Anton Op de Beeck: Als ‘wie.zennekik’ op weg naar het BV-schap

Eigenlijk ben je een videograaf. Wanneer kreeg je dat idee om jezelf op Instagram te smijten?
Anton Op de Beeck: “Ik bewandel al heel mijn leven een creatief pad. Op m’n 18de werd ik deejay, daarna begon ik zelf muziek te maken. Zo ben ik in de videografie gerold, met het maken van eigen filmpjes. De laatste jaren heb ik veel content gemaakt voor andere mensen. Er zit dan altijd een bepaald idee in je hoofd: moet het humoristisch zijn? Voor welk bedrijf is het? Daar hoort een timing en een mimiek bij. Ik had altijd het gevoel dat die video’s goed zitten. Volgens mij heb ik daar wel feeling voor. De laatste jaren zie je ook veel filmpjes van mensen die gewoon wat over zichzelf praten. Toen dacht ik: misschien kan ik dat ook wel. En op een avond was mijn vrouw de deur uit, de kinderen sliepen. Toen heb ik wat geprobeerd, ik begon te filmen en begon over een paar thema’s te praten. Wat gaat er fout bij de kassa van ‘den Aldi’? Waarom luisteren volwassenen naar K3? Van die dingen… Op die avond heb ik toen een tiental filmpjes gemaakt. Ik begon die te posten en na de derde video kwam er meteen veel reactie. Daarom bleef ik bezig. Nu zijn we tweeënhalve maand verder en komen er plots zoveel dingen op mij af. 55.000 volgers op zo’n korte tijd. Dat zou voor Instagram ongezien zijn. Echt crazy. Ik zeg gewoon mijn mening, wel een beetje uitvergroot, maar het is niet echt een speciale mening. Toch moet ik bij de mensen iets raken.”

Je liet al weten dat je geen uitleg hebt voor dat succes.
“Om iets te kunnen verkopen, moet je dit of dat doen. Dat hoor je wel eens. Maar volgens mij heeft dat niets met wiskunde te maken. Het gaat ook niet om one size fits all. Iedereen is anders, iedereen heeft een unieke stijl. Je moet daarnaar op zoek en dan dingen uitproberen. Wat werkt en wat werkt niet? Maar is er daarom een formule? Nee, dat bestaat gewoon niet. Wie dat wel vertelt, kletst uit zijn nek.”

Dat Kempense accent speelt wel mee, toch?
“Er zijn veel mensen uit Antwerpen die mij volgen, meer dan uit Herentals. Natuurlijk wonen er meer mensen in Antwerpen, dat speelt mee. Maar ik verneem dat ze mijn dialect zo sappig vinden. Vroeger hoorde je dat Kempisch meer op tv. Dat was altijd een hit. Nu is dat volgens mij wat geminderd. Misschien wakker ik een oude liefde terug aan?”

Het moet wel kloppen. Bij een slechte imitatie haakt het publiek af.
“Ja, je voelt als zo’n accent of dialect niet klopt. Sommige acteurs kunnen dat wel. Maar het mag niet te geforceerd zijn, want dan geloven de mensen dat niet. En die herkenbare thema’s spelen ook wel mee. Wie staat er niet voor de kassa van ‘den Aldi’? Iemand die zijn hand niet opsteekt als je die laat oversteken. Wie maakt het niet mee? Daarin zit veel herkenbaarheid. Maar je moet wel breder gaan. Het publiek moet het niet alleen om die thema’s grappig vinden. Je moet zelf ook geestig zijn. Daarom ben ik beginnen spelen met andere dingen, met wat er bijvoorbeeld leefde tijdens het WK voetbal. Ook dat sloeg aan, mensen zijn mij echt beginnen volgen om wie ik ben. En dat biedt veel opties voor wat ik nog allemaal wil doen.”

Die dagelijkse, kleine irritaties slaan inderdaad erg aan. Omdat een kijker beseft dat hij niet de enige is met die ergernissen.
“Ook omdat die vaak niet worden uitgesproken. Dat zeg je misschien tegen je partner of in een kleine groep. Maar verder gaat die frustratie meestal niet. Ik merk nu hoeveel keer zo’n filmpje wordt doorgestuurd: duizenden keren. Niet omdat het grappig is, maar omdat zovele mensen met die frustratie zitten. Bovendien klagen wij Vlamingen graag, dat speelt ook mee. En dan is er nog die slotzin: ‘wie zennekik?’. Dat geeft nog een extra laag. Zo zijn wij ook. Wie ben ik om daaraan iets te kunnen veranderen? Wat ik maak of denk speelt toch geen rol! Dat zorgt zeker voor een extra element.”

Ik woon samen met een Antwerpse en krijg vaak te horen: maak je daar toch niet druk in… Ergeren Kempenaren zich misschien meer?
“Dat zou wel kunnen. Dat gefrustreerd geraken, reageren met: Godverdomme! Ik denk dat Kempenaren dat wel erg hebben.”

Die ergernissen komen in shows van bekende comedians vaak terug, bij Alex Agnew bijvoorbeeld. Is dat nog een ambitie?
“Ik heb pas weer contact gehad met een management, intussen zijn dat er vier. Ik word dan zelf gecontacteerd. Hoe zit het met mogelijke sponsoring? Welke prijzen kan ik vragen met mijn bereik? Daarin moet ik me echt laten begeleiden. Ik ben dat ook van plan. Dat gaat effectief door. Er bestaan plannen voor een samenwerking qua content creating, ook op een langere basis. En er zijn een paar BV’s die mij volgen. Ik voel echt dat ik er echt iets meer mee moet doen. Die mediawereld heeft mij ook altijd geïnteresseerd. De kansen komen nu, die moet ik echt grijpen.”

Philippe Geubels trok in een mum van tijd van de Colruyt naar een groot podium. Het kan snel gaan.
“Ja, ook mijn leven is op een paar maanden tijd helemaal veranderd. Ik blijf als videograaf nog wel freelancen, maar ik ga het wel anders doen. Het wordt gewoon heel veel. Ik voel nu ook de kracht van sociale media, de dagelijkse berichten, de BV’s die reageren. Plots ben je met Karen Damen bezig over K3. Dat is ergens absurd, maar je moet dan wel jezelf blijven.”

Met dat filmpje over K3 brak je wat door, toch?
“Dat is opgepikt door de media. Ik kreeg toen ook een uitnodiging van Karen Damen, om naar het concert te komen. Daar heb ik toen iets over gepost, maar heel amicaal.”

Een recente post ging over techno: want wie vindt Amelie Lens eigenlijk echt goed? Ook gratis naar Tomorrowland geweest?
“Ik hoor nu soms dat ik het daarvoor doe, maar dat is zeker mijn bedoeling niet. Techno is gewoon een genre dat ik niet begrijp. Voor mij is dat te eentonig, maar iedereen mag mij tegenspreken, geen probleem. Want heel veel mensen trekken wel naar techno, maar vinden ze dat echt goed? Volgens mij gaat het meer om de hype, om bij de kudde te horen. Maar goed, ieder zijn ding.”

Nog even over de kansen die je nu krijgt. Je zou inderdaad gek zijn om die te laten liggen. Armer worden die influencers er ook niet van. Al is dat wellicht niet jouw voornaamste motivatie.
“Klopt, maar in het Belgische medialandschap was het vroeger ondenkbaar om als onbekend gezicht plots aandacht te krijgen. De sociale media zijn nu de manier om je daar een weg in te banen. Jouw gsm is nu de nieuwe tv geworden. Dat zie je zeker bij de jeugd en de nieuwe generatie. De gezichten die het daar goed doen, zijn eigenlijk de nieuwe tv-sterren. Ik kon nog genieten van een film die twee uur duurde, dat kon je als kunst zien. Dat is nu meer en meer aan het verdwijnen. Het moet nu allemaal flitsend zijn. De aandachtspanne wordt steeds korter, we moeten snel kunnen scrollen. Ons menselijk brein vraagt om die prikkels. Maar je kan daar ook gebruik van maken, om er iets positiefs en creatiefs mee te doen.”

Ook goed voor de onemanshow Wiezennekik?
“Ik krijg die vraag wel, maar dat is een aparte kunst. Dat is iets heel anders dan een video met een kort script. Het is toch een vak apart.”

Maar misschien wel van de gsm naar de echte tv?
“Ik hoop het, wie weet…”