Kleine César: 'Mijn teksten komen niet uit ChatGPT, maar uit het leven van elke dag'

Je muzikale reis begon niet met een microfoon, maar met drumstokken. Hoe is die ommeslag er precies gekomen?
César Gebruers: “Ik heb inderdaad heel lang drumles gevolgd, maar de echte klik met het maken van eigen muziek kwam er pas op mijn veertiende. We waren op vakantie in Tenerife en ik werd daar flink ziek. Terwijl de rest van de familie buiten was, zat ik alleen op mijn hotelkamer met mijn iPad. Uit pure verveling begon ik te experimenteren met beats en toen ik weer thuis was, heb ik daar een tekst op gezet. Dat werd mijn allereerste nummer: ‘Golddigger’ van Little C. Ik postte het op YouTube en SoundCloud, maar de reacties waren niet bepaald hartverwarmend.”

Dat klinkt als een valse start. Hoe ging je om met die negatieve reacties?
“Leeftijdsgenoten reageerden heel slecht. Ik werd ermee uitgelachen en zelfs gepest. Dat kwam hard aan, natuurlijk. In het begin snap je niet waarom mensen zo negatief doen over iets waar jij je hart in legt. Maar het heeft me niet tegengehouden om verder te doen. Integendeel, ik heb toen zelfs drie liedjes over pesten geschreven om het van me af te zetten. In het derde middelbaar heb ik voor mezelf de lat hoger gelegd: ik besloot om alleen nog dingen te posten als ze écht goed waren. Geen half werk meer. Kwaliteit boven kwantiteit.”

Vandaag werk je samen met grote namen uit de scene, zoals producer Dejavu. Hoe belangrijk is die professionele omkadering voor jou?
“Enorm belangrijk. Werken met mensen die ook met artiesten als Dikke samenwerken, geeft me een enorme boost. Elke woensdagmiddag trek ik naar Studio 6 (Studio Six) in Tilburg. Daar schrijf ik niet alleen, maar leer ik ook hoe je een nummer technisch perfectioneert. Drummen doe ik ondertussen niet meer, maar ik schrijf wel elke dag teksten. Het is een ambacht geworden. Velen denken dat je een raptekst wel even snel met ChatGPT in elkaar draait, maar zo werkt het niet voor mij. AI kan niet die specifieke referenties naar mijn eigen leven maken op de manier die ik wil. Ik wil situaties beschrijven die herkenbaar zijn voor álle jongeren, zonder dat het alleen maar over mijzelf gaat.”

Je teksten gaan vaak over alledaagse tienerproblemen. Waar haal je de inspiratie voor je nieuwe tracks?
“Uit de realiteit van elke dag. Neem nu mijn volgende nummer: ‘Meisje op het plein’. Dat gaat over een afspraakje met een meisje, waarbij je tijdens de date beseft: ‘Oei, ik vind haar eigenlijk niet zo leuk’. Maar zij blijft je daarna wel berichten sturen. Dat ongemakkelijke gevoel, dát is wat ik wil vangen. Uiteraard moet ik mijn muziek ook ondersteunen met posts op mijn social media. Daarvoor zoek ik continu naar balans: de mensen die me volgen mogen me leren kennen en weten waarmee ik bezig ben, maar de nummers moeten over situaties gaan die iedereen herkent. Het gaat niet om mezelf maar om die connectie met de luisteraar. Als zij denken 'hey, dat heb ik ook meegemaakt', dan is mijn tekst geslaagd.”

De video voor dat nieuwe nummer blikte je zelfs in in Parijs. Hoe pak je dat visuele aspect aan?
“Ik edit mijn video’s altijd zelf, dus ik ben voortdurend op zoek naar sterke beelden. Tijdens een citytrip in Parijs met vrienden heb ik op verschillende pleinen beelden geschoten om de sfeer van het nummer kracht bij te zetten. Ik ben daar ook gewoon op meisjes afgestapt met de vraag of ze mee op camera wilden voor mijn clip. Dat was spannend, maar het resultaat is echt vet geworden. Ik vind het belangrijk om die visuele kant ook zelf in de hand te houden. Het is mijn visitekaartje en ik wil dat het er professioneel uitziet. Daarom ben ik altijd op zoek naar goeie beelden. Als ik op een coole plek kom, haal ik mijn lens boven en maak van mijn telefoon een professionele camera.”

Latijn-Wiskunde en een rap-carrière: hoe krijg je die twee uitersten gecombineerd in je weekplanning?
“Het is een uitdaging, dat geef ik toe. Latijn en wiskunde vragen veel focus en studietijd. Mijn woensdagmiddagen zijn heilig. Die voorzie ik voor de muziek in de studio. Maar de rest van de week gaat de knop om naar de schoolboeken. Ik ben daar heel nuchter in: ik hoop natuurlijk dat het lukt in de muziek en dat ik kan blijven groeien, maar ik ben niet naïef. Stel dat ik morgen opblaas en bekend word, dan kan dat ook net zo snel weer voorbij zijn. Ik wil sowieso een diploma om op terug te vallen. Die zekerheid geeft me paradoxaal genoeg juist de vrijheid om in mijn muziek meer risico's te nemen.”

Je staat ook steeds vaker op het podium. Eindhoven, de Warande, binnenkort De Kuub... Hoe bereid je je voor op die live-momenten?
“Ik probeer ongeveer één keer per maand op te treden. Er gaat niets boven de energie van een publiek. Voorbereiden moet ik daarvoor niet echt. Ik ben immers maar één van de artiesten op de line-up en breng dan maar drie of vier nummers. Maar het belangrijkste werk voor de optredens is netwerken. Je kunt het niet alleen in deze sector. Ik nodig bij mijn optredens altijd andere artiesten uit om een gastrol te spelen, en omgekeerd word ik zo ook vaak gevraagd. Zo bouw je samen aan je bekendheid en kom je in the picture. Het draait om gunnen en samenwerken. Door die contacten te leggen, krijg je kansen die je alleen nooit zou krijgen.”

Sociale media kunnen voor artiesten ook een bron van stress zijn. Hoe zorg jij dat je dicht bij jezelf blijft?
“Ik zoek daar een gezonde balans in. Ik hoef geen rol te spelen of me voor te doen als een rijke gangster. De jongen die Latijn studeert en de jongen die in de studio in Tilburg staat, dat is exact dezelfde persoon. Ik ben op mijn best als ik gewoon mezelf kan zijn. Mijn volgers waarderen die eerlijkheid. Of het nu gaat over een succeservaring of over een moment dat het even minder gaat door de pesterijen van vroeger, ik deel het. Die authenticiteit is uiteindelijk wat mensen overtuigt om te blijven luisteren.”

Wat is de ultieme droom die je met Kleine César wil bereiken?
“Natuurlijk droom ik van de grote festivals en een carrière in de muziek, maar mijn voeten blijven op de grond. Ik wil muziek maken waar mensen vrolijk van worden of waar ze zich in herkennen. Als ik over tien jaar nog steeds mensen kan raken met mijn woorden en mijn eigen energie kan overbrengen — mijn 'Vitamine C' zeg maar — dan is mijn missie geslaagd. Maar eerst die examens wiskunde overleven, want die zijn minstens even belangrijk voor mijn toekomst.”

Heb je nog een gouden tip voor andere jongeren uit de Kempen die met muziek willen beginnen?
“Blijf gaan, ook als de eerste reacties tegenvallen. Ik ben zelf het bewijs dat je van pesterijen sterker kunt worden. En zoek gelijkgestemden. Trek naar de studio, spreek andere muzikanten aan en help elkaar. Niemand wordt in zijn eentje groot. En luister vooral naar je eigen buikgevoel: maak de muziek die jíj wil horen, niet wat je denkt dat anderen van je verwachten.”

MEER INFO
Instagram: kleine_cesar

Foto’s: Kleine César