Noah Hofkens: “Ik vind het tikken van een klok enorm rustgevend”

Je leuke hoed verraadt al een beetje waar jouw verhaal vandaag over zal gaan. Waar is jouw passie voor klokken begonnen?
Noah Hofkens: “Mijn ouders vertelden me dat ik, voor ik kon lopen, al aandachtig naar het getik van klokken luisterde. Ik herinner me ook dat er vroeger al bij mijn grootouders een antieke klok aan de muur hing met paardjes als versiering. Die heb ik altijd heel mooi gevonden. Ze is voor mij wel best speciaal want mijn papa en zijn broer mochten er van oma en opa niet aankomen. Ik ben de enige die van hen de klok zelf mag opwinden. Later heb ik dan ook een klok op mijn kamer gehangen wanneer we nog in de bakkerij woonden. Daar is het toen allemaal gestart.”

Wat vind je net zo fijn aan het getik van een klok?
“Ik vind het tikken van een klok enorm rustgevend. Ondertussen heb ik boven op zolder een vierhonderdtal klokken verzameld. Ook in mijn speelkamer heb ik een kleine verzameling staan, maar soms zet ik die klokken wel af om even geen getik te horen.” (lacht)

Hoe kom je dan eigenlijk aan zo’n grote verzameling? Koop je er vooral zelf aan of krijg je soms ook klokken van mensen uit je omgeving?
“Mensen die me kennen, weten dat ik klokken verzamel dus ik krijg regelmatig wel eens een klok of een uurwerk cadeau voor mijn verjaardag bijvoorbeeld. Ik heb zo ook een drietal klokken gekregen van een ex-collega van mijn ouders. Het is altijd leuk om weer wat nieuws toe te voegen aan mijn verzameling. In mijn vrije tijd ga ik ook regelmatig naar rommelmarkten met mijn ouders en zoek ik naar leuke, unieke stukken. Ik vind de antieke klokken met veel hout het allermooist. Daar ga ik dan ook echt naar op zoek.”

Ben je van plan om je verzameling verder uit te breiden?
“Als er nog plaats is op zolder wel. (lacht) Mijn mama en papa vinden dat niet altijd even leuk. Als ik ze allemaal tegelijk opzet, worden ze er wel eens zenuwachtig van. Hun slaapkamer is net onder de zolder dus als ze niet op tijd in slaap vallen ‘s nachts, houden de klokken hen wakker. Ik heb daar gelukkig geen last van.” (gniffelt)

Hoe reageren jouw klasgenootjes op je toch wel bijzondere hobby?
“Van klasgenoten krijg ik vaak de vraag waarom ik precies klokken verzamel. Ik merk dat kinderen van mijn leeftijd niet echt dezelfde interesse delen. Andere mensen vinden het dan weer een leuke hobby. Met de leerkrachten op school babbel ik soms ook wel over mijn verzameling. Zij vinden het wel tof.”

Wat doe je als er een klok of een uurwerk stuk gaat? Repareer je ze dan zelf?
“Ik vraag dan aan iemand die mijn oma kent om de klok te herstellen. Als het om kleine problemen gaat, sleutel ik er soms zelf wel aan op mijn bureau. Als klokken niet meer gemaakt kunnen worden, hou ik ze gewoon bij. Ik vind het dan leuk om er gewoon naar te kijken. Mijn papa helpt me op zondagnamiddag met het opwinden van alle klokken. Dat is een activiteit die we altijd samen doen want dat neemt toch gemakkelijk een uur tijd in beslag. Met de overschakeling naar het winteruur zetten we dan alle klokken een uurtje stil, dat vraagt telkens wel wat werk.”

Stel… Er breekt ooit een brand uit, welke klok zou je dan als eerste redden?
(Denkt na) “Dat vind ik een heel moeilijke vraag… Dan denk ik dat ik de klok die in de living staat als eerste zou meenemen. Dat is mijn lievelingsklok, omdat het hout een erg mooie kleur heeft. De wijzerplaat vind ik ook uniek, maar het allerleukste vind ik het geluid. Ze klinkt een beetje zoals de Big Ben van Londen. Die heb ik met mijn ouders bezocht en vind ik echt magnifiek!”

Ga je vaker op reis om klokken uit andere landen te bewonderen?
“Wanneer we in september op zeeklassen waren, heb ik de klok van het Belfort in Brugge horen luiden. Dat vond ik erg speciaal. Ik ben toen ook langs een winkeltje gewandeld waar ze mooie klokken verkopen. Misschien ga ik daar ooit nog wel eens terug naartoe. We zijn ook met het gezin eens naar het Zwarte Woud gereisd. Dé streek van de koekoeksklokken. We bezochten toen de grootste koekoeksklok ter wereld. Je kan ook in de klok binnenwandelen. Het lijkt wel een soort huisje, heel speciaal! Ik koop ook in elk vakantieland een klokkensouvenir dat ik dan meteen kan toevoegen aan mijn collectie.”

Kom je ooit nog ergens te laat, nu je hier thuis zoveel klokken hebt?
“Dat gebeurt nog wel eens. (lacht) Later wil ik heel graag piloot worden dus ik ga mijn klokken nodig hebben om op tijd te kunnen vertrekken op de luchthaven. Eerst nog mijn laatste jaar in de lagere school afwerken en daarna zien we wel!”

Foto’s: Marthe Sledsens