Vinylverhalen: Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen

Naar welke muziek ga ik vandaag luisteren? Stellen jullie zich die vraag ook wel eens? Er is voortaan ook zoveel keuze uit zenders. Vroeger had je BRT 1 en BRT 2. En mogelijks was er wel één of andere degelijke regionale radiozender actief in je gemeente. Maar dat was het dan. En verder kon je maar hopen dat je ouders wat vinylplaten hadden die de moeite waren. Of je moest zelf sparen voor dat ene singletje. Eerlijk? Het had toch wel iets. Muziek voelde meer ‘exclusief’ aan dan nu. Toen kon je op school nog uitpakken als je de laatste hit van godbetert Jason Donovan op single had.

Als je nu een bepaald nummer wilt horen moet je welgeteld vijf seconden zoeken en je kan het beluisteren. Weg met die exclusiviteit. Maar het grote voordeel is dat er op elk moment van de dag een heel arsenaal aan muziek ter beschikking is waar je rustig uit kan kiezen. Wil je de hits van vandaag? MNM. Wil je diezelfde hits maar zonder gezever tussendoor? MNM Hits. Of je kiest voor Joe. Mag het wat ouder zijn? Joe Gold of Joe 80’s & 90’s. Liever Nederlandstalig? Joe lage landen of Radio Bene. Iets alternatiever? Stubru. Of liever De Tijdloze? Willy? Willy ClassX? Meer informatief? Radio 1. Als je een zender wil waar honden bekende kersthits nablaffen, je vindt het gegarandeerd.

Het is uiteraard pure verwennerij. Maar zoals met veel zaken in deze tijd is het misschien te veel van het goede. Je kan niet alles luisteren en van alles op de hoogte zijn. Dat maakt ook dat een groot deel muziek nooit jouw revue passeert. En dat is jammer. Maar langs de andere kant word je zo af en toe nog wel eens verrast door artiesten die je niet zo goed kent. Toen ik Yungblud voor het eerst op Werchter zag, voelde ik letterlijk de energie die hij uitstraalde. Ook al kende ik hem niet. Maar het kan ook veel dichter bij huis. Zo volg ik De Nieuwe Lichting niet op de voet. En dus word ik wel eens aangenaam verrast als deze laureaten mijn weg kruisen. Zo zag ik pas Meltheads en SONS, om die maar te noemen. Wat een dosis energie ook hier. Verder was ik zeer blij Portland, Kids With Buns, The Haunted Youth en recenter nog ISE te leren kennen. Wie deze laatste dame recent aan het werk zag bij The Atomic Orchestra weet dat dit een zeer grote dame in wording is. Getuige daarvan ook haar cover ‘Dance me to the end of love’ van Leonard Cohen. Geboren in 2005, dames en heren! Wat een talent. Zo passeert ook Dressed Like Boys meer en meer op tv. Terecht lijkt me. ‘Pinnacles’ vind ik een dijk van een nummer. En als je ‘Stop met wenen’ zegt weet ondertussen iedereen dat je het over Kaat Van Stralen hebt. Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan. Zo werd ik pas heel erg warm toen ik las dat The Scene terug gaat toeren. Thé Lau, de charismatische zanger, is ondertussen al meer dan tien jaar niet meer onder ons. Maar wat kijk ik uit om ‘Blauw’ nog eens keihard mee te brullen. En ‘Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen’. Kan het toepasselijker in deze tijden?