Lenna DuFin: “Met mijn pen neem ik wraak op mannen met losse handjes”

Het moment waarop Lenna DuFin voor het eerst besefte dat ze van schrijven haar beroep kon maken, ligt nog vers in haar geheugen. “Het waren mijn man en een handvol vriendinnen die mij in 2022 hebben aangespoord om een script in te dienen en eindelijk mijn kans te wagen”, herinnert ze zich. “De rest is recente geschiedenis.”

‘Verhalen verzinnen doe ik al mijn hele leven’, staat te lezen in jouw bio. Vanuit die optiek heeft het dus nog lang geduurd.
Lenna DuFin: “Ach, timing is alles in het leven. Feit is dat schrijven al op jonge leeftijd een dagelijkse bezigheid was. In de lagere school waren mijn opstellen steevast te lang. Mijn klasgenootjes begonnen er met tegenzin aan, maar ik wist van geen ophouden. Of ik me daar toekomstgericht veel bij voorstelde, als kind? Neen, wel integendeel. ‘Daar ga je het nooit ver mee schoppen’, waarschuwde een leerkracht mij om de haverklap. Ik heb intussen het tegendeel bewezen, wat niet wegneemt dat ik altijd ben blijven twijfelen. Hoeveel mensen slagen erin om de volgende Stephen King of Nicholas Sparks te worden?”

Nog een straffe passage: ‘Dankzij mijn ADHD is er nooit een gebrek aan inspiratie.’ Is dat figuurlijk bedoeld?
“Nee, ik bedoel écht ADHD. Ik kreeg de diagnose toen ik zeventien was. Die stempel heeft me lang dwarsgezeten, maar hoe meer ik mijn ADHD omarm, hoe leuker mijn leven lijkt te worden.”

Daar zal niet elke ADHD’er zich in herkennen, vrees ik.
“En toch. De diagnose heeft mij extra wind in de zeilen gegeven. Mensen worden gedwongen om deel te nemen aan de ratrace die het leven is geworden. Voor velen is dat een helse uitdaging, laat staan voor iemand met ADHD. Ik heb besloten dat niet langer te doen, maar in de plaats daarvan volop gebruik te maken van de creativiteit die er eigen aan is.”

De stoornis is alvast niet nefast gebleken voor die grote ambitie van jou: beroemd worden.
“Grappig dat je dat zegt. Onlangs liep ik een vroegere klasgenoot tegen het lijf, die kort daarvoor haar oude vriendenalbums had teruggevonden. Blijkbaar heb ik in elk van die boekjes geschreven dat ik later beroemd wilde worden. Hoe of wanneer, dat heeft mij nooit veel uitgemaakt, zolang ik maar beroemd werd.”

Dat had net zo goed als — ik zeg maar wat — zangeres kunnen zijn, niet?
“Vocaal zou ik die ambitie absoluut nooit kunnen waarmaken. Ik heb ooit een poging gedaan om mee te zingen in een kerkkoor, tot mijn ouders na drie weken vriendelijk verzocht werden om mij niet langer naar de repetities te sturen. (lacht) Rond die periode ben ik dan maar begonnen met het schrijven van gedichten. Op die manier kon ik mijn gevoelens beter kanaliseren. Hoeveel notitieboekjes ik heb volgeschreven? Ik ben ergens de tel kwijtgeraakt.”

Krijgen die oude gedichten ooit weer het daglicht te zien?
“Reken maar van niet. Die werkjes waren, om heel eerlijk te zijn, puberaal slecht.”

Weer naar jouw boeken. Jouw debuutroman ‘Mijn Ster aan de Hemel’ is verschenen in 2022. Hoe was die eerste kennismaking met het boekenvak?
“Wat mijn toenmalige uitgeverij betreft was het niet meteen een memorabele entree. Geen enkele uitgever eist startgeld van zijn auteurs, maar dat wist ik toen nog niet. Mijn uitgeverij liet mij wel geld ophoesten, zo’n 6.000 euro. Nadien bleek ook nog eens dat ik geen aanspraak kon maken op de rechten op de cover van dat boek. Eén pluspunt toch: van ‘Mijn Ster aan de Hemel’ zijn alle fysieke exemplaren verkocht.”

Niet slecht voor een debuterend auteur. Of kwam er beginnersgeluk bij kijken?
“Ik denk dat het biografische aspect de verkoop heeft gestuwd. Het verhaal is losjes gebaseerd op de lotgevallen van mijn dochter, die geboren werd met hartafwijkingen. De basis van het boek is wat dat proces met mij als mama heeft gedaan, samen met een reflectie op mijn gevoelens na het afscheid van een bijzonder iemand, die stierf aan de gevolgen van kanker.”

Een jaar later ben je overgeschakeld op het dark romance-genre, in de nasleep van E.L. James’ Fifty Shades of Grey. Wordt die trilogie in auteurskringen nog altijd beschouwd als een stichtend voorbeeld?
“Om eerlijk te zijn, neen. Ik kocht die drie boeken op aanraden van een vriendin, maar na het lezen ervan begreep ik de heisa en de hype niet. Zo goed zijn die verhalen nu ook weer niet. E.L. James heeft de aandacht voor dark romance geboost, dat wel. Het genre is nog altijd een hot topic.”

Als auteur neem je geen blad voor de mond. Zo heb je nooit onder stoelen of banken gestoken dat opvolger ‘Eén plus één is drie’ gebaseerd is op jouw voorstelling van een droomleven.
“Klopt. Kijk, mijn man en ik hebben een open relatie, dat is geen geheim. Ook het hoofdpersonage in mijn tweede roman is getrouwd, maar dat engagement houdt haar niet tegen om een relatie te starten met een andere man. Ik heb gekozen voor het perfecte scenario, want het gaat over twee brandweermannen. Niet gebaseerd op waargebeurde feiten dus, maar eerder op ware verlangens.”

In de daaropvolgende Castle of Kink-reeks wordt het bijwijlen nog donkerder en komt ook BDSM om de hoek loeren. Is dat opnieuw een literaire weergave van eigen verlangens?
“Het is eerder een kwestie van het creëren van de ideale setting, waarin alles kan en mag. Castle of Kink staat voor een fictief Vlaams middeleeuws kasteel dat ik naar de 21ste eeuw heb gevoerd en onderdak biedt aan een BDSM-club, wat staat voor bondage, discipline, dominantie, submissie, sadisme en masochisme. Zoals ik al zei: de ideale setting.” (lacht)

Met ‘Mijn presidenten’, jouw meest recente worp, lijk je alweer een andere richting in te slaan: maatschappijkritische romantiek. Zijn we als maatschappij niet goed bezig dan?
“Ik denk het niet. In die nieuwe reeks neem ik wraak op mannen die vrouwen mishandelen. Mijn drijfveer is vooral de frustratie over hoe justitie de laatste jaren is omgegaan met mannen die zoiets doen. Eerder deze maand las ik in de krant dat een 22-jarige man amper vier jaar celstraf heeft gekregen na een meisje van veertien zwanger te hebben gemaakt. Die zaak ging nochtans gepaard met behoorlijk wat geweld en agressie. Dat maakt mij als auteur boos.”

Gendergeweld krijgt tegenwoordig meer aandacht dan vroeger. Mag het volgens jou nog wat meer zijn?
“Zonder twijfel. Het mag niet, het moét. De Nederlandse comédienne Soundos El Ahmadi heeft onlangs flink wat stof doen opwaaien, maar dat stof is naderhand helaas weer gaan liggen. Via mijn boeken wil ook ik mijn stem laten horen. En mijn motto is helder: hoe luider, hoe beter.”

MEER INFO
Lenna organiseert mee beLEEF BOEKen, van vrijdag 3 tot zondag 5 april in GC Klein Boom, Mechelbaan 604, Putte. Meer info op www.beleefboeken.be en www.lennadufin.com.

Foto’s: Peter Briers