Vinylverhalen: Het nieuwe leven van mijn akoestische gitaar uit 1992

Ik was elf jaar toen ik mijn eerste gitaar cadeau kreeg van mijn ouders. Het was geen verrassende cadeau want ik was al enkele maanden flink aan het zeuren. Mijn beste vriend van toen had pas een gitaar gekregen en ook al enkele lessen gehad. Dat wou ik zelf ook heel erg graag. Ik ben mijn ouders nog steeds heel erg dankbaar om die investering te willen doen. Vanaf toen ging het snel. Wekelijks op de les, al snel een betere gitaar, en thuis eindeloos repeterend. Want laat me eerlijk zijn, vanzelf gaat het niet. Dat heb ik zeker ook ervaren toen ik een vijftal jaren later zelf wat les begon te geven. Het was prettig om te zien dat de cursisten zichzelf telkens opnieuw verrasten door na een paar lessen al sommige Elvis-nummers te spelen. Maar dan stokte het vaak. Een nieuwe Eric Clapton of Mark Knopfler is er niet uit voortgekomen.
Jaren gingen voorbij. Bandjes kwamen en gingen. Ook met mijn gitaren was het zo. Al ben ik op dat vlak nooit een verzamelaar geweest. Wel een opportunist. Want door mijn toenmalig lief een gitaar cadeau te doen, kreeg ik die gewoon terug door met haar te trouwen. Mijn goedkoopste cadeau ooit. Ze was er nochtans heel erg blij mee. Finaal heb ik nog één gitaar overgehouden. Een witte semi-akoestische Yamaha. Daar kan en wil ik geen afstand van doen. Die mogen ze samen met mij mee begraven. Samen veel te veel meegemaakt. Al was het, ik vermoed dat het 1992 was, een voor mij zeer dure aankoop van twintigduizend Belgische franken. Geen idee hoeveel uren we samen op het podium hebben gestaan maar ze ziet er eerlijk gezegd nog altijd zo goed als nieuw uit. Al moet ik toegeven dat het laatste optreden al wel even geleden is. Ik herinner het me zelfs niet meer. Jammer genoeg.
Afgelopen week overviel me het gevoel om ze nog een keer uit haar kist te halen. Ze leek me oprecht blij te zijn. De snaren voelden wat scherp aan en waren aan vervanging toe. En met een nieuw set snaren kon het ritueel beginnen. Snaren vervangen is iets dat ik vaak lang uitstelde. Heel plezant is het niet. Maar eens het gedaan is voel je je wel herboren. Ik weet niet of de vergelijking opgaat maar het is zoals gras afdoen of je haar knippen en baard scheren. Je stelt het altijd wat uit maar eens het ritueel gepasseerd is, begint er een nieuw leven.
Of mijn gitaar echt een tweede leven gaat meemaken op het podium? Ik durf het te betwijfelen, maar met de nieuwe snaren klinkt ze alleszins nog even feilloos als in 1992. Het heeft me ertoe aangezet om alvast het oeuvre van Royel Otis door te nemen. Een beetje dromerige gitaarpop uit Sydney die zopas nog Vorst Nationaal vulde. Wie weet het begin van een nieuwe romance. Me and my guitar!