Hoe is jouw carrière als kunstenaar ontstaan?
Louis Nagelkerke: “Als jongen van 8 jaar was ik al veel aan het tekenen. Thuis las ik in de Katholieke Illustratie, een weekblad. Daarin stonden afbeeldingen van de Indonesische cultuur, gemaakt door Rudolf Bonnet, daar is mijn passie voor Bali en Bonnet ontstaan. Op veertienjarige leeftijd stond ik al een werk van Bonnet na te schilderen. Ik ben mijn hele leven blijven schilderen en sinds 1980 ben ik fulltime professioneel kunstenaar.”
Wat drijft jou in het maken van kunst?
“Ik word dikwijls geraakt door iets, vaak een duistere kant van een cultuur die ik dan niet begrijp. Ik wil die duistere kant niet met de wereld delen, ik wil juist het mooie laten zien van hetzelfde onderwerp. Bijvoorbeeld het mooie van de Aziatische en Afrikaanse cultuur, niet de onbegrijpelijke rituelen. Of de schoonheid van Mata Hari in danskleding. Dat laat ik liever zien dan het moment waarop ze gefusilleerd is.”
Waar haal je je inspiratie vandaan?
“Ik werk graag in thema’s. Bijvoorbeeld Afrika, Bali, Arabische paarden, dans, ballet. Als ik in zo’n periode zit dan wil ik alles van zo’n onderwerp weten. Ik lees alle boeken en kijk films. Zo ging ik voor de Arabische paarden naar maneges foto’s maken. Vijftien jaar lang hebben we met ons gezin in periodes van twee maanden op Bali gewoond en gewerkt. De hele Balinese cultuur is één grote inspiratie, zoveel schoonheid. Ik maakte daar veel foto’s die ik in mijn atelier dan gebruik.”
Wat doe je om in de juiste flow te raken om creatief bezig te kunnen zijn?
“Myra en ik staan elke dag om vijf uur op. Om zeven uur zit ik al in mijn atelier te werken. En ik zet altijd muziek op. Ik luister graag naar Indonesische gamelan muziek. Dan sta ik te schilderen op het ritme.”
Wat betekent Bali voor jou exact?
“Het is zo’n bijzondere plek. Heel veel kunstenaars hebben daar gewerkt, het is een soort krachtplek met zo’n bijzondere energie. Ik houd van de Balinese cultuur en de mensen. In de vijftien jaar dat ik daar gewerkt heb werd mijn werk verkocht bij een van de belangrijkste galerieën in Azië. De welgestelden haalden daar hun kunst, ik zit onder andere in de collectie van Soeharto. CCN Azië is een keer komen filmen tijdens een expositie van mij, toen ik terug kwam in het dorp wist iedereen ineens wie ik was: Loewis Nagelkurke.” (lacht)
Rond welke thema’s werk je momenteel?
“Ik ben nu bezig met kleinere staande schilderijen waar ik ook voorwerpen op plak, zoals het gezicht van een Boeddha. Dat werd geïnspireerd door mijn zoon Yuri, die op 13 juli 2022 verongelukt is. Hij werkte veel met ‘art trouvé’, kunst gemaakt van gevonden voorwerpen. We hebben veel samengewerkt, in coronatijd is dat intensiever geworden. Zoals dit schilderij in de woonkamer. ‘Kom Louis, we gaan samen iets maken met een geisha erop’, zei hij dan. Ik schilderde de geisha en Yuri deed de rest.”
Wie zijn jouw voorbeelden?
“Ik hang nu in galerieën en musea naast het werk van mijn inspirator Bonnet, dat vind ik wel echt een compliment. Voor portretten is Rembrandt echt de beste. De diepte in een gezicht is het moeilijkste wat er is, bij veel schilders zie je dat het vrij vlak is. Ik kijk veel naar Rembrandt hoe hij de diepte met kleuren oplost. De ogen op een schilderij zijn het belangrijkste, die brengen het tot leven.”
Ben je qua stijl veranderd doorheen je carrière?
“Ik schilder realistisch, nog steeds. En ik word nog steeds beter. Vroeger schilderde ik heel veel naakten, dat staat voor mij voor schoonheid en vrijheid. Maar mensen willen dat tegenwoordig niet meer aan de muur hebben hangen, de tijden zijn veranderd. Ik schilder ook op aanvraag, maar wel wat ik zelf mooi vind. En ik ben ook wat vrijer geworden door Yuri, ‘Louis je moet meer lef hebben’, zei hij vaak, ik hoor het hem nog zeggen.” (lacht)
MEER INFO
FaceBook: Louis Nagelkerke
Instagram: Louis Nagelkerke
Tekst: Paul van Gorp
Foto’s: Myra Nagelkerke en Paul van Gorp
