Onze reporter trotseert rotsen en hellingen

Elke maand neemt onze reporter een atypische, spannende of relaxerende activiteit onder de loep. Kritisch, maar met een kwinkslag rapporteert hij zijn wedervaren. Deze maand: GR-route.

Ik beken: ik heb het woord ‘bureaustretcher’ moeten opzoeken. Nu ik weet wat het betekent, kan ik formeel bevestigen dat het zo erg nog niet is. Ik ben geen sportman in de brede zin van het woord, maar heb al wel wat pelgrimstochten naar Scherpenheuvel in de kuiten. Heen én terug — een hype onder religieuze uitslovers — is me nog nooit gelukt. Ik vond heen alleen al een prestatie, vooral als je onderweg de weg kwijtraakt en ongewild omwegen gaat maken. Wat dat laatste aangaat heeft Onze Lieve Vrouw me al meermaals in de steek gelaten. Misschien moet ik de volgende keer toch maar eens betalen voor mijn offerkaars in de basiliek.
Mijn deelname aan de Ten Miles, editie 2021, was voorlopig de laatste mijlpaal uit mijn atletische carrière. Sinds die krachttoer vindt mijn lage rug het stilaan welletjes geweest, volgde al een chirurgische ingreep en kan ik — zeggen zelfverklaarde kenners — mijn verdere ambities maar beter opbergen. No way! En dus nog altijd hoog op mijn bucketlist: de Dodentocht en al wandelend naar Santiago de Compostella. Als het Onze Lieve Vrouw belieft, weliswaar.
Niets is onmogelijk, al wordt het volgens ingewijden vooral een kwestie van begeleid trainen (check!) en de juiste uitrusting. Een rondvraag bij wandelclubs eindigt bij Lowa in Willebroek. Eerste vaststelling in de showroom: als ze de ultieme stapschoen hier niet hebben, dan nergens. Tweede conclusie: ik ben niet de enige die rondloopt met ambitieuze wandelplannen. “Lowa was in 2023 goed voor drie miljoen paar geproduceerde stapschoenen”, legt Bart Gielen uit. “Tijdens en na corona is wandelen enorm populair geworden en dat is vandaag nog altijd zo. Terecht, want het is en blijft de meest sociale en makkelijke hobby. Van mountaineering en tracking tot travel en hiking, van wandelen met de hond tot extreem avontuurlijk, hoog in de bergen: alles is mogelijk. Niet onbelangrijk: onze schoenen worden gemaakt in Europa, met veel aandacht voor het milieu.”
Het parcours van de Dodentocht is relatief vlak en grotendeels verhard, maar de geplande GR-routes die me voor dat avontuur moeten klaarstomen, zijn dat niet. “Er bestaat niet zoiets als één schoen voor alles”, waarschuwt Bart. “Voor elke ondergrond is er een geschikte schoen.” Hoe lichter, hoe makkelijker het stappen, zou je denken. Niet dus. Gielen: “Dat is één van de vele misvattingen. Een voet heeft tijdens het wandelen vooral stabiliteit nodig.”
Terwijl mijn zoektocht naar schoeisel in het verleden niet snel genoeg kon gaan, met prijszetting als voornaamste parameter, krijg ik nu te maken met Deutsche Gründlichkeit. “We doen eerst een statische en dynamische controle van jouw voeten”, zegt Franky Van Riet, medewerker van Sidas, expert in voetcomfort. “We meten de lengte, de breedte en de wreefhoogte. Die kennis is belangrijk voor het moment waarop de voet vermoeid raakt en neigt tot doorzakken. Straks maken we ook customized zolen, die beide voeten zullen ondersteunen.”
Wat volgt is een aaneenschakeling van testen die uitdraaien op cruciale cijfergegevens, belangrijk voor de productie van zo’n zool-op-maat. Uit het assortiment aan schoenen worden twee specifieke types mijn compagnons de route: de gekende Camino Evo GTX en de lichtere Innovo GTX Mid. Voor de regenbestendige kledij klop ik aan bij Vaude, ook van Duitse komaf. Los geht's!

STIL LEEDVERMAAK
Waar beginnen? Het is een vraag waar ze bij Grote Routepaden (GR), een vrijwilligersorganisatie die het langeafstandswandelen in Vlaanderen promoot, niet meer van opkijken. “We begrijpen de vraag, de keuze is erg ruim”, geven ze daar toe. “Ons land telt een twintigtal GR-routes, samen zo’n 9.000 km lang. Je kan via de routes bijna heel België doorkruisen.”
Een forum voor getrainde GR-wandelaars brengt redding. Het wordt een mix van een licht avontuurlijke start in Nederland en een lange, rotsachtige sequel in het zuiden van ons land. “In de aanloop naar de Dodentocht start je best mild, om nadien te schakelen naar een ruiger traject, eentje voor stappers die tegen een spreekwoordelijk stootje kunnen”, post ene Joost, die volgens zijn Strava-profielpagina al meer dan 4.000 km in de benen heeft. Joost kan het weten.
We starten het Pieterpad — onze eerste GR-tocht — in Millingen aan de Rijn, een gemeente in Gelderland. De etappe loodst wandelaars langs de Rijn en de Ooijpolder, een rivierenlandschap met weilanden en typisch Nederlandse kenmerken: vlak, wijds en met veel water. Ook Duitsland komt kort in het vizier. De zon schijnt matig, er staat een strakke wind en het pad is zanderig, maar niets wat onze kleding en schoenen — we starten met de lichtste exemplaren — niet kunnen hebben.
Een dag later, net wanneer we een XL-tocht hebben gepland van Groesbeek naar Vierlingsbeek, regent het oude wijven en ligt het pad er zo modderig bij dat het ergens halverwege bijna een kwestie wordt van zwemmen of verzuipen. Mijn reisgezel — die mijn lange zoektocht naar een gepaste outfit eerder nog afdeed als aanstellerij — kampt in de slotfase met natte sokken en pijnlijke voeten, maar van die ongemakken blijf ik gespaard. Ik houd het droog én pijnloos, maar besluit om die info niet met haar te delen. Stil leedvermaak is ook vermaak.

HEUSE EXPEDITIE
Een maand later volgt het zware werk, in hartje winter nota bene. Op het programma staat een pittige passage uit de GR57. Lees: de Ourthe-route. Het traject tussen La Roche-en-Ardenne en Houffalize bedraagt máár 25 km, maar ligt bezaaid met smalle paadjes, rotswanden en steile hellingen. ‘Maak je klaar voor een heuse expeditie’, waarschuwt het GR-forum. Dat laatste blijkt al snel een understatement. Alle hoop is gevestigd op de stabiliteit van mijn Camino’s.
De tocht voelt aan als dubbel zo lang, de verse dauw op de hellingen speelt ons parten en het feit dat het de voorgaande dagen geregend heeft maakt dat het trotseren van elke helling aanvoelt als een bloedstollende scène uit ‘Mission Impossible’. Halen we het of halen we het niet? En waarom vond ik dit gisteren nog een goed idee? Ik heb zin om luid te vloeken, maar dat kost me later een extra kaars in de basiliek van Scherpenheuvel, om het weer goed te maken.
Het kost ons net geen dag om de afstand te overbruggen, maar we halen heelhuids en blijgemutst de eindmeet, ik net iets meer dan mijn reisgenoot. Waterdichte kleding en schoenen met customized zolen een overbodige luxe? Ik dacht het niet. Laat die Dodentocht maar komen, nondedju. Lap, weer een extra kaars.

MEER INFO
www.lowa.com
www.vaude.com

Foto’s: Peter Briers