Onze reporter neemt het op tegen Amerikaanse baskethelden

Elke maand neemt onze reporter een atypische, spannende of relaxerende activiteit onder de loep. Kritisch, maar met een kwinkslag rapporteert hij zijn wedervaren. Deze maand: basketbal.

Sport, je houdt ervan of je hebt er een broertje aan dood. Ik behoor al decennialang tot het tweede kamp. Wat niet wil zeggen dat ik nooit gesport heb. Op jonge leeftijd al trad ik toe tot de lokale atletiekgemeenschap. Maandenlang heb ik de ziel uit mijn lijf gelopen, tot ik ontdekte dat het veel leuker is om niét te lopen, ik prompt een punt zette achter mijn lidmaatschap en een andere sport aanboorde: zetelduiken. Hoe dat in zijn werk gaat? Positie kiezen, juiste pose bepalen, stijlvol duiken en de hele avond roerloos blijven liggen, de blik op het televisiescherm gericht. Voorlopig zit daar geen olympische discipline in, maar wat niet is, kan nog komen.
Dat het nog niet te laat is en ook late roepingen in het verleden al grote namen hebben voortgebracht. Coach Bryant Taylor zegt het met een geloofwaardigheid die het me nog doet geloven ook. Zou het? Zou het zomaar kunnen dat ik na een korte, maar loodzware stage alsnog hoge toppen ga scheren in de basketscene? De kans is niet onbestaande, want in de gym van Bryant Taylor worden would-be’s gekraakt en vedetten gemaakt. Wie onder zijn supervisie de knepen van het vak bijgebracht krijgt, maakt kans om door te stoten naar de top. De namen die het eerder al zover schopten staan fijntjes en in alfabetische volgorde op zijn socials. Qua cv kan het tellen.
Aan de locatie zal het niet liggen: we bevinden ons in het zuidelijke deel van de Amerikaanse staat Colorado, bekend als de regio die nogal wat basketballegenden heeft voortgebracht. Wie het hier maakt, zit gebeiteld, wordt gezegd. Een lucratief contract bij een topclub is dan vaak maar een kwestie van tijd. De slogan in Taylor’s gymzaal zegt genoeg. ‘The grind will always love you back.’ Zo is het maar net. Je zal het zien: straks lonkt de sportwereld en zeg ik het onderwijs vaarwel. Eindelijk. Ik zal ze nochtans missen, de kinderen. Hoewel.

PIROUETTEREN
Basketbal: de Belgen kennen er wat van, al vallen onze aspiraties moeilijk te vergelijken met de Amerikaanse ambities. Over de Grote Plas is basketbal big business en wordt over lijken gegaan wat spelersposities en -transfers aangaat. Voor amateurs is geen plaats, alleen de beste atleten komen aan zet. “Amerikanen zijn competitief”, zegt Taylor. “Zeker als er iets te winnen of te verdienen valt.”
De korte stage waarvoor ik heb ingeschreven is er dus één van erop of eronder. Recht richting roem of roemloos weer naar huis. “Normaal weet ik binnen het uur of je een kans maakt als profspeler of niet”, verklapt Bryant. “Jouw leeftijd speelt niet in jouw voordeel, jouw motivatie wel. Als je speciaal naar Colorado komt om een selectiestage te volgen, zegt dat veel over jou.”
De eerste twee dagen staan in het teken van de basistechnieken: stop- en startbewegingen, defensieve schuifpassen en statische dribbels. “Probeer nu eens te pivoteren”, roept Taylor als de deelnemers beurtelings worden getest op hun basketjargon. Spontaan doemt het beeld op van een ballerina die — armen en handen stijlvol ten hemel gehesen — plechtig een rondje draait. Dat zal het zijn, denk ik, waarop ik die beweging zo goed en kwaad als mogelijk imiteer. De zaal gaat in een deuk, maar de coach houdt zijn blik strak en streng. “Wat je doet is pirouetteren.” Geen bank vooruit en al zeker geen kus van de meester.
Het daaropvolgende uur mag ik maar één ding doen, in een uithoek van de zaal, ver weg van de andere kandidaten: pivoteren. Taylor spaart niemand en zeker geen Vlaming-op-leeftijd die denkt dat professioneel basketbal spelen klein bier is. Voor wie pivoteren ook Chinees is: één voet op de grond, met de andere draai je om je as. Bijna zoals bij een pirouette, dus. Bijna.

STRAFPUNT
Ik ben niet de enige die in het zand bijt. Christina, amper dertien en afkomstig uit Abilene, loopt fout aan en mag vijftien push-ups doen. John, een prille twintiger uit de buurt, grijpt driemaal naast de oefenbal en ondergaat hetzelfde lot. Even later gaat het duo opnieuw de mist in en deelt het hele team in de klappen. Een halve zaal die tegen zijn zin moet opdrukken: het is geen zicht. Ik hoef de inspanning gelukkig niet te leveren. Ik sta dan nog volop te pivoteren.
Of de stage zo hard moet zijn? “Geloof me, als er straks een scout opduikt, kijkt die alleen maar naar de beste spelers”, zweert Bryant. “Je moet dus tegen een stootje kunnen. Het is niet omdat ik tijdens de training mijn stem verhef, dat ik de geleverde prestaties niet apprecieer.”
Volgende oefening: chest pass, bounce pass en overhead pass. Die lijken nog aardig te lukken, wat niet van het ‘vrijlopen’ gezegd kan worden. Slaag ik er al in om een vrij plekje te vinden, dan is er altijd wel een tegenspeler die mij voor de voeten gaat lopen. Tijdens een cruciale wedstrijdfase wordt het me plots te veel. “Ach kerel, ga toch een beetje pirouetteren”, roep ik luid, gevolgd door een fluitsignaal. Strafpunt. Schelden is verboden, legt de scheidsrechter uit. Ik mag afkoelen aan de rand van het veld. Ik ben al lang blij dat ik niet weer moet pivoteren.

TALENTSCOUT
Op de laatste dag van de stage, hét moment voor wie hoopt geselecteerd te worden, is het één en al ernst. In de wandelgangen gaat het gerucht dat Chris Garcia in de zaal zit, een bekende talent­scout uit Texas. De adrenaline giert door de kleedkamer. Het is nu of nooit. Waar de dagen voordien nog ruimte was voor cameraderie, heerst nu een schaamteloze concurrentie. Aan de top is geen plek voor iedereen en iedereen weet dat.
Mijn selectieproef bestaat uit twee onderdelen: een korte wedstrijd tegen twee gevestigde waarden, Derrick ‘DJ’ Modest en Jalen McGee, en vijf rechte shots naar de basket. Aan de zijlijn staan mijn stagemakkers, die hopen dat ik goed zal presteren, maar niet goed genoeg om met hun ticket aan de haal te kunnen gaan. Achterin de zaal zit Chris Garcia, wat knullig weggedoken onder de kap van zijn hoody. ‘Watch me, Chris.’
De wedstrijd is een regelrechte flop. Derrick en Jalen lopen me voortdurend voor de voeten, maar bij de shots keert het tij. De tussenscore loopt op tot 3-3-3. Het wordt stil in de zaal. Ik kijk naar Garcia, hij naar mij. Er hangt een selectie in de lucht. Maar dan slaan de zenuwen toe. Ik mis de laatste twee shots, Modest en McGee niet. Eindstand: 3-5-5. Niet slecht voor een Vlaming-op-leeftijd, maar is het genoeg voor de verhoopte roem en rijkdom? Garcia loopt voorbij en legt zijn hand op mijn schouder. “Thanks, I’ll call you.” Dat heeft hij tot dusver nog niet gedaan, maar zo’n beslissing vraagt nu eenmaal tijd. Ik heb alvast mijn koffers gepakt.

MEER INFO
Deze reportage kwam tot stand in samenwerking met United (www.united.com) en Sunny Cars (www.sunnycars.be).