William Reven maakt comeback in Antwerpse Stadsschouwburg

Tien jaar lang ging het hard voor Wim Meulemans, alias William Reven. Op tournee met coverband ‘The Samantha Brothers’, actief bij ‘Groove Garden’ en vaste klant bij muziekprogramma’s als ‘De Notenclub’ en ‘Het Swingpaleis’. “Die combinatie heeft toen nogal wat energie gekost”, blikt hij glimlachend terug. “Ofwel stond ik ergens op een podium, ofwel zat ik in een opname van één of ander tv-programma. Een avondje thuis was eerder zeldzaam. Ik heb mijn dochter zien opgroeien, maar te vaak vanop een afstand. Dat wilde ik met mijn kleinzoon Leon niet opnieuw laten gebeuren. Daarom heb ik bewust een pauze ingelast. Noem het gerust familietijd.”

Mick Jagger nam ooit dezelfde beslissing, maar kwam daar verrassend snel op terug. Jij hebt het wel vier jaar volgehouden.
William Reven: “Een mens wordt niet elke dag opa. Trouwens, mijn familie is altijd al belangrijk geweest in mijn leven. Dat zal nooit veranderen.”

Vier jaar, in de muziekbranche staat dat gelijk aan een eeuwigheid. Ben je niet bang dat de mensen jou vergeten zijn?
“Die kans bestaat, dat besef ik. Ik heb geen grote hits op mijn naam staan en dat speelt in mijn nadeel. Met een beetje geluk linken de mensen mij nog wel aan populaire muziekprogramma’s op de openbare omroep. Dat ze mij niet helemaal vergeten zijn, bewijst de vraag die nog vaak opduikt: waar en wanneer kunnen we jou nog eens aan het werk zien?”

De stilte tijdens jouw sabbatperiode stond in schril contrast met de drukte tijdens de periode die daaraan voorafging en waarin er haast geen ontsnappen was aan William Reven. Hoe blik jij daarop terug?
“Met een goed gevoel, vooral dan wat ‘The Samantha Brothers’ betreft. Met die coverband grepen we terug naar de glitterpakjes en de hoogdagen van het discogenre. Ik herinner me vooral nog onze interpretatie van ‘Heaven’, een hit van Tavares. Met dat nummer hebben we zelfs de Spaanse hitlijsten gehaald, maar scoorden we ook lokaal goed. We waren tweemaal de slotact op Marktrock en even vaak te zien tijdens de Gentse Feesten. De pret kon niet op.”

The Samantha Brothers, waren dat de Romeo’s ‘avant la lettre’?
(lacht) “Misschien wel, zij het op een ander niveau. Met alle respect, maar wij werden letterlijk overal gevraagd. Honderdtwintig optredens op een jaar, dat haalden we makkelijk. Eén van de vele uitlopers van dat succes was een theatertournee aan de zijde van Barbara Dex, om maar een voorbeeld te geven. Van het een kwam het ander, er leek maar geen einde aan te komen. Net voor mijn sabbatperiode heb ik nog samengewerkt met Sandrine en Coco Jr., vooral dan in het kader van de dinerconcerten die mijn kameraad Marc Haderman en ik organiseren. Hooguit vijf evenementen op jaarbasis, that’s it. Voor mij was dat voldoende. De rest van mijn vrije tijd heb ik doorgebracht in mijn homestudio.”

Heeft dat bruikbaar materiaal opgeleverd?
“Dat denk ik wel, maar of dat materiaal ooit het grote publiek zal bereiken, dat is weer een andere vraag. Is het louter een kwestie van oefenen, dan zing ik graag liedjes van artiesten die geliefd zijn bij het grote publiek, zoals Frank Sinatra en Nat King Cole.”

Beide heren stonden bekend voor hun enorme stembereik. Lukt dat jou ook nog, na vier jaar rust?
“Een stemband is een spier die je moet onderhouden. En dus wordt er momenteel weer volop geoefend. In februari is het aan de toeschouwers om te oordelen waar ik als zanger sta. Ik hoop dat ik mensen nog altijd kan imponeren of koude rillingen kan bezorgen.”

Het zijn uitgerekend crooners als Frank Sinatra en Nat King Cole die jou straks weer in de spotlights duwen. Al sta je daar niet alleen, heb ik begrepen.
“Dat klopt. Op Valentijnsavond deel ik het podium met jazzzangeres Tutu Puoane, sopraan Iris Hendrickx, tenor Stefan Cifolelli en een elfkoppig orkest. Voor mij wordt het wennen, want dit keer treed ik aan voor een zittend publiek, dat komt om te luisteren.”

Hoe is Klassiek Nu, de organisator van ‘My Funny Valentine’, jou op het spoor gekomen?
“De verantwoordelijke zocht artiesten die via hun werk drie genres met elkaar kunnen combineren: soul, jazz en de croonerstijl. Ik heb eerder al met hen samengewerkt, ze weten dus perfect welke klankkleur en genre van mij te verwachten.”

Heb jij zelf wat met klassieke muziek?
“Ik hou vooral van klassieke filmmuziek, zoals die van John Williams. Als je naar zijn muziek luistert, voel je dat de arrangementen op een sublieme manier worden opgebouwd. Tijdens de repetitie had ik hetzelfde gevoel toen ik Stefan en Iris aan het werk hoorde.”

Begeleid worden door een symfonisch orkest, is dat niet de natte droom van elke zanger?
“Het is alleszins een buitenkans, al is de setting niet nieuw voor mij. Lang geleden was ik te gast bij ‘Disney in Concert’ in het Sportpaleis. Dat project werd toen begeleid door Robert Groslot, wiens orkest ook jarenlang centraal stond tijdens ‘Night of the Proms’.”

Een comeback in de Stadsschouwburg, daarmee leg je de lat wel erg hoog.
“Ik heb het allemaal al eens gedaan, zij het een poos geleden. Vanuit die optiek is het dan toch weer nieuw voor mij. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat bij die terugkeer naar het podium geen gezonde stress komt kijken. De nummers die ik zing zijn ook niet van de minste: ‘Send in the Clowns’ van Frank Sinatra en ‘Nature Boy’ van Nat King Cole, om er maar twee te noemen.”

My Funny Valentine is een eenmalig concert. Of zit er volgens jou meer in?
“Voor mijn part mag het. Het is aan Klassiek Nu om te beslissen of dit project aanleiding kan geven tot een tournee langs de Vlaamse culturele centra. Zeg nooit nooit.”

De organisator raadt het publiek aan om een zakdoek mee te nemen of een hand om vast te houden. Wie of wat neem jij mee?
“Ik ga ervan uit dat ik geen zakdoek nodig zal hebben, al is het niet uitgesloten dat er ook bij mij een traan zal vloeien. Sinds ik opa ben geworden, is er namelijk veel veranderd.”

Het maakt een man kwetsbaar, wordt wel eens gezegd.
“Tegen wie zeg je het! Maar niet erg, want niets mooier in het leven dan het verwelkomen van een kleinkind. Leon is een godsgeschenk.”

Wordt hij straks de jongste toeschouwer?
“Daar is hij nog te jong voor. Hij wordt binnenkort pas vier. En de start van het concert valt wat laat op de avond.”

Wat als zich na jouw comeback weer een dilemma aandient: opnieuw fulltime artiest of toch maar familieman?
“Muziek zal altijd belangrijk blijven, maar mijn familie staat op de eerste plaats. Daar is geen weg meer naast.”

MEER INFO
My Funny Valentine, op 14 februari 2026 in de Antwerpse Stadsschouwburg. Info en tickets op www.klassieknu.be.

Foto’s: Peter Briers