Onze reporter wordt de rechterhand van Santa Claus

Elke maand neemt onze reporter een atypische, spannende of relaxerende activiteit onder de loep. Kritisch, maar met een kwinkslag rapporteert hij zijn wedervaren. Deze maand: Santa.

Op mijn tiende kreeg ik te horen dat Sint en Santa hulp krijgen van ‘buitenaf’. Had ik me al die jaren voor niks zitten uitsloven met tekeningen, wortels en blikjes pils? “Voor de pieten”, zei mijn vader dan. Pieten ammehoela. Die teleurstelling heeft zo’n tien jaar aangehouden, tot ik als hulp-Sinterklaas werd opgetrommeld voor een acte de présence op het nationaal decemberfeest van supermarktketen Aldi en ik het hele circus dus zélf moest faken. Zonder te repeteren, zonder script. “Doe maar wat”, had iemand gezegd. Ik arriveerde anderhalf uur te laat en heb me er toen met een flauw geintje vanaf gemaakt. “De Sint stond in de file door een brand in een Aldi-filiaal, tien kilometer hier vandaan. De winkel vol-le-dig vernield. De schade wordt geraamd op 100 euro.” De Aldi was destijds nog echt goedkoop, moet u weten. De hele zaal lag in een deuk. Goed voor mijn ego, iets minder voor de geloofwaardigheid van de Heilige Man.
Dat kan dus beter. Dit keer niet in de rol van Sinterklaas, maar in die van Santa Claus. Met voorkeur in een overtuigende setting en ver weg van huis. Het laatste wat ik wil, is ontmaskerd worden door iemand die mijn stem herkent. “Peter?” Daar komt alleen maar gedoe van.
Een speurtocht op het internet brengt me bij Animatieteam De Funimals uit Bornem, een vrijwilligersteam dat feesten en evenementen opvrolijkt met de meest uiteenlopende karakters: van Pikachu en Olaf uit de animatiefilm Frozen tot Mickey en Minnie Mouse. “Sinterklaas was mijn allereerste rol”, blikt zaakvoerder Stefaan Polfliet terug. “Ik ben altijd al gefascineerd geweest door dat personage. Later heb ik mijn aanbod uitgebreid met een heleboel andere personages. Omdat de vraag gaandeweg te groot is geworden, heb ik in 2013 The Funimals opgericht, vandaag goed voor een twintigtal vrijwilligers.”

MANNELIJKE ELF
Dat ik na een telefonische sollicitatie al meteen aan de slag kan als Santa, is geen uitzondering. “Ik wil iedereen de kans geven om ooit eens een personage te spelen”, vertelt Stefaan. “Wie mensen kan entertainen is welkom, ongeacht zijn of haar leeftijd. Een 60-jarig elfje of een heel jonge Sinterklaas? Waarom ook niet, zolang het maar plausibel blijft, want voor kinderen ben je op dat moment wel degelijk de échte Sint of de ware Santa. Die magie moet overeind blijven.”
Of er schmink aan te pas komt? Het is de eerste vraag die ik stel. Ik heb rimpels bij de vleet, maar niet genoeg, schat ik, voor de rol van kerstman. “De baard bedekt een groot deel van jouw gezicht”, sust Polfliet. “Belangrijker nog dan dat is de manier waarop je de mensen aanspreekt. Doe je dat met een zachte stem, dan voelen ze zich onmiddellijk op hun gemak. Geloof vooral zélf dat je de kerstman bent. Dat helpt.” Nu maar ho-ho-hopen dat het lukt.
Eenmaal in het kostuum gaat het richting centrum van Hingene, waar de rondgang van Santa hét hoogtepunt van de jaarlijkse kerstmarkt is geworden. Niet per arrenslee, maar met een doodgewone auto. Niet geflankeerd door een bevallige kerstvrouw, maar door Quinten, een elf. “Je zal benaderd worden door nogal wat mensen die met jou op de foto willen”, waarschuwt Jos Merckx, die voor deze gelegenheid gewillig muts, baard en mantel afstaat. “Op die momenten komt de hulp van een mannelijke elf goed van pas, vooral als het echt druk wordt.”
Druk is een understatement. Ondanks de regen is het slalommen tussen het volk. Ik moet wennen aan mijn rol, maar als ik merk dat het gerinkel van mijn bel en de luide ‘hohoho’s’ mensen spontaan doen uitwijken, ben ik niet meer te stoppen. Santa is in town en iedereen mag het weten. Ik poseer naast kinderen die smeken om een foto, neem zonder morren plaats naast mama’s die mijn alter ego wel erg genegen zijn en zeg zelfs niet neen tegen commerciële kiekjes met handelaars die op de markt hun koopwaar slijten.
Na een eerste verkenningsronde voel ik me van kop tot teen Santa. Tegen een knaap die me toevertrouwt dat hij dit jaar máár twee geschenkjes heeft gevraagd zeg ik dat hij zich alsnog mag laten gaan. “Doe maar eens lekker gek, mijn kind.” Ik beantwoord de verontwaardigde blik van zijn mama met een gemoedelijke knipoog. “Dat wordt een flexi-job voor jou, mevrouw.” De kerstman komt met veel weg, merk ik, maar met alles? “Alles, dat is overdreven, al moeten mopjes wel kunnen”, zegt Stefaan. “Als Zwarte Piet het mag, waarom dan Santa niet?”

KNOEFFELEN
Een week later word ik verwacht op Winterland Hasselt, in het hart van de jeneverstad. De Coca-Cola Truck Tour maakt er zijn eerste stop voor een meet and greet met de kerstman. Eén uur lang mag ik hem ‘assisteren’, als je begrijpt wat ik bedoel. Vooraf krijg ik een duidelijke briefing: ‘hohoho’s’ moeten kunnen, maar converseren doe ik best alleen als iemand mij tijdens de fotoshoot rechtstreeks aanspreekt. Geen schalkse humor, dus. Dat wordt een pittig rondje op de tong bijten.
Op het Kolonel Dusartplein staan naast de iconische rode truck een uur voor de aftrap al tientallen mensen te wachten. De Limburgers lusten duidelijk pap van Papa Noël. “In Hasselt is dat altijd zo geweest”, zegt iemand van de Coca-Cola-karavaan. “Je zal merken dat er straks opvallend veel volwassenen zullen passeren. Die krijgen hun foto met de kerstman meteen mee naar huis, aangevuld met een gepersonaliseerd blikje frisdrank.”
Ik heb me nog maar net neergevlijd in de pluche van het geïmproviseerde kersttafereel als de immense wachtrij zich op gang trekt. Of ze op mijn schoot mag zitten, vraagt de eerste bezoeker, een vrouw van om en bij de dertig. Ze wacht het antwoord niet af en ploft zich met een aanloopje tegen mijn bourgondische buik. Mijn nochtans goed getrainde kerstkreet verdwijnt tussen de decibels van haar extatische gekir. We zijn amper twee minuten ver, nog een klein uur van dat te gaan.
De mensenstoet die voorbij schuifelt is een mix van uitgelaten volwassenen, verlegen tieners en jonge kinderen met trillende handjes. Hun gedeelde affectie voor de kerstman is aandoenlijk, het effect navenant: na een kwartier speel ik niet langer Santa, maar bén ik Santa. Ook als een oudere vrouw plots haar mond naar mijn oor brengt en heimelijk vraagt of ze ‘mich ’ns goej knoeffele méch’? Geen jota van begrepen, maar het mag. Het is tenslotte maar één keer Kerst.

MEER INFO
www.animatieteam-the-funimals.webnode.nl. Alle andere stopplaatsen van de Coca-Cola Truck Tour kan je vinden op www.coca-cola.com.

Foto’s: Jos Merckx (Hingene) en Karen Sleurs (Hasselt)