Onze reporter ontdekt de charmes van het peddelen (met motor)

Elke maand neemt onze reporter een atypische, spannende of relaxerende activiteit onder de loep. Kritisch, maar met een kwinkslag rapporteert hij zijn wedervaren. Deze maand: de Peddelroute.

‘Varen met een motorboot. Elk beetje man kan het, toch?’ Het staat in koeien van letters op een brochure van een Nederlands verhuurbedrijf dat de watersport in de buurt van De Biesbosch wil boosten. Die slogan klinkt optimistisch. Misschien té. De potige sloep waarmee ik me in 2015 op een grillige Friese rivier begaf, samen met de hele naaste familie, had zo haar eigen agenda. Als ik voor elke bolderpaal waar ik toen tegenaan ben geknald een euro had gekregen, had ik al lang een eigen boot. Wat zeg ik? Een jacht!
Ik zie de grimassen van mijn neven en nichten nog voor me. Verkrampt van angst bij de gedachte aan een nakend zeemansgraf. Ik herinner me ook nog hoe ik mijn stinkende best deed om hen gerust te stellen, zorgvuldig zoekend naar de juiste woorden. “Als we ten onder gaan, ga ik als eerste.” Paniek alom. Het was nochtans goed bedoeld. Een lang verhaal kort: we hebben het overleefd. Maar drinkgeld voor de moedige kapitein, na afloop? Vergeet het.
We zijn tien jaar later, tijd voor een nieuwe poging. Eén voordeel: de Grote Nete ligt er rustig bij. De rivier maakt deel uit van het Scheldebekken en is dus onderhevig aan getijden, maar dan nog valt ze in niets te vergelijken met de soms woelig waterlopen in het noorden van Nederland. Volgens Sport Vlaanderen is er trouwens geen vuiltje aan de lucht. ‘Of je een ervaren peddelaar bent of gewoon op zoek naar een ontspannen dagje uit, deze route heeft voor ieder wat wils. Zijn jullie klaar voor een nieuw avontuur?’ Jawel, dat zijn we.
Een dag vroeger al kloppen we aan bij Watersport De Kempen in Geel, gespecialiseerd in alles wat met watersport te maken heeft. “Wij hebben thuis altijd boten gehad”, blikt zaakvoerster Marian Tilborghs terug op haar jeugd. “De liefde voor het water zit in onze genen. Mijn zaak is daar uiteindelijk het gevolg van.”

ZERO ZEPPOS
“Wie watersport zegt, denkt in de eerste plaats aan onze noorderburen. Dat is de schuld van onze overheid”, meent Tilborghs. “In België gelden veel meer regels dan in Nederland. Vooral wat boten betreft heeft ons land veel strengere wetten. Sommige daarvan zijn terecht, maar veel andere zijn het toppunt van Belgische absurditeit.”
Wie kiest voor een zwaardere boot heeft een trailer nodig en een slipway om hem in het water te laten glijden. “In Nederland is dat doorgaans gratis, maar hier moet je voor die faciliteiten betalen, variërend van 10 tot 25 euro. Dat verklaart meteen ook de landelijke populariteit van degelijke opblaasboten. Daar heb je geen trailer of helling voor nodig.”
Wij zullen de 35 km lange Peddelroute verkennen met een Talamex Comfortline 300. In lekentaal: een robuuste rubberboot met een bescheiden prijskaartje, geschikt voor vier personen. “Over de prijzen bestaan veel misverstanden. Iedereen denkt dat boten enkel bestemd zijn voor de elite, maar dat is niet zo. Je hebt al een boot én een motor voor 2.500 euro. Alles valt of staat met wat je wenst, een kleinere opblaasboot of een groter exemplaar met een trailer erbij. Ook belangrijk zijn het budget en wat je met de boot wil doen.”
De Grote Nete bedwingen, in ons geval. Eén nadeel, mijn compagnon en ik hebben weinig ervaring en een beschamend laag Kapitein Zeppos-gehalte. “Geen schrik hebben voor water en kunnen zwemmen zijn meegenomen”, lacht Marian. “In het andere geval zijn er nog altijd de reddingsvesten, die automatisch opengaan als je in het water zou vallen. Wie zich aan de regels houdt en zijn gezond verstand gebruikt, zal geen problemen ervaren.”

CLANDESTIEN
Starten doen we aan de Marlybrug in Westerlo, het officiële startpunt van de Peddelroute. We zouden het ons makkelijker kunnen maken door verder op het uitgestippelde traject af te trappen, maar we gaan voor de complete beleving. Elk beetje man zou dat doen, toch? We zetten er overigens vaart achter: de boot opblazen en de motor bevestigen nemen amper drie kwartier in beslag. Een scheepsfluitje van een cent. “Jullie varen met een Suzukimotor van 6PK. De topsnelheid hangt af van de vaarrichting, stroomop of -afwaarts, en van de windsterkte. In de meest ideale omstandigheden is 12 km/u makkelijk haalbaar”, had Marian gezegd.
De wind zit mee, de stroming ook, maar een hittegolf en het lage waterpeil spelen ons parten. Ons én de motor, want die laatste moet daardoor opboksen tegen onvoorspelbare zandophopingen en steenbanken. Het duurt langer dan gepland vooraleer we de Snepkens, de eerste pitstop, bereiken. Even voordien heeft een voorbijganger er ons attent op gemaakt dat de Grote Nete geen gemotoriseerd verkeer duldt. “Strikt verboden”, volgens de man. Vanaf dan varen we dus clandestien en doen we er alles aan om onder de radar te blijven. Eén voordeel: zo’n sfeer van illegaliteit is opvallend goed voor het mannelijk ego. ‘Zie ons hier bezig.’ Dat sfeertje.
Die egopiek is van korte duur. Nog geen honderd meter verder houdt de motor het voor bekeken. Over en uit. Karma, denken we. Het blijft een bitch. Even Marian bellen. “Laten rusten en het dan opnieuw proberen”, luidt haar advies. Tot we plots beseffen dat we bij de startprocedure één technisch manoeuvre over het hoofd hebben gezien, de draaiknop die zorgt voor de aanvoer van benzine. De zaakvoerster had het nochtans haarfijn uitgelegd. Elk beetje man zou wat beter moeten luisteren.
Tijdens het daaropvolgende uur loopt alles gesmeerd. Daar waar het kan doen we een beroep op de paardenkracht van Suzuki, daar waar het moet peddelen we ons de pleuris. De beloning bestaat uit de adembenemend mooie fauna en flora rond de Nete-oevers, de stilte in de vallei, de zaligmakende rust die uitgaat van het varen en het zacht kabbelende water, en het comfort aan boord van de Talamex. We ruilen het selfmade lunchpakket in onze koelbox voor een stevige maaltijd in ’t Schipke. Ook stoere rivierbonken lusten een warm hapje, zo nu en dan.

OBSTAKELS
Later op de dag trekt de Grote Nete zich langzaam terug, maar tussen Hullebrug, de Boekt en de duiker, het eindpunt van de Peddelroute, reikt het water het diepst. Het gaat verbazend goed vooruit, al weten we dan al wat ons straks te wachten staat: een obstakelrijke terugvaart richting Hullebrug, waar onze wagen geparkeerd staat. Bij laag water, stroomopwaarts en tegen de wind in. We hoeven er geen tekening bij te maken. (Noot: een week later, op het diepe Kanaal Bocholt-Herentals, is van hindernissen hoegenaamd geen sprake en scoren we wel topsnelheden.)
Dat we de motor vaker moeten liften dan ons lief is en er niets anders opzit dan te roeien alsof ons leven ervan afhangt, zijn factoren die we — maken we onszelf wijs — niet hadden kunnen voorspellen. Maar dan nog blijft het varen een opwindende uitdaging. “Het is nooit overbodig om de eerste keer te varen in het gezelschap van een begeleider van De Vaarschool”, komt Tilborghs fijntjes te zeggen. “Op die manier groeit niet alleen de kennis, maar ook het zelfvertrouwen.” Nou. Elk beetje man heeft zelfvertrouwen zat, toch?

MEER INFO
Watersport De Kempen, Acaciastraat 14, Geel.
www.watersportdekempen.be

Foto’s: Johan Claes