Onze reporter slooft zich uit voor Valentijn

Elke maand neemt onze reporter een atypische, spannende of relaxerende activiteit onder de loep. Kritisch, maar met een kwinkslag rapporteert hij zijn wedervaren. Deze maand: bloemschikken.

Of ik het ooit tot professioneel bloemist zou kunnen schoppen? De vraag was bedoeld als grap, maar de loopbaancoach aan wie ik ze tijdens de intake voorlegde en op wie ik al mijn hoop had gesteld voor het maken van een late carrièreswitch, zag er de humor niet van in. “Daar komen praktisch inzicht én behendigheid bij kijken”, sprak ze gedecideerd. “Aan dat profiel beantwoord jij niet.” Dat was vast bedoeld als grap, dacht ik nog, maar ze méénde het. Wat zeg ik? Bloedserieus was ze. Het is bij één sessie gebleven.
Niet het juiste profiel. Haar uitspraak is al die tijd, intussen al zo’n vijf jaar, op de maag blijven liggen. Valentijn is mijn kans om het tegendeel te bewijzen. Voor mijn Grote Liefde dit jaar dus geen voorspelbare juwelen, pralines van Leonidas of een kant-en-klaar boeket uit de superette, maar een zelfgemaakte creatie op basis van geurige bloemen. Wat zal mijn lief blij zijn. (Niet dat ik er één heb, maar eenmaal klaar met dat bloemstuk is het louter nog een kwestie van tijd.)
Plaats van afspraak is Olivia Bloom in Berchem, een bloemenwinkel die mensen met een kwetsbaarheid op een volwaardige manier wil integreren. “Het is geen inclusie in de brede zin van het woord, maar een vorm van begeleid werken”, legt zaakvoerster Jill Ceulemans uit. “Personen met extra noden kunnen hier hun talenten verkennen en aanscherpen. Wij bieden hen een zinvolle tijdsbesteding aan in een warm kader.”
In die gemoedelijke setting zal ook ik werk maken van een bloemstuk dat qua look en feel nooit eerder het licht zag. Een exclusieve compositie, warempel. “Het wordt geen klassieke Biedermeier, maar een atypische creatie op basis van kleurrijk mos, rozen en jasmijn. De geur van die bloemen zal zorgen voor een extra dimensie.”
Voor de goede orde: met een ouderwetse Biedermeier is op zich niks mis. “Deze stijl heeft alle andere stromingen binnen de bloemenwereld overleefd. Je kan er vrouwen nog altijd blij mee maken. Sommige bloemenwinkels hanteren de Biedermeier nog altijd als hun huisstijl.”

DANIEL OST
Dat mijn vrienden me in de aanloop naar deze opdracht schaamteloos hebben uitgelachen en ook loopbaancoaches geen hoge dunk hebben van mijn praktische skills, houd ik wijselijk achterwege. Daar komt Jill later zelf wel achter, gok ik. “Tijdens het bloemschikken kan alvast niets fout gaan”, voorspelt ze. “Het is geen chirurgische ingreep waarbij elke misstap dramatische gevolgen heeft. Elke handeling kan naderhand nog worden bijgestuurd.”
“We starten met een balvormig stuk steekschuim dat we bekleden met mos. We gebruiken daarvoor krammen, zo kan de ronde vorm stijlvol geaccentueerd worden. Neem telkens grote stukken, anders zou het creatieproces wel eens uren kunnen duren. Eerst komt het groene mos, later de rode variant, voor het vullen van het uitgespaarde hart, als knipoog naar Valentijn.”
Of het toch niet wat raar zal overkomen, een man die zelf een bloemstuk maakt, peil ik voorzichtig. Je hebt een groot ego of je hebt het niet. “Bloemschikken is geen exclusieve vrouwenzaak”, zweert de zaakvoerster. “Ter illustratie: Daniel Ost is één van onze trendsetters. Wat hij maakt, is ware kunst. De kans is dus niet gering dat ook jij als man erin zal slagen een stuk te maken waarvan ik onder de indruk zal zijn. Mannen scheppen en creëren graag, en dat kan net zo goed met bloemen. Vaak maken ze grote objecten, die wel wat denkwerk vragen op vlak van raamwerk en draagkracht. We mogen de mannen zeker niet onderschatten.”
Zo groot de hoogmoed na die wijze woorden, zo snel de ontnuchtering. De frontale hartvorm is te klein en ik ben net iets te kwistig met de krammen. Maar, troost Jill, alle begin is moeilijk. “Wat je met jouw handen doet, gaat via ervaring. Snijd je voor het eerst groenten, dan is dat niet zoals een chef-kok dat zou doen. Gaandeweg zal het ook met jouw snelheid goedkomen. Vandaag heb je voldoende tijd, maar als je de job van professioneel bloemist écht ambieert, moet het in de toekomst wel een pak sneller.”
Een klein uur verder is de buitenwand van de bal bedekt met mos en krijgt het rode hart zowaar driedimensionale allures. Ik sta erbij en kijk er verbaasd naar, al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat ik geen inspraak heb gehad in de gekozen vorm. “Die heb ik vooraf bepaald, waardoor ik jouw creativiteit inderdaad maar beperkt heb getriggerd”, geeft Ceulemans toe. “Maar onderschat jouw aandeel niet: ook opgelegde creaties kunnen complex zijn.”

VITRINE
In een laatste fase worden de rozen, die het geheel doen lijken op een romantische bal, strategisch geschikt. “In een cocon, vergelijkbaar met een bruidsboeket. Zo wordt het een spreekwoordelijk nest van bloemen. Bij het schikken van de rozen moet je waken over de afwisseling van de roze en rode exemplaren, anders dreigt eentonigheid.”
Elf rozen rangschikken in een cirkel, het is geen rocket science. En toch: het steekt nauw. Elke millimeter telt. “Druk de rozen zachtjes in het steekschuim. Het is belangrijk dat je weet in welk deel van de bloem je mag knijpen en in welk deel zeker niet. De knop is gevoelig, stengels zijn dat minder. Schik de rozen zodat het lijkt alsof ze naar jou kijken.”
Missie volbracht, denk ik, eenmaal de rozen in de cocon effectief mijn richting lijken uit te kijken. Fout gedacht. “We zijn nog niet klaar”, corrigeert Jill. “Laten we er jasmijnranken aan toevoegen. De witte kleur van de jasmijn contrasteert mooi met die van de andere bloemen.” Die laatste suggestie onderscheidt de kenners van de nitwits. De ranken geven het bloemstuk, zoals voorspeld, een aura van perfectie en doen het eindresultaat ook duurder ogen. Twee vliegen in één klap. Of het daadwerkelijk verkoopbaar is, is weer een andere vraag. “Dat is het zeker, al zie ik jouw compositie eerder als een toonwerk. Sterker nog: het zal deel uitmaken van de vaste Valentijndecoratie in de vitrine van Olivia Bloom.” Mijn eerste creatie en al meteen een expositiestuk? Eat that, Daniel Ost.
Een fotopitch op mijn socials om te peilen naar de mening van mijn entourage, weekt binnen het kwartier een scala aan reacties los. Van ‘elegant artistiek’ en ‘ronduit impressionant’ over ‘hola pola’ (niet al mijn kennissen zijn even welbespraakt) tot zelfs een post van de loopbaancoach waarvan eerder sprake. ‘De wonderen zijn de wereld nog niet uit.’ Zou dat als grap bedoeld zijn?

MEER INFO
www.oliviabloom.be

Foto’s: Peter Briers en Olivia Bloom