Jan Meynen: Bouwt mee aan eigen stek voor de wijkwerking in Ginderbuiten

Het zal niet vaak gebeuren dat ondergetekende op voorhand zijn oprechte excuses moet aanbieden. Want schrijven over vrijwilligers? De file van deze gulle medemensen is véél langer dan de stoeten die alle vakbonden samen zouden kunnen in een hesje hijsen. “Wat ruist er door het struiiiikgewas”, vroeg de legendarische Toon Hermans zich destijds al af. In zijn versie was dat een heel klein vogeltje. In de Ginderbroekse versie heet dat Jan Meynen, de lokale dynamo van een levendig gehucht.

Dag Jan, hier zit je dan. Weg van bordkrijt, personeelsvergaderingen en doorlichtingen. Lukt het een beetje met het plaatsen van isolatieplaten die onderdeel moeten vormen van een totaal nieuw lokaal in het epicentrum van de wijk?
Jan Meynen: (wist even denkbeeldig werkzweet weg) “Ik was bij de school wel heel erg betrokken, maar tja, de tijd komt eraan om te stoppen. Nu ja, een beetje stoppen, want ik zie mijn school ook nog heel erg graag. Ik speel zeker niet de schoonmoeder of -vader. Maar als mijn mening gevraagd wordt, geef ik die graag. Toch zot om dat niet te doen? En als er eens aan mijn mouw getrokken wordt om in te springen, om even les te geven, om te komen voorlezen… Ja, dan sta ik paraat.”

Een ‘zittend gat’ zit er duidelijk niet in. Hoe ben je bij de Ginderbroekse wijkwerking terechtgekomen?
“Ik woon er en het was me altijd al opgevallen hoe geëngageerd en betrokken de bewoners waren én zijn bij hun wijk. Daar wilde ik me wel mee in engageren. Zo hebben we van een paar verwaarloosde perceeltjes een speelhoek gemaakt en zelfs een speelbos. Daar vertrekken op geregelde tijdstippen wandelingen door de buurt. We stimuleren ook om op de meest simpele plekjes een hoekje of een bordertje te maken om veldbloemen in te zaaien. In de plaats van wat bramen en brede weegbree. Klaprozen en korenbloemen ogen in de zomer altijd heel kleurrijk en het vergt van de mensen geen onderhoud. Maar dat is hier al heel lang enorm levendig. We bouwen hier ook al decennia elk jaar met vrijwilligers een Kersthuis op. Een hecht team brengt zelfs op geregelde tijdstippen een buurtkrantje uit. Daarin worden allerhande activiteiten voor jong en minder piep aangekondigd en verslagen.”

Lokaal legendarisch is ‘het Papierkot’ waar je nu volop in de weer bent.
“In Ginderbroek werd, zoals op meerdere plaatsen, het oud papier opgehaald. De opbrengst diende om de kas te spijzen bij diverse evenementen. De omhaling is overal gestopt en nu zijn we op die locatie aan een nieuw project bezig. Via diverse initiatieven hebben we een budget kunnen vinden. En het gemeentebestuur gaf gronden in erfpacht. Nu zijn we aan de slag om een gebouwtje te maken dat kan dienen als een soort van epicentrum voor onze werking. Met de centen kunnen we een aantal zaken bekostigen, maar heel veel werk gebeurt er door vrijwilligers.”

Maar het blijft niet bij het gebouwtje alleen?
“Neen, op het perceel hierover komen er volkstuintjes. Er hebben zich al behoorlijk wat gegadigden aangemeld. De rest van het perceel gaan we inrichten als speelpleintje. We zullen het maar Vlinderbroek noemen, zeker? Voor de tuinders voorzien we de nodige opbergruimte om hun alaam (gereedschap, nvdr.) te stallen. En binnen in het gebouw kunnen we een aantal zaken onderbrengen. Zo heeft Rik Nuyts al een imposante reeks boeken over het Ginderbroekse leven geschreven. Hij zou niet willen dat dit alles ooit in een stoffige, klamme kelder terechtkomt. Dus leggen we hier een bibliotheek aan die ter inzage komt.”

Jij verpersoonlijkt de goesting die van dit dynamische wijkteam afdruipt. Het zou me verbazen als er niet nog meer plannen in de pipeline zitten?
“Ja, we zijn zinnens om overal in de wijk verwaarloosde hoekjes, hoe klein ook een levendige invulling te geven.”

Dus bij Jan Meynen is ledigheid niet het oorkussen van de duivel?
“Hier nu nog even isolatieplaten leggen en dan ga ik op de school een uurtje voorlezen en dan de kleinkinderen van school halen. En dan nog maar weer wat isolatieplaten leggen.”

Foto: Jef Aerts