Een topavond met een Rode Zebra en een Zwerm Meeuwen

Toen ik ergens midden in mijn humaniora zat, liepen er in de hogere jaren enkele individuen rond die meer dan mijn aandacht trokken. Ze waren hoofdzakelijk in het zwart gekleed, met ook wel een bijzonder kapsel. Het was geen punk maar toch opvallend. Ik herinner me ook nog hun puntige schoenen. Ik vond het fantastisch en begon deze kledingstijl ook meer en meer over te nemen. De poging om ook mijn kapsel dezelfde allures mee te geven werd door mijn moeder helaas snel gefnuikt. Pas later besefte ik dat er een specifieke muziekstijl bij de kledij hoorde: new wave. Hoog tijd dus om die ook te leren ontdekken. Al gebeurde dat eerder mondjesmaat. The Cure was er vanaf dag één bij. Wat heb ik mij suf geoefend om de drumintro van ‘In Between Days’ onder de knie te krijgen. Simple Minds stond ook op de eerste rij. Altijd fan geweest van Jim Kerr. Verder vulde de platenkast zich al snel met bands als Depeche Mode, PIL en New Order. ‘Blue Monday’ blijft me nog altijd bekoren, ook al duurt het origineel oneindig lang. Maar de unieke hoes doet het ‘m helemaal.
Jaar na jaar groeide de new wave-lijst en leerde ik heel wat nieuwe bands kennen, veelal met bijzonder aangename namen zoals Sisters of Mercy, Echo & the Bunnymen, Martha and the Muffins, The Jesus and Mary Chain en A Flock of Seagulls. Ook in België werd er behoorlijke goede new wave gemaakt. ‘Can’t Live in Living Room’ van Red Zebra is zonder meer een klassieker geworden. Dat kan ook gezegd worden van The Neon Judgement en Front 242. Of van 2 Belgen en Nacht und Nebel. “Wat zou er gebeuren als ik ga toeren met enkele topmuzikanten en een oprechte ode breng aan de new wave?” Dat moet Stijn Meuris gedacht hebben toen hij enkele jaren geleden met dat idee op de proppen kwam. Ik zag het optreden eerder toevallig en was meteen verkocht. De heer Meuris heeft de ongelofelijke gave om die nummers naadloos aan elkaar te praten, de muzikanten waren excellent en de zangeres in kwestie zou de dochter van Anne Clark kunnen zijn. Een genot om naar te luisteren én naar te kijken. Ik weet zeker dat ik met een grote smile op mijn gezicht stond te genieten.
Afgelopen maand passeerde Meuris en co een tweede keer de revue. Voor deze gelegenheid had ik enkele gelijkgestemde new wave-zielen opgetrommeld. De puntschoenen hebben de tand des tijds helaas niet overleefd en mijn kapsel heeft al vele jaren geen ambitie meer maar de fel afgewassen donkere jeans met zwart hemd en zwarte trui brachten me toch terug in de sfeer. En ik was niet alleen. Het was duidelijk dat het publiek, zonder uitzondering, hier heel graag aanwezig was. En dat gold zeker ook voor mijn drie vrienden. Na het optreden bleven de herinneringen komen. Net zoals het bier en de chips. Tot we vriendelijk verzocht werden de zaak te verlaten. Het is hen vergeven. Wat een avond!