Vinylverhalen: Geen goed voornemen maar een absolute wens voor 2026

Ik weet niet of er onder de lezers van Onderox veel uitmuntende zangers of zangeressen zitten. Ik ben er alleszins geen. Helaas. En ik heb dat altijd wel jammer gevonden. Ik fantaseer ook vaak over wat ik zou doen mocht ik wel kunnen zingen. Al was het maar één dag. Eén dag kunnen zingen. Herkenbaar voor jullie? Ik moest er opnieuw aan denken toen ik tijdens de afgelopen kerstperiode vrouwlief een plezier deed met een bezoekje aan een kerstmarkt. Ik ga daar eerlijk in zijn, ik mis een beetje dat speciale kerstgevoel om er op en top van te genieten. Dus geen Mariah Carey voor mij. Maar niet deze keer. We waren nog geen vijf minuten bij het kerstgebeuren, inclusief schaatsbaan en warme wafels, of mijn aandacht werd meteen weggezogen door drie zingende gasten op de hoek van het plein. Eerst en vooral klonk het technisch al bijzonder goed waardoor ik amper kon geloven dat het ‘gewoon’ straatmuzikanten waren. Maar vooral, de zang was zo ongelooflijk goed. Als het niet zo koud was, ik zou van mijn sokken zijn geblazen.

Hoe plezant moet het zijn als je stem dit soort van engelenmuziek kan voortbrengen. En blijkbaar moeiteloos. Dat was het enige wat ik op dat moment kon denken. Zeer eenvoudig begeleid met een akoestische gitaar en een soort van elektronische drum. Wat een verschil met die keren toen ik op kot zat en dat iedereen steeds vroeg om nog eens ‘iets’ op gitaar te spelen. En dan steeds dat dilemma. Ga ik meezingen? Wetende dat het op niets trekt. Of speel ik gewoon een instrumentaal stukje? Wetende dat het nauwelijks indruk maakt. Veelal was het iets tussenin. Wat dan nog een veel slechter idee bleek te zijn. Enkele dagen voordien was me hetzelfde gevoel overvallen. Een goede vriendin zingt in een vrouwelijke a-capella band. Acht vrouwen die samen hemels klinken, gewoonweg door hun zangtalent. Ook hier eenvoudig begeleid door gitaar en cajon. Hoe plezant moet dat zijn? Je kan altijd en overal oefenen. Je moet niet zeulen met veel te zware versterkers. Je moet geen snaren vervangen. Er valt niets te stemmen. Gewoon je stembanden opwarmen en af en toe smeren waarvoor, naar ik heb begrepen, alcohol steeds een goede keuze is. Water trouwens ook, naar het schijnt.

Ik weet ook al wat ik zou doen, mocht mijn wens uitkomen. Ik zou Bart Peeters vragen om tijdens het tv-programma ‘Live Live Live’ één nummer te mogen zingen, begeleid door The Atomic Orchestra, onder leiding van dirigent Jo Hermans. Ook een Kempenaar trouwens. Dat moet fantastisch zijn. Het mogen ook twee nummers zijn. Welke weet ik nog niet. Daar ga ik nog eens even over nadenken. Iets recent? Up-tempo? Of eerder ingetogen? Of al wat ouder? Jaren ’80 bijvoorbeeld. In het Nederlands of in het Engels? Iemand suggesties?