Sofie Lambaerts - aka La Luna: staat een kwarteeuw op binnen- en buitenlandse podia

We ontmoeten Sofie Lambaerts (45) in haar woning in Vorselaar, een dag nadat ze op zolder haar oude knipselboeken heeft teruggevonden. “Die herinneringen doen wat met mij”, geeft ze toe. “Tegelijk kijk ik er ook van op. Is het al zó lang geleden? Waar zijn al die jaren naartoe?”

We hebben het nageteld: vijfentwintig jaar op de kop.
Sofie Lambaerts: “Dat kan tellen. La Luna begon met een oproep in de krant, nota bene. Op die manier hoopte Regi Penxten een zangeres te kunnen vinden voor zijn nieuwe danceprojecten. Ik kwam terecht in een kleine studio in Nijlen, of all places. Mijn bezoek was een impulsieve beslissing, maar wel eentje met een succesvolle afloop. ‘Save Me From The Night’, met K-Voice, werd onze eerste single. Toen Steve ‘Spaceman’ Spaas op de proppen kwam, werd ik de stem van La Luna en startte ook mijn samenwerking met Regi.”

La Luna, waar komt die naam vandaan?
“Die heb ik te danken aan een oude schoolvriendin met dezelfde naam, maar ook aan mijn aangeboren passie voor de maan en het universum. Als kind kon ik urenlang staan staren naar de maan en de hemel, en die fascinatie voor het universum is altijd gebleven.”

Dance was mijlenver weg van klassiek ballet, jouw hobby op jonge leeftijd. Stond dat genre in die klassieke kringen niet gelijk aan vloeken in de kerk?
“Die hobby ging ook gepaard met zang en dat sloot aan bij wat ik deed met La Luna. Als kind had ik al ervaring opgedaan bij het Noorderwijkse kinderkoor Canta Libre. Ook dansen trok mijn aandacht. Tijdens het instuderen van de choreografieën voor La Luna was ik vaak stiekem jaloers op de dansers, omdat die zich helemaal konden laten gaan. Ziedaar mijn probleem: ik doe enorm veel dingen graag en dat is niet altijd makkelijk. (lacht) Ik ben overal inzetbaar, maar een mens moet nu eenmaal keuzes maken.”

Je was net geen twintig toen de bal aan het rollen ging. Wat vonden jouw ouders van die carrièrekeuze?
“Mijn moeder trad destijds zelf op als zangeres Twiggy, in een band met mijn vader als trompettist. Ook mijn tante zat in de showbusiness en raakte bekend als Kimberley. Bij haar was ik een poos achtergronddanseres en maakte ik deel uit van de backing vocals. Muziek zit duidelijk in onze genen. Mijn ouders hebben me daarom altijd gesteund.”

Door La Luna werd jij een tieneridool. Enig idee hoeveel Joepie-posters van jou werden gemaakt?
“Ik heb boven nog een bak vol posters staan. (lacht) Jezelf afgebeeld zien staan, ik heb dat altijd larger than life gevonden. Moesten we optreden in Spanje, dan hingen de straten daar vol met affiches met daarop onze gezichten. Onwezenlijk was dat. In mijn eigen kamer hingen niet mijn posters, uiteraard, maar die van wereldsterren als Michael Jackson en Madonna.”

Bekend zijn werkt verslavend, als we sommige vedetten mogen geloven. Klopt dat?
“Niet voor mij. Daarom is La Luna altijd een hobby gebleven, iets wat ik deed en doe naast een vast beroep. Nooit ergens anoniem naartoe kunnen gaan of op de straat voortdurend aangeklampt worden, dat hoeft voor mij niet. Ik waardeer de privacy die ik altijd heb kunnen bewaken. Precies daarom houd ik het al een kwart­eeuw vol, denk ik.”

En toch: het heeft geen haar gescheeld of je had de handdoek in de ring gegooid.
“Net voor het coronavirus uitbrak was ik het toeren en reizen inderdaad beu. Altijd dezelfde nummers zingen, ook dat ging onder de huid zitten. Een nieuwe show creëren was geen optie, want iedereen wil de grote hits horen. Ook het thuisfront, waar drie kinderen rondliepen, vroeg meer aandacht. Artiest zijn werd moeilijk combineerbaar met hun hobby’s. Om nog maar te zwijgen over mijn leeftijd. Ik ben lang geen twintig meer. De pandemie heeft, hoe vreemd ook, innerlijke rust gebracht. Toen de wereld weer openging ben ik opnieuw gaan toeren. Ik had plots weer goesting. De kinderen zijn inmiddels al wat ouder en dus niet langer een alibi om thuis te blijven. Ze zijn meer van huis dan ik.”

Hoe verklaar je die nieuwe drive?
“Het gevoel van routine dat in 2020 de kop opstak, heeft gaandeweg plaatsgemaakt voor een grote dankbaarheid. Neem nu het optreden in Valencia (Spanje, nvdr.), nog niet zo lang geleden. In de zaal zaten alleen maar vijftigers en zestigers. Twee uur na de show stond ik nog altijd in de lobby, omringd door toeschouwers die een selfie wilden maken. Heel even waande ik me een superster. De liefde die ik op die avond heb gevoeld, wil ik nu doorgeven op het podium.”

Je haalt een voorbeeld aan uit Spanje. Waarom dat land?
“Omdat in Spanje dancemuziek nog altijd populair is. La Luna staat er vaak op de affiche, onder meer bij festivals als ‘Love the Twenties’. Dat doet me plots denken aan de kop van een artikel in een magazine, jaren geleden: ‘Hoe lang zal dance het uithouden?’ Wel, lang dus. In Spanje krijgen ze er maar niet genoeg van. Veel van mijn genregenoten, zoals Anneke van Hooff, worden zelfs gevraagd voor maar één nummer. Heen en onmiddellijk weer terug: het klinkt gek, maar het gebeurt. Geboekt worden voor pakweg drie minuten, ook dat maakt mij dankbaar.”

Na een kwarteeuw nog altijd op handen gedragen worden: een mens zou van minder naast zijn schoenen gaan lopen.
“Dat is in mijn geval nooit gebeurd en zover zal het ook niet komen. Ik ben ook maar een mens, met haar goede en slechte dagen, net zoals iedereen.”

Goed nieuws voor de fans, want ermee kappen lijkt vandaag geen optie meer. La Luna loopt volop warm voor een tweede jeugd. Wat kan je daarover al kwijt?
“Weinig. We werken momenteel aan een nieuwe song, al blijft het de vraag of daar iemand op zit te wachten. België is muzikaal een complex land. Groepen als Sylver en Milk Inc. doen het hier nog altijd goed, maar de andere Vlaamse danceformaties staan vooral in het buitenland op de planken. Benieuwd dus of dat nieuwe nummer er effectief gaat komen en in welke vorm.”

In welke vorm? Leg uit.
“Het nieuwe nummer ligt ver buiten de comfortzone van La Luna en neigt meer naar het Eurosonggenre. Net daar zit het dilemma: maken we het nummer toch weer wat meer dance en La Luna, of wagen we het erop zonder toegevingen? Lanceren we dat liedje alleen op de Spaanse markt of ook hier, in eigen land? In afwachting van die mogelijke release lanceren we in december al een langspeler op vinyl, met dank aan Wim Van Dessel. Die elpee moet het 25-jarig bestaan van La Luna markeren. Daarop vinden liefhebbers van het genre onze bekendste nummers, zoals ‘Venus’, ‘When The Morning Comes’ en een pianomix van ‘Sometime, Somewhere, Someone’.

Wat als La Luna straks weer sant in eigen land wordt? Ben je daar klaar voor?
“We zien wel. Wordt het geen klepper, dan zal ik daar geen traan voor laten. Maar wordt La Luna wel weer populair, dan zal ik ook dat nieuwe succes dankbaar omarmen.”

MEER INFO
Instagram: laluna_official_music