn leeftijd trouwens ook zelf fuiven zoals in jeugdhuis ’t Onkrooid of de Bemdhal. Dat is bij ons ondenkbaar. De feestjes waar ik in Finland naartoe geweest ben, waren allemaal schoolgerelateerd en daardoor is de sfeer er ook helemaal anders dan bij ons. Ik weet nu al wel dat ik die fuiven ga missen als ik terugga naar Finland. Maar er zijn ook kleine dingen die me opvallen. Om een deur te sluiten bijvoorbeeld heb je hier zowel aan de buitenkant als aan de binnenkant een sleutel nodig. Dat is bij ons niet zo. In Finland gebruik ik aan de buitenkant een sleutel om de deur te sluiten of te openen. Maar aan de binnenkant doen we dat gewoon met een draaiknop of een hendel. Dat is helemaal niks spectaculairs, maar het valt me wel telkens op als ik die sleutel aan de binnenkant van de deur zie.” (glimlacht)

Waren er ook zaken die hier minder makkelijk wennen?
“Fietsen! Ik heb hier al wat afgefietst want het busvervoer is veel minder uitgebouwd dan bij ons. Voor ik hier kwam had ik al jaren niet meer gefietst. Ik kon het gelukkig nog wel, maar ik was het helemaal niet gewoon om naar school te fietsen. Dat was zeker in het begin een beetje wennen. En op school is het ook helemaal anders dan in Finland. In onze scholen zijn er een pak minder regels en zijn we veel vrijer. Na de pauze in de rij staan en verplicht naar buiten tijdens die pauzes, dat was echt wel een hele aanpassing voor mij. In mijn school bepalen we veel meer zelf hoe we de schooltijd invullen. Zo is er bij ons ook een zeven-weken-systeem. In die zeven weken vullen we ons lesprogramma flexibel in en we kiezen zelf of we de schooldag liever ’s morgens vroeg of wat later starten. Ik ben niet zo’n ochtendpersoon. Dus mijn schooldagen beginnen in Finland meestal wat later. Hier word ik om 8.20 uur op school verwacht.”

Is je uitwisseling ondanks het vroege opstaan toch nog oké?
“Ja, hoor! Ik heb nog geen spijt van mijn beslissing om naar België te komen. Iedereen is hier bijzonder lief. De leerkrachten doen moeite om een deel van hun cursus te vertalen of passen hun opdrachten aan zodat ik ook kan meedoen in de klas. En ik heb al heel wat vrienden gemaakt waarmee ik naar de fuiven kon en die me zelfs thuis uitnodigden op hun ‘voordrink’. En samen met mijn gastouders trek ik er in het weekend en de vakanties opuit in het land. Zo waren we al in Oostende, Brugge, Gent, Antwerpen en Brussel en gingen we zelfs een dagje naar Amsterdam. Leuke steden om te zien en in te shoppen. Ik hou wel van die oude Brugse en Gentse binnenstad of van die oude voorgevels op de Brusselse Grote Markt. Tijdens die uitstapjes heb ik helaas ook geleerd wat files zijn. Dat kennen wij in Finland helemaal niet en ik ga het ook helemaal niet missen als ik terug thuis ben. Bij zo goed als alle langere verplaatsingen hebben we hier in België en Nederland wel in de file gestaan. De eerste keer vroeg ik zelfs waarom we eigenlijk stil stonden op de snelweg.” (glimlacht)

Ondanks die files is het toch volop genieten dus, die uitwisseling?
(Knikt) “Ik kan het echt iedereen aanbevelen om op uitwisseling te gaan. Ik heb het hier echt naar mijn zin en Arendonk voelt zelfs een beetje aan als mijn tweede thuis. Ik wil er eigenlijk nog niet weg. Iedereen van mijn leeftijd die ik hier heb ontmoet, is heel open en vriendelijk. Dat is heel anders dan in Finland. Het is hier een pak gemakkelijker om mensen te leren kennen en er een vriendschap mee op te bouwen. Bij ons gaat dat veel stroever. Ik vind het geweldig dat de jongeren hier zo sociaal zijn. En weet nu al dat ik zeker nog een keer terug kom naar België, want ik heb hier op korte tijd zoveel geweldige mensen ontmoet. Maar binnenkort moet ik helaas weer vertrekken, en dan ga ik die leuke contacten en zelfs het fietsen een beetje missen.” (lacht honderduit)

Foto’s: Sini Kaarela