Swizzle staat 50 jaar samen op het podium

Hoe is het allemaal begonnen?
Eric Mertens: “Wij zijn al van jongs af kameraden. We woonden dicht bij elkaar en bleken ook allemaal geïnteresseerd in muziek. We gingen al eens platen luisteren bij elkaar en hadden een muziek­smaak die bij elkaar aanleunde.”
Johan Van Eemeren: “We speelden zelfs al eens op dashtrommels, die tonnen van dat waspoeder. Dat werden gelukkig al snel echte instrumenten. We haalden er nog een toetsenman bij, mijn neef Gie Goris, en we waren vertrokken.”
Eric: “Ik herinner me nog dat Johan en ik tijdens de hete zomer van 1976 samen vakantiewerk deden om die instrumenten af te kunnen betalen.”

Wat speelden jullie toen?
Danny Jacobs: “Wild Thing, Una Paloma Blanca, zachtjes tikt de regen, ring ring I ‘ve got to sing… Dat moeten zowat de eerste nummers geweest zijn op de repetities.”
Johan: “Maar we luisterden samen ook naar bands als Queen, Deep Purple, The Rolling Stones, Steppenwolf en Uriah Heep. Dus we werden al snel een rockband.”
Eric: “Ons eerste optreden was in het judolokaal in Arendonk in 1976. Daar was ons repertoire al redelijk stevig.”

Heetten jullie toen al Swizzle?
Danny: “Nee, onze eerste naam was ‘Square Root’. Daarna gingen we eigen nummers maken als ‘The Jail’ en speelden we een mix van covers en eigen nummers. Maar we merkten na een tijd toch dat we met die covers het meeste succes hadden.”
Eric: “Toen zijn we terug geswitcht naar covers en is onze naam Swizzle geworden.”

Hoe dicht blijven jullie als coverband bij het origineel?
Eric: “Zo dicht mogelijk. We veranderen liever niks aan de sound. Zelfs de solo’s proberen we te spelen zoals de originele band dat doet.”
Danny: “Dat is als coverband de enige juiste manier, denk ik. Als je vooral eigen nummers speelt en je doet dan uitzonderlijk eens een cover, kan je er gerust een eigen versie van maken, maar zo pakken wij het niet aan.”

Hoe kiezen jullie je nummers?
Johan: “Iemand brengt een nieuw nummer aan en dan wordt het afgeschoten of we discussiëren erover. Of iedereen is meteen enthousiast.”
Danny: “We wisselen wel regelmatig. Per jaar spelen we een stuk of 10 nieuwe nummers. En af en toe keert een ouder nummer terug. Het moet voor jezelf ook plezant blijven. Een playlist is een wisselend iets.”
Eric: “En soms zijn nieuwe nummers echt een geschenk uit de hemel. ‘I need never get old’ (van Nathaniel Rateliff & The Night Sweats, nvdr.) bijvoorbeeld.”

Ging dat vroeger anders dan nu?
Johan: “Toen verliep het inoefenen van nummers vooral veel moeizamer. Dan zaten we eerst uren te zwoegen om die tekst en de muziek juist te krijgen. We moesten dan de hele tijd terugspoelen op een cassettespeler om te ontcijferen wat die muzikanten net zongen.” (lacht)
Danny: “Of we hadden eindelijk de toon en de akkoorden gevonden en dan bleek ineens dat het niet klopte omdat de cassettespeler te traag draaide waardoor de toon verlaagde. (glimlacht) Nu is dat allemaal makkelijker geworden. Even tekst en akkoorden opzoeken op internet en je bent aan het repeteren.”

Wat gaan we nooit van jullie te horen krijgen?
Johan: “Echte schlagers en dance doen we niet en van bepaalde artiesten blijven we af. Queen, Michael Jackson,… Meestal de bands waarbij de zanger een uniek en onnavolgbaar stemgeluid heeft.”

Kennen jullie nog andere bands die al 50 jaar optreden?
Eric: “Neen, we zouden de oudste nog spelende band zijn van Vlaanderen die altijd is blijven optreden. The Kids bestaan bijvoorbeeld ook 50 jaar maar die zijn tussendoor 10 jaar gestopt.”
Danny: “Kijk, meestal deden we een 15 à 20 optredens per jaar om ons niet kapot te spelen. Dat is misschien wel ons lange leven geweest. Het is nooit een automatisme geworden.”
Eric: “Elke woensdag repeteerden we wel. Nog steeds trouwens. Voor die repetities kwam Johan jarenlang elke week speciaal van Leuven. Dat zegt toch veel over de sfeer en het kameraadschap.”

Wat waren jullie meest memorabele optredens?
Eric: “Te veel om op te noemen. We hebben best vaak in het buitenland gespeeld, die onthoud je altijd wel. We speelden in Zwitserland, Frankrijk, Duitsland, Engeland en meermaals in Nederland. In Italië, op een grote bruiloft. In samenwerking met Happy Weekends hebben we in 2018 met 250 personen een volledig hotel afgehuurd, met acteur Ben Segers die mee kwam zingen. Ook de cruise naar York was legendarisch. Toen speelden we tijdens die overtocht van 15 uur ’s avonds in het heen varen én in het terugkomen nog eens, tijdens een zware storm. Daar moesten we ons goed vasthouden tijdens het optreden omdat die boot zo aan het zwalpen was. (lacht) En dan was er natuurlijk het afscheid van Gie, waarbij we optraden op een rijdende truck dwars door Arendonk.”
Danny: “We speelden in 1999 in Zwitserland in open lucht, op het terras van een hotel tijdens een après-ski. We stonden daar alles te geven, met handschoenen zonder vingers omdat het zo koud was. Maar dat zorgde voor een fantastisch sfeer.”
Eric: “En de volgende dag speelden we daar nog eens, deze keer binnen. Bij een nummer van The Proclaimers: bij het stukje ‘I would walk 500 miles’ danste iedereen heen en weer met hun skibotten aan. Bleek na het optredendat de hele vloer gescheurd was.” (lacht)
Johan: “En we hebben ons 40ste jubileum gevierd in een uitverkochte Bemdhal, dat was legendarisch. Dat hopen we in december nog eens over te doen.”

Hoe vaak hebben jullie intussen al samen op een podium gestaan?
Johan: “We hebben nooit echt de tel bijgehouden. De teller zal intussen al wel een stuk boven de 750 staan. Daar zijn natuurlijk ook privéfeesten bij geweest. Onze echte fans boden zich dan soms aan om op te dienen op dat feest zodat ze toch het optreden maar konden bijwonen.” (lacht)
Danny: “Dat is ook het leuke eraan. Elk optreden is anders. Spelen voor 100 man is soms even leuk als voor 500 man. Als de mensen maar mee doen.”

Hoe ziet zo’n typische Swizzlefan eruit?
Eric: (denkt na) “Goh, ik denk dat dat vooral iemand is die graag naar muziek luistert en houdt van melodieuze rock en pop. Van muziek die je graag hoort op een feestje.”
Danny: “Het doet wel deugd dat we ook de jeugd nog kunnen boeien. Zij leren onze muziek tegenwoordig kennen via computerspelletjes en TikTok waar de muziek van de jaren ’70 en ’80 weer enorm populair is. Daar pikken wij ons graantje van mee.”

Wat waren de moeilijkste periodes?
Johan: “De momenten waarop we afscheid moesten nemen van Gie, onze eerste toetsenman, en Frank, een trouwe roadie. Dat waren formidabele mensen die veel voor ons betekenden en waar we nog vaak aan terugdenken.”

Hoe is de band geëvolueerd doorheen de jaren?
Danny: “We zijn intussen met zeven vaste leden natuurlijk. Maar inhoudelijk denk ik dat we verfijnder geworden zijn. We blijven de lat hoger leggen. We letten meer op details en zijn nog kritischer over onze nummers.”
Eric: “We proberen een beetje als een goede wijn te zijn, hoe ouder hoe beter.” (lacht)
Johan: “We zijn in elk geval niet meer snel in paniek. Als mensen niet meteen dansen, blijven we gaan. Meestal is iedereen een kwartier later toch aan het dansen en valt het niet meer stil.”
Eric: “We staan 50 jaar samen op de planken. Zoals twee voetballers die al jaren samenspelen, die begrijpen elkaar ook altijd maar beter.”

Genieten jullie nog altijd net zo veel als vroeger?
Eric: “Ik denk zelfs nog meer. Omdat de stress minder is. Een goed optreden voelt nog altijd aan als een overwinning.”
Danny: “Dat is één van onze sterktes, dat mensen zien dat we ons amuseren. Een beetje lachen en dollen hoort daar ook bij. Ik ga vaker blij naar huis dan vroeger. Meer voldaan. En dat zit in kleine dingen. Een nieuw nummer dat het goed doet bijvoorbeeld.”

Wat mogen de mensen verwachten van het jubileum in de Bemdhal?
Eric: “We gaan er vooral een spektakel en een mooie show van maken. Met backingvocals en blazers en nog een paar leuke andere verrassingen. Meer verklappen we nog niet.”
Danny: “Laat ik nog even benadrukken dat het zeker niet ons afscheidsoptreden is, dat denken sommige mensen. Maar het is wel een verjaardag die we niet zomaar konden laten voorbijgaan. Ik hoop nog veel Swizzle-jubileums te mogen doen.”

Wat brengt de toekomst daarna nog voor de band?
Johan: “Wij blijven verder doen zoals we bezig zijn. Niks forceren, blijven genieten en blijven vernieuwen binnen ons repertoire. Stoppen gaan we zeker nog niet doen.”

WIN DUOTICKETS
Op zaterdag 12 december speelt Swizzle voor een uitverkochte Bemdhal in Arendonk. Wil je er toch nog bijzijn? De band hield twee duotickets apart voor onze lezers. Interesse? Kijk op www.onderox.be/wedstrijden.

Foto’s: Winterfabrik